Montag, Dezember 31, 2007

دو قطعه ( غار ِ حرا و پيشكش‌نامه )

غار ِ حرا

بودند تمام ِ انبيا جمع
در غار ِ حرا ، شبی ، شبان‌گاه
منبر بنهاده بُد محمّد
از بهر چو خويش ، مشت ِ گمراه
منبر چو تمام گشت ، بازی
آغاز شد و ، فسانه كوتاه
يك دست ورق ، عرق دو بشكه
آمد به ميانه ، از نهان‌گاه
مشغول ِ پوكر شدند مستان
در خنده‌خروش و ، غرق ِ قهقاه
اين بود و ، نبودشان خبر هيچ
از خانه و زندگی ، كه ناگاه
جبريل ِ امين درآمد از در
می‌زد نفسان ِ سخت جان‌كاه :
خيزيد و رويد جمله بيرون
چون جنده بلند كرده الله !


861005

}
روايت ِ ديگر :

روزی از روزها ، به غار ِ حرا
سر ِ شب بود محفل ِ اشرار
انبيا ، اوليا ، خدامردان
همه خون‌خوارگان ِ خلق‌اوبار
غرق ِ بازی و لهو و مسخرگی
گرم سرها ، ز هديه‌ی ِ خمّار
شِلِم و حُكم و چاربرگ و پوكر
زده نرد و مُجول را به كنار
شَتَل اِستان ، مقرّبان ِ مَلَك
به نظاره ، ملائك ِ بيكار
ناگهان جبرئيل وارد شد
داد زد كای گروه ِ لاكردار !
زود بيرون زنيد و ، جيم شويد
كه كُس آورده حضرت ِ جبّار !!


861005 ( 6 و نيم ِ عصر )

h

پيشكش‌نامه : [1]

تقديم به آن كه با كريستال
شور و شر ِ نظم ِ من جلا داد
رحمت بكند شبانه‌روزش
كاين نشئه به بنده بی‌بها داد
يا رحمت را شبانه‌روزی
اين دوست كند ؛ اگر كه وا داد !

z
گر شدم پولمند ، خواهم داد
به بهای ِ كريستال‌ات ، زر
ليكن اكنون كه پولمند نی‌ام
كيسه بيهوده برمدوز ، جگر !
نيك دانی كه قدردان باشم
ليك ، درمانده‌ام به بوك و مگر [2]
به‌زبان ، اينك عذرخواه ِ توام
كه جز اين‌ام نمانده راه ِ دگر


861006


?
پابرگ‌ها :
[1] به نظرم می‌رسد كه مدّعی شوم كه من ترياك – شيره و كريستال و امثالهم را ، به همان صورتی به‌كار می‌برم ، كه شراب در اشعار ِ بعضی شاعران به‌كار می‌رفته ؛ و دلالت ِ حقيقی نداشته . اگر شراب می‌توانسته معنای ِ رمزی و مجازی داشته باشد ، چرا ترياك – شيره و ... نتواند چنين كاركردی داشته باشد ؟!
در اين‌صورت ، نه‌تنها مأموران ِ مبارزه با موادّ ِ مخدّر ، دنبال‌ام نخواهند بود ، و به « بدآموزی » متّهم نخواهم شد ؛ بلكه يك ابداع ِ شاعرانه هم به نام‌ام ثبت خواهد شد !...
ايدون باد !!
( 861006 – ساعت ِ 12 و 50 دقيقه . بامداد . )
[2] به بوك و مگر – در شش و چار .
بوك ، مخفّف ِ « بو كه » [ = بُوَد كه ] = ای كاش . در مجموع ، يعنی درمانده‌ی ِ امّا و اگر بودن .

œ
JPG 1 / 2


Ê

Samstag, Dezember 29, 2007

فنای ِ دروغ

مرده ايران ز زهروای ِ دروغ [1]
كنده بادا ز بُن بنای ِ دروغ
چند جويی ز راستی آثار
اندرين گُه‌كده خلای ِ دروغ ؟ [2]
راستی ناگهان ز پا افتاد
تا به ايران رسيد پای ِ دروغ
رخت بربست شادی از كشور
تا به‌پا‌گشت های‌های ِ دروغ
خويش را خواند « رحمت ِ دو جهان » [3]
وای ! وارونه واژه‌های ِ دروغ
می‌خورَد ، می‌ريَد ؛ دوباره خورَد
تخم ِ بسمل ز گوزوای ِ دروغ [4]
آن كه گويندش اوليا‌الله
هيچ نبوَد جز اوليای ِ دروغ
سال و مه ، روز و شب ، همی‌گريند
به عزاهای ِ كربلای ِ دروغ
ای من از اشقيا بَتَر صد رَه
بِبُرَم سر ز اتقيای ِ دروغ !

آه ! ايران ز خويش بيگانه‌ست
تا كه هستيم آشنای ِ دروغ
به اسارت درين فريب ِ بزرگ
بی‌نوا گشته در نوای ِ دروغ
چه دروغی بزرگ‌تر زين گند
كآفريدستمان خدای ِ دروغ !
كردگاری تمام وارونه
گشته آوار ، از برای ِ دروغ
خواهر و مادرش ببايد گاد
كه نموده‌ست ادّعای ِ دروغ
پدرم كاشت ؛ مادرم زاييد
تو كی‌استی به من ؟ نيای ِ دروغ !
مر مرا تو نيافريدستی
كه نزايد بشر ز گای ِ دروغ
تو ز حلقوم ِ اهرمن آيی
گم شو ای بی‌شرف صدای ِ دروغ
باز گويد كه ساختم كشتی !
تو كجايی ؟ كجا ؟ كجای ِ دروغ ؟!
ظاهر و باطن‌ات فريب و دغل
ابتدای ِ تو ، انتهای ِ دروغ
غرقه‌ی ِ بحر ِ گُه شديم از تو
ای رياكار ، ناخدای ِ دروغ
دور شو ، دور ، ای دروغ ِ پلشت
يا بمان منتظر ، جزای ِ دروغ
تار و پود ِ تو بگسليم چنان
كه نماند ز كبريات نشان
ما كه ايرانيان ِ آزاديم
خواهر و مادر تو را گاديم !


861004


œ
JPG
GIF

?
پابرگ‌ها :
[1] زهروای ِ دروغ - « وا ، اوا ، با ، ابا » به معنی ِ " آش " است [ رك : فرهنگ ِ معين ] ؛ و در نام‌های ِ « شوروا – شوربا » ، « سكبا » [ = آش ِ سركه ] ، و ... ديده می‌شود .
زهروای ِ دروغ = آشی كه از زهر ِ دروغ پخته باشند .
[2] گُه‌كده – « كده » به معنی ِ " خانه ، سرای " است ؛ و با كاركرد ِ پسوند ، « به آخر ِ اسم ملحق شود و اسم ِ مكان سازد : بتكده ، دهكده ، ماتمكده ، ميكده . » [ فرهنگ ِ معين ]
اخوان ِ ثالث ، جايی ( به‌گُمان‌ام ، در « بدايع و بدعت‌های ِ نيمايوشيج » يا « عطا و لقای ِ نيمايوشيج » ) يادآوری می‌كند كه پسوند ِ " كده " وجه ِ مثبت دارد ( آن‌چنان‌كه مثلاً پسوند ِ " ناك " ، همواره در واژه‌های ِ منفی به‌كار‌می‌رود : اندوهناك ، غمناك ، ... ) ؛ مانند ِ : آتشكده ، ميكده ، ... ، و دانشكده و هنركده و ... . « كده » همان است كه در واژه‌های ِ كهن ِ كدخدا و كدبانو نيز هست .
بنابر اين ، درست نبوده كه من آن را در چنين تركيبی به‌كار‌برم ؛ امّا شده ، و كاری‌ش هم نمی‌شود كرد . شما بگوييد : كج‌سليقگی ! امّا به نظر ِ خودم ايرادی ندارد .
[3] رحمت ِ دو جهان – اشاره است به حديثی ، كه در آن رسول ِ الله ، خود را « رحمة للعالمين » معرّفی می‌كند ! و من آن را - به‌تصحيف – « زحمة للعالمين » می‌خوانم !
[4] گوزوای ِ دروغ – آشی كه از گوز تهيّه شده باشد ؛ آن‌هم از گوز ِ دروغ . يعنی دروغ به صورت ِ گوز متجلّی و متجسّد گشته ، و از آن آشی تهيّه شده !
تخم ِ بسمل – " بسمل " كوتاه‌شده‌ی ِ « بسم‌الله » است . مسلمين ، به امثال ِ من – بچّه‌مسلمان ِ مرتدشده – می‌گويند : نطفه‌ی ِ نابسم‌الله ( يعنی كه پدرش وقت ِ كاشتن بسم‌الله نگفته ) ! من هم متقابلاً به ايشان می‌گويم : نطفه‌ی ِ بسم‌الله !! كه در اين‌جا به صورت ِ كوتاه‌شده‌ی ِ بسيار جالب و كوبنده‌ی ِ « تخم ِ بسمل » درآمده .


Ê

Freitag, Dezember 28, 2007

صبح ِ آدينه يك‌نفس

( برای ِ مناقب‌نويس ِ افلاكون ِ نبی : الشّيخ بيابانكی )

كون‌دريده گر نباشد ، نشكند
حرمت ِ استاد را شاگرد ِ او !

h

ای كون‌دريده شيخ ، تو از من چه ديده‌ای
كاين‌گونه مست كرده‌ای از بهر ِ كون ِ من ؟
من پير ِ پاك‌دامن و ، تو شيخ ِ بوالهوس
بی‌عصمتی مكن ، كه كنی قصد ِ خون ِ من !

h

گر‌چه بال‌ات بُوَد ، به وادی ِ شعر
كار ِ سيمرغ را مگس نكند !

گر نباشد دريده‌كون ، شاگرد
كون ِ استاد ِ خود هوس نكند
شهر ِ تو ، كون ِ اوستاد نهند ؟!
كس چنين كار در طبس نكند
وآنگه اين كون ِ پاره را چه كنی
كه دهم گر به مفت ، كس نكند !
بهل اين كهنه‌كون و ، نو بگزين
هيچ خُل زاغ در قفس نكند

كير ِ هجوَم شد آشنات به كون
چاره‌اش هيچ ملتمَس نكند
صبح ِ آدينه ، يك‌نفس كنم‌ات
سينه گر باز خَسّ و خسّ نكند !


h

آه ! افلاكون ، ببين كاين نو مريد
جامه‌ی ِ كون‌پارگی بر من دريد
اين مريدان ِ تو ، از بس هرزه‌اند
گوئيا جمله به شكل ِ خرزه‌اند !
...

h

شاگرد گر به كون ِ استاد ِ خود هوس كرد
بايد به خُفيه گويد ؛ اين برمَلا نگويند
« ای شيخ ِ پاك‌دامن ، معذور دار ما را »
تا خلق‌مان ازين‌پس " كون‌شد‌به‌گا " نگويند !!


}
شيخ ِ عزيز !
باور كن طبع ِ خشكيده‌ام بيش‌ازين ياری نكرد . باز اگر عرق ِ مبسوط و مفصّلی دست‌می‌داد ، شايد يكی‌دو قطعه يا غزلچه‌ی ِ قابلمند می‌ساختم . فقط خواستم بدانی كه دوست‌ات دارم . از بابت ِ صبح ِ جمعه هم ، خيال‌ات آسوده باشد ! آماده باش كه آمدم ...


861001

œ
JPG


Ê

Samstag, Dezember 22, 2007

خونابه


مرگ شيرين است
وقتی از وجود ِ من
- اين عبث‌تلخای ِ شوم ِ بی‌سرانجامی -
ديگری آزار می‌بيند .

تو چه می‌گويی ؟
من بر اين‌ام كه اگر حتّی
آن‌كه اين تلخی بر او می‌بارَد از تلخای ِ شوم ِ من ،
دوست نه ؛
دشمن !


وای من ، كاينك
از وجود ِ من
- اين گزنده تلخی ِ ناخوار -
يار در آزار !

وای بر من ؛
مرگ !
مرگ بر من ؛
وای !!


860927


œ
JPG


Ê

Mittwoch, Dezember 19, 2007

از قيافه‌ی ِ ترياك – شيره

كريست ، چند گِرَم ، نزد ِ من گذاشت كسی
خيال ِ باطل ِ او اين ، كه من نگه دارم
فتاده بود به چنگ‌‌اش ، غنيمت از جايی
كه فتوی ار به من افتد ، گناه نشمارم [1]
كسی به خانه‌ی ِ وی اندرون نهان كرده [2]
كه : چون كه مشتری آمد ، سريع بردارم
ولی نهانگه ِ او يافت صاحب ِ منزل
ربود و ، آن به من آورد ؛ شكر نگزارم ؟!
كشان نبود قرارم ، چو مدّتی بگذشت
شبی ، بلای ِ خماری نمود اصرارم [3]
اگرچه سخت هراسان بُدَم ز عاقبت‌‌اش
به دام ِ وسوسه افتاد و آزمون ، كارم

كشيده‌‌ام به تفاريق ، اندرين دوسه ماه
نمانده جز گرمی ؛ عذر ِ دوست چون آرم ؟
به قدر ِ فضله‌ی ِ موشی ، به آسمان بَرَدَم
چنان كه خايه‌ی ِ شير ِ سپهر بفشارم ! [4]

چه نشئه بود ، ندانم ؛ فقط همين گويم :
كه از قيافه‌ی ِ ترياك – شيره بيزارم !!


27 - 860926


œ
JPG

$
يادكرد :
در بدترين وضعيّت ِ ممكن . فردا ، يك چك 410000 تومانی ( خريد ِ اسباب‌بازی و عروسك ) داريم ؛ و همه‌ی ِ موجودی‌مان ، منحصر به دخل ِ امروز ِ بارانی است ، كه سی‌هزار تومن بود . همسرم سه‌چهار روز است نه درست غذا می‌خورَد ، نه می‌خوابد ، و نه خنده به لب‌‌اش آمده . وضع ِ من ، از او هم بدتر است ؛ چرا كه از ديد ِ همه‌ی ِ اطرافيان ، مقصّر ِ اصلی ِ اين پريشان‌روزگاری مرد ِ خانواده است ، كه من ِ نامرد ِ فلك‌زده باشم ! فقط امشب توانستم به شوهرخواهرم ، و به يك خواهر ِ ديگرم رو بزنم . به يك آشنای ِ اينجا – مشهد – هم رو انداختم ؛ همه بی‌حاصل . همسرم می‌گويد : تو عمد داری كه مرا آزار بدهی ؛ وگرنه چرا تا روز ِ قبل از موعد ِ چك اقدامی نمی‌كنی ؟ يك‌بار هم می‌گفت : انگار تو منتظر ِ معجزه‌ای ! – آری ، من منتظر ِ قدرتی هستم كه بيايد خشتك ِ اين دين ِ مبين ِ نكبت ِ مادرقحبه‌ی ِ الهی را دربياوَرَد . كه لازم نباشد زن و شوهر ، به هزار بدبختی ، يك مغازه‌ی ِ فكسنی راه‌بيندازيم ، و به دو ماه نرسيده ، به بُن‌بست برسيم .
كجايی ؟ شيطانا !
بيا و مادر ِ اين الله – تبارك و تعالی – را بگای‌ی‌ی‌ی‌ی !

2 . لابد ، يحتمل ، به‌قطع و يقين ، پفيوزان ِ الهی بی‌ميل نخواهند بود كه بگويند : تو كه كريستال امتحان می‌كنی ، و از قيافه‌ی ِ ترياك – شيره بيزار می‌شوی ، بايد هم به چنين وضعی گرفتار باشی . به عرض ِ اراذله‌ی ِ ريده‌ی ِ اهريمن می‌رسانم كه : خير . بلكه كاملاً برعكس ؛ اوّلاً كه حدّاقل به اندازه‌ی ِ سه نفر آدم ِ خيلی جدّی ، چيز می‌خوانم و چيز می‌نويسم ؛ و در اداره‌ی ِ مغازه هم به همسرم كمك می‌كنم . ثانياً ، مسبّب ِ ترياك‌شيره كشيدن ِ من ، همين جمهوری ِ نكبات ِ الهی ِ شما تفاله‌هاست ...

3 . القول : اگر فرصتی دست دهد ، راجع به نشئه‌ی ِ كريستال ، و تفاوت ِ آن با ترياك‌شيره ، در حدّ ِ تجربه‌ی ِ محدود ِ خود ، چند كلمه‌ای خواهم نوشت ...

?
پابرگ‌ها :
[1] نسخه‌بدل : حرام نشمارم .
[2] بدل يا تصحيح : كسی به حيطه‌ی ِ حولیّ ِ وی نهان كرده .
[3] بدل : ... نمود ناچارم .
[4] نخست ، مصرع به اين صورت بود : « چنان بلند ، كه گُند ِ فرشته بفشارم ! » - حين ِ پاك‌نويس ، وجه ِ متن به ذهن‌‌ام آمد ؛ و به نظرم می‌رسد كه در رعايت ِ تناسب ِ اجزاء برتری دارد ...


Ê

Donnerstag, Dezember 13, 2007

تو بزن تازيانه‌ات !

من شُرب ِ خمر می‌كنم و ، افتخار هم
يعنی عرق‌خورم من و ، بی‌بند‌وبار هم
اذعان همی‌كنم كه به دين ِ تو كافرم
كفرم پديد نيست ؟ - دهم پس شعار هم !
ريدم به كلّه‌ی ِ پدر ِ جاكش ِ خدات
پروردگار ِ جاكش و ، گُه‌كردگار هم
كز بهر ِ چه‌م چپاند بدين نُه‌خلای ِ ژرف
ناچار و ، بر سرم شده دين‌اش هوار هم
دين ِ گُهی كه ان بگريزد ز گند ِ آن
تو بر سرت نهاده ، كنی افتخار هم !
نامردمی و غارت و پفيوزی و دغل
داری و ، می‌كنی همه را احتكار هم
صادر همی‌كنی ، كه جهانی به گُه كشی
وز بعد ِ خود ، ز خود ، بنهی يادگار هم

ای ان ، تو چيستی كه به من امر می‌كنی ؟
من‌بنده را خرد بُوَد و ، اختيار هم
آن‌سان كه پی به گند ِ وجود ِ تو برده‌ام
پی می‌برم ، كه پوچی و بی‌اعتبار هم
دعویّ ِ قدس داری و ، قدس‌ات به شكل ِ كون
كيری كنم حواله و ، با آن مُنار هم

كار ِ تو كشتن است ؛ بيا زودتر بكش
تا وارهم ز نكبت ِ اين انتظار هم
كفر ِ مرا محاربه دانی ؛ همين بُوَد
گاهی پياده جنگم و ، گاهی سوار هم
تا خشتك ِ خدای ِ تو از بُن برآورم
بر خويش ديده‌ام همه‌گون مرگ و ، دار هم

هان ! شيخكا ! گُها ! تو بزن تازيانه‌ات
من شُرب ِ خمر می‌كنم و ، افتخار هم !


860921


œ
JPG_f-Badr / JPG_Text


Ê

Dienstag, Dezember 04, 2007

خاك‌جا

آه !
بر اين گوی ِ سبز ِ بی‌نشان ،
- كو خانه‌ی ِ من ؟
لانه و كاشانه‌ی ِ من ؟
آه !

در كدامين گور خواهم خفت ؛
در كدامين گوشه از اين خاكدان ِ سبز ؟

گر بَدَستی جای پيدا كردی ای
هم‌بی‌وطن
- آواره در غربت !
- بيگانه در مأوا !
...
آف بگذار و ،
خبر كن ؛

من نمی‌خواهم درين غربت‌سرا
بی خاك‌جا باشم !

860911


œ
1 ، 2

Ê

Mittwoch, November 21, 2007

زحمت ِ عنوان با شما !

دستی ز آستين به‌درآمد كه پاره كرد
چندين هزار خرقه‌ی ِ پرهيزگار ِ ما [1]

يكی پاچه ديدم به مسجد درون
دو ده سانت از مُچ به بالا همی
جوانه‌زنی ريز و سركيروار
شكفته دو رُخ ، چشم شهلا همی
همی‌خواست بگشايدی بند ِ كفش
كه بُد ساق‌وَر ، چكمه‌آسا همی
كشيدی ببايست شلوار ِ خويش
كه گردد سر ِ بند پيدا همی
ته ِ پلّكان بود و ، من بر فراز
بديدم مر آن ساق ِ زيبا همی
سپيد و تراشيده و نرم و نغز
نشان ِ تنی - دُرّ ِ لالا همی [2]
مرا پای شُل گشت و ، چُل نيم‌خيز
از آن صحنه‌ی ِ شهوت‌افزا همی
ولی خويشتن را نگه داشتم
كه بُد مسجد از آن ِ مولا همی !!

بُوَد مرد ِ ايرانی از تشنگی
دو چشم‌اش هميشه به هر‌جا همی
كه كی ، كو ، شود پاچه‌ای لخت‌و‌عور
و يا ساق ِ دستی هويدا همی
بجوشد بسی عقده در مغز ِ او
به‌سان ِ يكی ديگ ِ سكبا همی
وزآن‌سوی ، زن نيز خواهد مُدام
كه مردی نمايد تماشا همی
...
نمودم مر اين سيزده بيت را
به يك نيم‌ساعت مهيّا همی !


860828


&
شأن ِ نزول :
در ِ مغازه ايستاده بودم ؛ زنی آمد مختصر خريدی كرد ؛ شيرينی ِ نذری كه يكی از همسايه‌ها گذاشته بود ، تعارف‌اش كرديم ؛ از غذا يادش آمد ؛ گفت : « غذای ِ مسجد نگرفته‌ايد ؟ » - و توضيح داد كه روزهای ِ دوشنبه ، در مسجد ... غذا می‌پزند ؛ و می‌فروشند . مثلاً كوفته .
پولی از دخل برداشتم و رفتم . از مرد ِ مسنّی جلو ِ مسجد پرسيدم ، گفت : « طبقه‌ی ِ پايين . زيرزمين . » از پلّه‌ها رفتم پايين ؛ ديدم زنانه است ؛ برگشتم . گفت : « بايد صدا بزنيد ... » رفتم و صدا زدم . داخل ِ زيرزمين را زياد نگاه نكردم . ظاهراً چند زن ِ به‌زاد‌برآمده ، جمع بودند . چند جوان و نوجوان ، بسته‌های ِ لحاف – رختخواب می‌آوردند پايين . نو ِ نو . احتمالاً برای ِ جهاز ِ عروس باشد . كارهای ِ مساجد همين است : جمع‌كردن ِ يك مشت زن ِ از‌گای‌به‌در‌رفته‌ی ِ بی‌كار ، و بعضاً بيكاره ؛ و اداهای ِ فريبناك ِ كمك به مستمندان !
در همين اثناء ، دختر يا زن ِ جوانی آمد و از پلّه‌ها رفت پايين . من در پاگرد ايستاده بودم . رفت پايين ، و خم شد كه كفش‌هايش را دربياورد . چكمه‌ی ِ كوتاه به‌پا داشت . شلوارش را كشيد بالا كه بند ِ چكمه را باز كند . دقّت نكردم كه اصلاً نيازی به بالاكشيدن ِ شلوار بود يا نه . شايد هم نبود ، و خواست كه فيض برساند . هرچه بود ، درد ِ پا مبيناد !
كوفته را گرفتم ( يك سطل ِ شايد كلاً 750 گرم تا يك‌كيلو ؛ به هزار و چارصد ) آمدم خانه .
و اين قطعه از من به‌درافتاد !!

œ
...

?
پابرگ :
[1] به‌گُمان‌ام در " كاروان ِ هند" ديده‌ام . بنابر اين ، از يكی از شاعران ِ عصر ِ صفوی است . از كسانی كه به هند رفته‌اند . دست مريزاد ؛ كه هر‌كس بوده ، عالی گفته ! و معلوم می‌شود وضع ِ نرينگان ِ اين ملّت ، هميشه‌ی ِ خدای ِ اسلام همين بوده . حالا اين اواخر ، انگار تازه‌تازه دارد تغيير می‌كند . ما كه جوانی‌مان به سركوب و سركوفت رفت ؛ و از اين است كه اين سر ِ پيری چشم‌هايمان مثل ِ لوله‌ی ِ تلسكوپ ِ هالي دُو‌دُو می‌زند !
[2] صورت ِ اوّليّه « نشان ِ تنی برف‌آسا همی » بود ؛ و دو ايراد داشت : 1 - تكرار ِ قافيه 2 – تنافر ِ آوايی .


Ê

Dienstag, November 20, 2007

درويش ِ عزيز ؛ صاحب ِ كشكول !

درويش ِ عزيز ؛ صاحب ِ كشكول !
بايد به اظهار ِ لطف ِ شما ، پاسخ ِ كوتاهی می‌دادم ، كه تا اندازه‌ای ، كمك به رفع ِ سوء ِ ظن باشد ؛ و تا حدّی نيز ، بر اصل ِ موضوع پرتوی افكنده باشم .
پاسخ ، بيش از حدّ ِ انتظار طولانی شد ؛ و فرصت ِ تايپ ِ آن نيست . به همين صورت ، دست‌نوشته‌ام را اسكن كرده‌ام . اميدوارم در خواندن ِ خطّ ِ اجق ِ من مشكلی نباشد !
دوستان ِ ديگر نيز ، چنان‌چه بخواهند اين چند سطر را بخوانند ، فعلاً راه ِ ديگری نيست ، الّا لود كردن ِ اين صفحه :
پاسخ به اعتراض ِ درويش ِ عزيز ...

}
ضمناً ، راجع به غزل ِ استقبال ِ حافظ ، بعداً سر ِ فرصت ، چند سطری ، با ايميل ، خدمت‌تان خواهم فرستاد . دوست داشتيد انتشار خواهيد داد .
پيروز و سربلند باشيد .
ارادتمند : م . سهرابی

Montag, November 19, 2007

دام‌چاله

بی آن‌كه يك‌بار در برابرش بايستيم
صريح
روشن
و بدون ِ تمجمُج
...

اين‌همه قرن ،
بر خصومت ِ بی‌نتيجه‌ای پای فشرده‌ايم .


و شگفتا كه همه‌ی ِ ترفندهای ِ زيركانه‌ی ِ ما
- چون نيك بنگری –
دام‌چاله‌هايی است
كه به هزار شيوه ، بدان رانده شده‌ايم . می‌شويم .

نه مگر خويش می‌گويد : برترين مكركننده‌ام !؟


24 آبان 1386

a
JPG
...

Ê

Samstag, November 17, 2007

همين

چگونه می‌توان به اين بساطِ مهيب
اين گردونه‌ی ِ شوم
پايان داد
كه گاه ، پنداری با رگ رگ ِ نيستی ِ اين مردم
عجين شده است .

نه ، نه ، نه
من مردم ِ ايران را مسلمان نمی‌دانم
چيزی از اسلام بتر
بر ايشان چير گشته :
توهّم ِ تزوير ؛ و تظاهر ِ به مسلمانی
با لذّتی كه : اين من‌ام كه هزار و چارصد سال
مسلمان جلوه می‌كنم و ؛ نيستم !


در خصومت ِ ايرانی با آخوند – صل‌الله – و جمهوری ِ اسلام ِ ناب ِ محمّدی‌اش
هيچ شكّی نيست .
امّا ...

چه جادوی ِ شگفت و مهيبی است توهّم ِ ستيزه و تظاهر ِ مرگ‌بار ِ تسليم ، به هيئت ِ سركشی .
و آن‌چه بيش از هر چيز ، به ماندگاری ِ اين نظام ِ قدسی ِ تزوير و مرگ
ياری رسانده است
همين .

860823
...


Ê

Donnerstag, November 15, 2007

چه واژگون ...


چه می‌‌شود اگر كه ما
به‌‌دور ازين تفاله‌‌ها
خدای‌‌باوران ِ بی‌‌نهاد ،
- اتقيا

دمی زنيم ؟


چه واژگون شده‌‌ست واژه‌‌های ِ ما !
كدام اشقيا ؟
كدام اتقيا ؟

شقی من‌‌ام كه غرقه‌‌ی ِ شقاوت ِ شما شده‌‌ست لحظه‌‌لحظه‌‌های ِ من ؛
شما ، شما گروه ِ اتقيا !


چه ناتوان شده‌‌ست واژه‌‌های ِ ما !
حلال‌‌زاده چيست ؟
« حرام » زاده‌‌ايم ما كه لحظه‌‌لحظه‌‌هايمان حرام ازين حلال‌‌خوارگان شده‌‌ست
حرام ازين حلال‌‌زادگان .
حرام ازين تفاله‌‌ها ،
خدای‌‌باوران ِ بی‌‌نهاد ؛
اتقيا !



خدای را !
چه واژگون شده‌‌ست كار و بار ِ ما
نمودگار ِ ما و كردگار ِ ما .


به گفته‌‌ی ِ زبان نهاد نام ِ خويش « رحمتی برای ِ هردو عالم ِ جهانيان »
وليك در عمل چه بود ؟ جبرئيل شد مگس ، به رای ِ رحمت‌‌اش بريد و
« زحمتی برای ِ هردو عالم ِ جهانيان » به‌‌جا نهاد ...


860822

( 1 ، 2 ) JPG


Ê

فتوای ِ وام‌فروشی

Freitag, November 09, 2007

درباره‌‌ی ِ بيت ِ دانش ِ مشهدی

اين بيت ِ دانش ِ مشهدی را در دو سه مأخذی كه تا كنون جسته‌‌ام ، به همين‌‌ صورت ديده‌‌ام :
تاك را سيراب كن ای ابر ِ نيسان ، در بهار
قطره تا می می‌‌تواند شد ، چرا گوهر شود ؟!

در بعضی منابع [1] نوشته‌‌اند كه شاعر به‌‌واسطه‌‌ی ِ اين بيت ، لك روپيه ، ناز ِ شست گرفته است . [2]

منابع و مآخذی كه نگارنده به دست‌رس دارم و بيت را در آن‌ها جسته‌ام ، به قرار ِ زير است :
# كاروان ِ هند ، جلد ِ اوّل ، ص 393 .
# شعرالعجم ، جلد ِ چهارم ، ص 115 .
# برگزيده‌ی ِ اشعار ِ صائب و ... ، ص 113 .
# تذكره‌ی ِ نصرآبادی ، ص 252 .


بر كناره‌ی ِ « برگزيده‌ی ِ اشعار ِ صائب و ... » ، به تاريخ ِ 13790727 ، يادداشت ِ كوتاهی نوشته‌ام ، كه از آن‌جا عيناً نقل می‌كنم :
« " در بهار " به‌طور ِ‌قطع ، وجه ِ محرّف ِ " زينهار " است ( يا شايد كاتبی بی‌مايه اظهار ِ سليقه كرده باشد . ) . جای ِ شگفتی است كه چگونه استاد قهرمان – كه از شناسندگان ِ بزرگ ِ اشعار ِ اين دوره به‌شمار می‌روند - ، متوجّه ِ تحريفی چنين آشكار [ كه به " حشو " و فروافتادن ِ بيت از اوج ِ زيبايی و كوبندگی ِ می‌پرستانه انجاميده ] نشده‌اند ! مگر اين‌كه ، همه‌ی ِ نسخ ِ مورد ِ استفاده‌ی ِ ايشان ، همين وجه ِ محرّف را داشته بوده باشد . »
و بعد ( گويا دقايقی بعد از نگارش ِ يادداشت ) ، افزوده‌ام :
« در تذكره‌ی ِ نصرآبادی [ ص 252 ] نيز " در بهار " ضبط شده ! – زنده‌ياد گلچين ِ معانی نيز ، در كاروان ِ هند [ جلد ِ اوّل ، ص 393 و 398 ] " در بهار " ضبط كرده !! »
( بر كناره‌ی ِ ص 398 كاروان ِ هند نيز ، در 13800608 ، يادداشت ِ مختصری نوشته‌ام ... )

و امّا ، در اين سال‌ها هراندازه فكر می‌كردم كه « زينهار » را كجا ديده‌ام ، يادم نمی‌آمد ؛ و چند روز ِ پيش به اين نتيجه رسيدم كه احتمالاً اين وجه از تصرّفات ِ شخصی ِ من بوده و به مرور ِ زمان ، فراموش كرده ، و گُمان بُرده‌ام كه آن را در جايی ديده‌ام . و چنين چيزی ناممكن نيست ...
تا اين‌كه دو سه روز پيش ، در دفترچه‌ای يادگار ِ سال‌های ِ 62 و 63 ، كه در آن منتخبی از يك كتاب ِ برگزيده‌ی ِ اشعار ِ صائب تهيّه كرده‌ام ، بيت ِ مزبور را يافتم . و البتّه ، به نام ِ صائب ! و با قدری اختلاف : تاك را سيراب كن ای ابر ِ رحمت زينهار / ...

با " ابر ِ رحمت " ، صرف ِ نظر از تفاوتی كه در وجه ِ زيبايی‌شناختی ِ بيت پديد می‌آيد ، " در بهار " نيز درست است ، و هيچ ايرادی ندارد . امّا با وجه ِ اصلی – يعنی " ابر ِ نيسان " - ، " در بهار " حشو ِ محض ِ قبيح است ؛ و اصل ِ صورتی كه شاعر گفته همان " زينهار " است ؛ كه ديرك ِ چادر ِ اين بيت محسوب می‌شود ؛ يا دست ِ كم ، به‌منزله‌ی ِ طناب ِ مهار ِ خيمه است !

z
تايپ :
( چهار‌شنبه‏ ، ‏2007‏/10‏/31‏ ؛ پنج‌شنبه‏، 2007‏/11‏/08 )


$
قبلاً ، چند روز پيش ، نخست اين يادداشت را نوشته بودم [ ص1 ، ص2 ، ص3 ، ص4 ] ؛ و بعد ، در تايپ ، سر ِ خود ، يادداشت ِ حاضر را نوشتم !!

&
كتاب‌شناخت :
برگزيده‌ی ِ اشعار ِ صائب و ديگر شعرای ِ معروف ِ سبك ِ هندی . محمّد قهرمان . سازمان ِ مطالعه و تدوين ِ كتب ِ علوم ِ انسانی ِ دانشگاه‌ها ( سمت ) . تهران . چاپ ِ اوّل ، زمستان ِ 1376 . در 5000 نسخه . قيمت : 4500 ريال .
تذکره‌ی ِ نصرآبادی . تأليف ِ ميرزا محمّد طاهر نصرآبادی . مشتمل بر شرح ِ حال و آثار ِ قريب ِ هزار شاعر ِ عصر ِ صفوی ( آغاز ِ تأليف : 1083 هـ . ق . / رک : ص 5 و 6 ) . با تصحيح و مقابله‌ی ِ استاد ِ فقيد وحيد دستگردی . کتاب‌فروشی فروغی . چاپ ِ افست مروی . چاپ ِ سوّم ، 1361 .
شعرالعجم ، يا تاريخ ِ شعرا و ادبيّات ِ ايران ( 5 جلد ، در دو مجلّد ) . تأليف ِ علّامه شبلی نعمانی هندی . ترجمه‌ی ِ سيّد محمّدتقی فخرداعی گيلانی . انتشارات ِ دنيای ِ كتاب . چاپ ِ سوّم ، 1368 . در 3000 نسخه .
كاروان ِ هند ؛ در احوال و آثار ِ شاعران ِ عصر ِ صفوی كه به هندوستان رفته‌اند ( دو جلد ) . تأليف ِ استاد زنده‌ياد احمد گلچين معانی . مؤسّسه‌ی ِ چاپ و انتشارات ِ آستان ِ قدس ِ رضوی – مشهد . چاپ ِ اوّل ، 1369 . در 3000 نسخه .

?
پابرگ‌ها :
[1] بنگريد به منقولات ِ ذيل : شبلی نعمانی ، در « شعر‌العجم » : " داراشكوه به دانش مشهدی برای ِ اين شعر : تاك را سيراب كن ... ، يكصدهزار روپيه انعام داد . ( قريب به دوميليون ريال ِ امروز . [ مترجم ] ) " [ جلد ِ چهارم ، ص 115 ] ؛ احمد گلچين معانی ، در « كاروان ِ هند » : " ... و چندی با داراشكوه به‌سر‌برده و به الطاف ِ فراوان اختصاص يافت . شاهزاده را اين بيت ِ او : تاك را سيراب كن ... ، بسيار خوش‌آمد و لك روپيه بهای ِ آن مرحمت نمود . " [ جلد ِ اوّل ، ص 393 ] .
[2] و به‌‌راستی ، من‌‌هم اگر شاه بودم ( نه كه پول‌‌دار بودم ؛ شاه بودم . پول‌‌داشتن دليل نمی‌‌شود . آدم بايد شاه باشد ، و سواد و شعور هم داشته باشد كه چنين صله‌‌هايی بدهد ! ) همين‌قدر ، شايد هم بيشتر ، جايزه می‌دادم !

Ê

Samstag, November 03, 2007

شتر و خواب و پنبه‌دانه و قضايا

( شوخی با علمای ِ اعلام ؛ و تضمين ِ مثل ِ مشهور ) [1]

به قم روحانی‌ای در توی ِ خانه
چنين می‌گفت با زيد ِ شبانه
كه فاطی ! قُدّسَ سرُّه سرين‌ات !
الهی غش كنم بر لمبرين‌ات
بيا ای سجده‌ی ِ سهوت بنازم
رسالت‌وار ، پُر شهوت ، بتازم
بتازم من بر آن قدس ِ شريف‌ات
كنم انگشت در سولاخ ِ قيف‌ات
زنك می‌خواند با عشوه بهانه :
شتر در خواب بيند پنبه‌دانه !

عَلَم برخاست از روحانی ِ ما
درش بنهاد و ، با يك قل هُوَ الّا
بزد ديوار و در از هم فرو ريخت
زنك جستی زد و از زير بگريخت
بفرمود آية‌اللَّه : هی ! ضعيفه !
النگوهات خريده‌م ؛ توی ِ كيفه !
در آن وقتی كه زن شل كرد و وا داد
تمام‌اش را چو دل در سينه جا داد [2]
جناب ِ شيخ می‌خواند اين ترانه :
گهی لُپ‌لُپ خورَد ، گه دانه‌دانه !!

( 860811 )


?
پابرگ :
[1] خواندن ِ چندينی از سروده‌های ِ ميرزا علی‌اكبر صابر ( هوپ‌هوپ‌نامه ) ، مرا به حال و هوای ِ اشعار ِ تودگی ِ آن روزگار برد . صابر و نسيم ِ شمال و دهخدا و ...
[2] بيت ، ناظر به بيت ِ ايرج ؛ و مصرع ِ دوّم ، عيناً از اوست ( از عارف‌نامه ) .

Ê

Dienstag, Oktober 30, 2007

می‌ترسم !

ميرزا علی‌اكبر صابر
( ميرزا علی‌اكبر صابر ) [1]

پای برهنه به بيابان رَوَم
نه ترسی از خار ِ مغيلان بُوَد .

سير ِ در و دشت و بيابان كنم ،
نه ترسی از غول ِ بيابان بُوَد .

گاه به دريا شده زورق‌نشين ،
نه ترسی از موج و ز طوفان بُوَد .

گاه ز دريا به‌كنار آمده ،
نه ترسی از وحشی ِ غرّان بُوَد .

گه چو شفق كوه‌نوردی كنم ،
نه ترسی از آتش افشان بُوَد .

سايه‌صفت ، گاه به بيشه رَوَم ،
نه ترسی از درنده‌حيوان بُوَد .

بار ِ دگر رو به نيستان نهم ،
نه ترسی از گلّه‌ی ِ شيران بُوَد .

گاه به قبرستان سازم مقرّ ،
نه ترسی از خور-خوره‌ترسان بُوَد .

گاه به ويرانه نمايم گذر ،
نه ترسی از جنّ و نه از جان بُوَد .

مختصر ، اندر كره‌ی ِ ارض نه
وحشتی از مختلف الوان بُوَد .

حتّی در خارجه هم گشته‌ام ،
نه ترسی از هر‌نوع انسان بُوَد .

ليكن با اين‌همه ناترسی‌ام ،
ترسم از هرچه مسلمان بُوَد .

ترس ِ من امّا نبُوَد بی‌دليل :
من چه‌كنم ، آخر ، كافكارشان
خون بُوَد و خون بُوَد و ، آن بُوَد
كه ترسم و ، ترس ِ من از آن بُوَد .


( ميرزا علی‌اكبر صابر . هوپ‌هوپ‌نامه ؛ صص 123 – 122 . )



a
پس‌نگاره :
عجيب است . اندر آف ، نظرم به عكس ِ متن افتاد ، و متوجّه شدم كه مصرعي از قلم انداخته‌ام :

ليكن با اين‌همه ناترسي‌ام
< قربان ، والله و بالله من >
ترسم از هرچه مسلمان بُوَد
ترس ِ من ، امّا نبُوَد بي‌دليل
...

و از قضا ، شعر در همين موضع دچار ِ نقص مي‌نمايد ؛ و به احتمال ِ قوي ، يك مصرع افتادگي دارد . پس ، گويا سهو ِ من بي‌جهت نبوده ؛ و همين ايراد باعث شده كه ناخودآگاه مصرع ِ مزبور حذف شود .
نهايةً ، با توجّه به آن نقص ، و ايراد ِ قسم ِ < الله > در شعري اين‌چنين ( ! ) ، من ، همين صورتي را كه در تايپ آمده ترجيح مي‌دهم !
با اين حذف ، اين قسمت از شعر ، محكم‌تر و كوبنده‌تر شده ...
***
به جاي ِ < ... نيستان ... / ... گلّه‌ي ِ شيران ... > ، هم اشتباهاً < ... گلستان ... / ... ... > تايپ و پست كرده بودم ، كه تصحيح شد .
( سه‌شنبه ، 860808 . پست : ‏چهار شنبه ‏، 2007‏/10‏/31 )

&
كتاب‌‌‌شناخت :
هوپ‌هوپ‌نامه . ( ترجمه‌ی ِ منظوم ِ فارسی ) . انتشارات ِ ارمغان – انتشارات ِ شاهنگ . ( كتاب ، فاقد ِ مشخّصات ِ دقيق ِ كتاب‌‌‌شناسی است . پيش از متن ، بخشی با عنوان < از مترجم > آمده ، كه بدون ِ امضاست ؛ و بخشی با عنوان ِ < پيش‌‌‌گفتار > از عزيز مير احمدوف . نمی‌‌‌توان فهميد كه مترجم همين مير احمدوف است يا كسی ديگر ! ضمناً ، تاريخ ِ انتشار و تيراژ هم ندارد . )

?
پابرگ :
[1] در باره‌‌‌ی ِ ميرزا علی‌‌‌اكبر صابر ، در پست ِ بعدی چند سطری خواهم نوشت . صابر ، از شاعران ِ پيشرو ِ آذربايجان ( اران و قفقاز ) است ، و دوره‌‌‌ی ِ اوج ِ فعّاليّت ِ شاعری‌‌‌اش با جنبش ِ مشروطه‌‌‌ی ِ ايران همزمان بوده ؛ و اشعار ِ او ، بر مردم ِ ما – به‌‌‌ويژه مردم ِ خطّه‌‌‌ی ِ آذربايجان - تأثير ِ فراوان داشته است . سيد اشرف‌‌‌الدّين گيلانی ، نسيم ِ شمال ِ معروف ، اغلب اشعار ِ صابر را به شعر ِ فارسی درمی‌‌‌آورده ...
اشعار ِ صابر در < ملّانصرالدّين > نشر می‌‌‌شده كه مدير ِ آن ، جليل محمّدقلی‌‌‌زاده ، از گوهرهای ِ تابناك ِ انديشه‌‌‌ی ِ آزادی و روشنگری ِ ايرانی است .

Donnerstag, Oktober 11, 2007

خيره مخسب !

( چند رباعی )

ای اهل ِ جهان ، مست و خراب‌ايد همه
جوينده‌ی ِ موج در سراب‌ايد همه
الله نموده قصد ِ تسخير ِ جهان
وآن‌گاه به گوش ِ گاو خواب‌ايد همه !


ای ديده و ای نديدگان فردا را
بس مسخره ديده‌ايد اين غوغا را
از خواب ِ مماشات چو بيدار شويد
بينيد گرفته اهرمن دنيا را !


گر خسرو پرويز نمی‌شد غافل
خود بر سر ِ ما نيامدی اين مشكل
ای خسرو پرويز ِ جهان ، خيره مخسب
برخيز و بزن ، بكوب ، بركَن ، بگسل !!


پنج‌شنبه ، 19 مهرماه ِ 1386

ياد

اندوه‌زار ِ خسته‌ی ِ ما را
آيا
ديگر كدام باران
از خشكی ِ ملالت و خاموشی‏‌ای كه هست
پوشيده در غبار
هر‌دم گرفته رنگی ،
----------از تلخ يا هراس
آزاد كرد خواهد ؟

با اين زبان ِ مرده‌ی ِ الكن
سختينه‌ی ِ فشرده‌ی ِ دل‌های ِ سرد را
بيگانگی ستردن
بيهوده آزمونی است .

من از نشاط ِ برگ ِ پريروز
پاييز ِ باغ ِ تيره‌ی ِ امروز ِ روز را
با زهر‌خنده‌‏ای ، به لعنت و نفرين
ـ دشنام می‌‌دهم .

و باز ، فردا
اندوه‌زار ِ خسته‌ی ِ ما را
ديگر كدام باران
باريد خواهد ای دوست
و نيمه‌شب
---------به در ِ صبح
-------------------راه خواهد برد ؟

آه ! اين زبان كه فاصله‌ی ِ درد و يأس را
خسته سروده است
بايد رها كنم
و
در پی ِ دريای ِ آسمان باشم
با ياد ِ آن بزرگ ابر ِ شمالی .


-------------------21 فروردين ِ 66

Freitag, August 03, 2007

تا بعد ...

فعلاً اين سه مطلب را بخوانيد – اگر خوانده‌ايد ، باز‌هم بخوانيد - ، تا بعد .

صاحب ِ خانه‌ای که در اجاره‌ی ِ ما بود و سوّم ِ مرداد تمام شده بود ، مثل ِ يک بيمار ِ زنجيری رفته و حکم ِ تخليه‌ی ِ سه‌روزه گرفته . درگير ِ عوض‌کردن ِ خانه‌ايم ...
بله . قانون ( ! ) عوض شده . قضات ( !! ) ، بدون ِ اخطار به مستأجر ، برای ِ تخليه ، حکم ِ سه‌روزه صادر می‌کنند . بايد هوای ِ موجرين ِ حرفه‌ای را داشت . آنان‌اند که به سردر ِ خانه‌هايشان ، آيه ِ جنون ِ محمّد می‌آويزند ، و به آن افتخار می‌کنند . ديده‌ايد که يک مستأجر ، آيه به خانه‌اش بياويزد ؛ ولو در مستراح ؟! مگر چه‌جور کودن ِ بيچاره‌ای باشد . فعلاً که قوانين ِ جمهوری ِ الهی ِ محمّدی ِ علوی ِ حسينی ِ خمينی ِ خامنه ، دربست در خدمت ِ راهزنان ِ جامعه است . کم هم که راهزن توليد نکرده اين اهريمن تبارک و تعالی !!
به‌زودی ، اوّل به حساب ِ اين تفاله خواهم رسيد : قاضی‌القضات ! نطفه‌ی ِ گوشه‌های ِ حجرات ِ مقبره‌ی ِ مولايش علی . بچّه‌ی ِ آن قاطرچی ِ شاهرودی ، که خودش هم آن‌شب نمی‌فهميد چه اهريمنی در بطن ِ زنک ِ سفليسی ِ سرگردان در پس‌کوچه‌های ِ نجف می‌کارد ...

( 6 و نيم صبح . شنبه 13 مرداد 86 )

Donnerstag, August 02, 2007

شبيخونِ اهريمن

شبيخونِ اهريمن

رفتارهایِ اخيرِ جمهوریِ اسلامی (طرح‌هایِ جمع‌آوریِ اراذل و اوباش -مبارزه با بی‌حجابی و بدحجابی- و دوباره: قلع‌و‌قمعِ اراذل و اوباش) بايد دست‌اندرکارانِ سياستِ خارجیِ امريکا را هشيار ساخته باشد (اگرچه، فکر نمی‌کنم!).

اين تحرّکاتِ کاملاً حساب‌شده، به منزله‌یِ دست‌گرمی است برایِ عمليّاتِ احتمالیِ آينده.
به بيانِ ساده‌تر، جمهوریِ اسلامی برایِ مقابله با حمله‌یِ امريکا آماده می‌شود؛ و چه‌بسا پيش از آن نيز، عمليّاتِ وسيعِ خود را آغاز کند. و اين عمليّات، چيزی نيست جز کشتارِ مخالفان -يعنی کسانی که از نظرِ جمهوریِ اسلامی، ستونِ پنجمِ امريکا به‌شمار‌می‌روند!
اندک‌اندک به اين نتيجه و برداشت می‌رسم که دقيقاً، و درست برعکسِ پرسشی که مطرح می‌شود -که آيا جمهوریِ اسلامی قادر به مقابله با امريکا خواهد بود؟ -، پرسش را بايد به اين صورت موردِ تأمّل قرار داد که: آيا امريکا قادر به مقابله با جمهوریِ اسلامی هست؟!

اجازه بدهيد واضح‌تر گپ بزنم.
جمهوریِ اسلامی به انتظارِ حمله‌یِ امريکا ننشسته، و از مدّت‌ها پيش، جنگِ خود را آغاز کرده است. آن‌هم نه در يک جبهه! امّا عجالةً با جبهه‌هایِ "فلسطين-لبنان، و اخيراً پاکستان، و هرجایِ جهان"، کاری ندارم.
مگر نه اين است که يکی از عمده‌ترين دعاویِ امريکا بر عليهِ اين نظامِ اقدسِ الهی، با «حقوقِ بشر» مربوط است؟ - در اين صورت، هرگونه تجاوزِ جمهوریِ اسلامی به حقوقِ بشریِ مردمِ ايران، به منزله‌یِ حمله به امريکا»، و دستِ کم دهن‌کجی» به ايالاتِ متّحده‌یِ امريکاست.

نکته‌یِ باريکِ ماجرا در اين‌جاست که جمهوریِ اسلامی به شيوه‌یِ خاصِّ خود می‌جنگد؛ و از آن‌جا که -گويا متأسّفانه- امريکا هنوز نتوانسته به اين ويژگیِ جمهوریِ اسلامی پی‌ببرد، جایِ ترديد و دودلی است که بتواند از پسِ اين نظامِ قدسیِ اهريمنی برآيد.

جمهوریِ اسلامی، جنگِ خود را به گونه‌ای آغاز کرده است که امريکا قادر به حمله‌یِ متقابل نيست؛ و چنان‌چه اقدامی نمايد، از سویِ جهانِ به‌اصطلاح متمدّن، به «دخالت در امورِ داخلی» ِ کشوری ديگر متّهم خواهد شد. و امريکا، تا اين‌لحظه، نشان داده است که از چنين اتّهامی واهمه دارد!

رمز و رازِ قضيّه در همين نکته نهفته است: اگر قرار باشد که امريکا معيارهایِ دروغينِ اتّحاديّه‌یِ اروپا را بپذيرد، و اقدام برایِ رهايیِ چند‌ده‌ميليون گروگانِ زجر‌کشيده، مصداقِ «دخالت در امورِ داخلیِ کشوری مستقل» تلقّی گردد، بُرد با جمهوریِ اسلامی است.
به گُمانِ من، امريکا بايد خود را از دامِ فروتنيده‌یِ اروپایِ مزوّر رها سازد، و تنها به ملاک و معيارهایِ راستينِ انسانی پای‌بند باشد.

اگر وضع به همين منوال پيش برود، به‌زودیِ زود، شاهدِ يورشِ گسترده‌یِ نظامِ اقدسِ الهی برایِ کشتارِ مخالفان خواهيم بود. وقتی می‌تواند به همين سادگی جوان‌هایِ مردم را -که نهايةً ممکن است چار‌فقره خلافِ ساده هم داشته باشند- «اراذل و اوباش» به‌قلم‌دهد، و حتّی به هنگامِ دستگيری، جلوِ دوربين، توسّطِ مأمورانِ چهره‌پوشيده (که مصداقِ حقيقیِ «اراذل و اوباش» اند؛ و علّتِ پوشاندنِ چهره‌های‌شان چيزی جز تعلّق‌شان به نيروهایِ تروريسمِ الهیِ جهانی» نيست) به ضرب‌و‌شتمِ ايشان بپردازد، و سپس بدونِ هيچ‌گونه محاکمه‌ای دارشان بزند، و آب از آب نجنبد، شکّی نيست که طرحِ مخوفِ کشتارِ مخالفان را نيز، به همين سادگی، به‌پيش‌خواهد بُرد.

جمهوریِ اسلامی، با اين دستگيری‌ها و اعدام‌ها، از سويی از مردمِ ترس‌خورده‌یِ ايران زهرِ چشمی هزارباره می‌گيرد تا جرأتِ دخالت و چون‌و‌چرا نداشته باشند؛ و از سویِ ديگر، جامعه‌یِ جهانی را برایِ پذيرشِ «کشتارهایِ اصلی» (موسوم به طرحِ الهیِ شورِ حسينی») آماده می‌سازد؛ و همراه و همزمان با اين‌هردو، با به‌تمسخر‌گرفتنِ «حقوقِ بشر»، به امريکا دهن‌کجی می‌کند.

...
تنها يک راهِ عاقلانه وجود دارد: امريکا بر همه‌یِ ياوه‌هایِ دشمنانِ آزادی چشم فروبندد و بی‌محابا حمله کند.

860501

Montag, Juli 30, 2007

قدرتِ بی‌چونِ ارهاب

قدرتِ بی‌چونِ ارهاب

غالباً تصوّرِ ما بر اين است که «ارهاب» تنها با کشتنِ کافر و مرتد امکان‌پذير می‌گردد؛ و از اين‌رو، به‌احتمال، در دامِ فريبِ جمهوریِ اسلام گرفتار می‌آييم، و در تحليل و تعليلِ «اعدام»هایِ روز‌به‌روز افزون‌شونده‌ای که توسّطِ حکومتِ قدسیِ الهی، و اغلب در ملاءِ عام صورت می‌گيرد، در کوچه‌هایِ واهیِ نخود‌سياه، راهِ بيهوده‌یِ بن‌بست گز می‌کنيم!

امّا «ارهاب» به شکل و شيوه‌هایِ گوناگون اِعمال می‌گردد. برایِ پرهيز از درازیِ سخن، به يکی از ساده‌ترين اشکالِ پوشيده و کاملاً غيرِ مستقيمِ آن می‌پردازم:
همه‌یِ ما کسانی که در ايرانِ اسلام‌زده زندگی (!) می‌کنيم، روز و شب، گاه و بی‌گاه، در معرضِ ديدن يا تماشایِ «سر‌بريدنِ گوسفند» در کوچه و خيابان بوده‌ايم، و هستيم.
کمتر کسی است که اطّلاع نداشته باشد که اين عملِ هولناک، در اواخرِ دوره‌یِ پهلوی، جز در مکان‌هایِ مخصوص صورت نمی‌گرفت؛ و مواردِ ناچارانه‌ای که غيرِ مجاز، و در کوچه و خيابان انجام می‌شد، منحصر به ايّامِ عزاداریِ عاشورا، و پيشوازِ از‌مکّه‌برگشتگان بود، که حکومت قادر به جلوگيری از آن نبود؛ و شکّی نيست که اگر چندی می‌گذشت، آن مواردِ محدود و معدود نيز از ميان می‌رفت. امّا با رویِ‌کارآمدنِ نظامِ اقدسِ الهی، بازارِ اين عملِ هولناک و ضدِّ بهداشتِ تن و روان، رواجی گرفت که تا امروز، دم‌به‌دم بر شدّتِ آن افزوده شده است.
جمهوریِ اسلامی، هم به‌دليلِ قدرتِ بی‌محابا، و هم به‌وجهِ فتوایِ دينی، امکانِ آن را داشته است که اين پديده‌یِ ناهنجار را به‌کلّی ممنوع و معدوم سازد؛ امّا بر‌عکس، در تنورِ آن دميده، و آن را به‌گونه‌یِ امری بسيار عادّی جلوه داده است.

وقتی موضوع و موردی به سادگیِ «سر‌بريدنِ گوسفندِ قربانی» می‌تواند در تعميقِ هراس نقش داشته باشد، چگونه می‌توان در نقش و هدفِ کاملاً واضحِ «اعدامِ انسان‌ها در ملاءِ عام» ترديد داشت؟

جمهوریِ اسلامی، با اين اعدام‌ها می‌خواهد يک‌بارِ ديگر، خوف و هراسی را که با اعدام‌هایِ وحشيانه‌یِ سال‌هایِ 57 تا 60، در جامعه‌یِ ايران پديد آورد، و به‌ياریِ آن، تا به امروز حکومت کرده، تجديدِ مطلع نمايد. می‌خواهد زهرِ چشم بگيرد و اعلام کند که: در صورتِ حمله‌یِ امريکا، و يا بروزِ هرگونه حرکتِ عمومی، با صدبرابرِ اين شدّت و خشونت، آدم خواهد کشت...

31 تيرماه 1386

:

Montag, Juli 23, 2007

نيرویِ شگرفِ وقاحت

نيرویِ شگرفِ وقاحت

برایِ تشريح و تبيينِ رفتارهایِ جمهوریِ اسلامی، به‌ويژه در اين اواخر، عنوان و تعبيری از اين دقيق‌تر به‌نظرم نمی‌رسد.
اين حکومتِ قدسیِ الهی، -که با هيچ‌يک از انواع و اقسامِ حکومت‌هايی که از آغازِ زندگیِ اجتماعیِ بشر، پا به عرصه‌یِ وجود نهاده، کمترين شباهتی ندارد و قابلِ مقايسه نيست، بلکه حتّی، از ناچاری‌ست که در موردِ آن، لفظِ «حکومت» به‌‌کار‌‌برده می‌شود-، در‌‌حالی‌‌که از بيرون، از سویِ نهادهایِ جهانی، در معرضِ بيشترين فشارها، هشدارها، و اِعمالِ تحديد قرار گرفته است، با وقاحتی که خاصِّ اوست (و من آن را با صفاتِ «قدسی» و «الهی» وصف می‌کنم، تا مشخّصه‌‌ای برایِ تمييزِ آن از «وقاحتِ ساده‌یِ بشری» باشد) دم‌‌به‌‌دم بر فشارهایِ کشنده‌یِ 9-28 ساله‌یِ خود به مردمِ ايران می‌افزايد.

هر سيستم و نظامِ ديگری که به‌جایِ اين حکومتِ قدسیِ هول و کشتار بود، در چنين اوضاع و شرايطی، سعی می‌کرد که تا حدِّ ممکن، از به‌‌تنگ‌‌آوردنِ مردمی که بر آن‌ها حکومت می‌کند، بپرهيزد. پس، علّت چيست، و جمهوریِ اقدسِ الهی با چه منطقی، اين‌گونه وارونه رفتار می‌کند؟

پاسخی که من در ذهنِ خود به آن می‌رسم، اين است که: جمهوریِ اسلامی، بنا به تجربه، و به استنادِ شناختِ دقيقی که از ذاتِ حقيقی و ماهيّتِ واقعیِ خود، و نفرتِ بديهیِ مردمان دارد، به اين برداشت رسيده است که برایِ افزودنِ مدّتی -ولو بسيار کوتاه- بر هستیِ نکبت‌‌بارِ خود، تنها يک راه دارد: فشار بر مردم را به حدّی برساند که در بيست‌‌و‌‌چهار ساعتِ شبانه‌‌روز، حتّی به‌اندازه‌یِ يک‌‌دقيقه، فرصت و فراغ نداشته باشند؛ و در همين‌‌حال، با بهره‌‌گيری از «نيرویِ شگرفِ وقاحتِ قدسی»، از تمامیِ تريبون‌هایِ بی‌‌شماری که در اختيار دارد، بر طبلِ دعویِ بی‌‌بنيان و سراپا دروغِ «ايجادِ امنيّت برایِ مردم» بکوبد!

31 تيرماه 1386

:

Freitag, Juli 20, 2007

از دروغ‌‌هایِ بزرگ: تمدّنِ اسلامی

از دروغ‌‌هایِ بزرگ: تمدّنِ اسلامی

گُمان می‌کنم اين ياوه نيز، از ره‌آوردهایِ پژوهندگانِ غربی بوده باشد.[1]
اينان که به‌ويژه در يک‌صد‌و‌پنجاه ساله‌یِ اخير، پژوهش‌هایِ بسيار نموده، و آثارِ بی‌شماری بر مبنایِ پژوهش‌هایِ خود نوشته و منتشر کرده‌اند (که درصدی ناچيز از آن، به فارسی نيز ترجمه شده)، يک نکته‌یِ بسيار مهم را متوجّه نشده‌اند؛ و آن اين است که: به‌فاصله‌ای بسيار کوتاه بعد از محمّد، مرکزِ به‌اصطلاح "امپراطوریِ اسلامی"، از مدينه به شهرهايی واقع در مراکزِ کهنِ تمدّنِ بشری (سوريه و ايران) انتقال يافته. حتّی مقرِّ حکومتِ علی [چهارمين خليفه] نيز شهری در سرزمين‌هایِ پيشينِ ايرانی بوده است.[2]
امپراطوریِ اسلامی بر پهنه‌یِ وسيعی، از هند تا مديترانه، گسترده شده؛ و برخی از سرزمين‌هایِ متصرّفه، از کهن‌ترين مراکزِ تمدّنِ بشری به‌شمار می‌رفته است: ايرانِ بزرگ، ميان‌رودان (بين‌النّهرين-جزيره)، شام، سواحلِ شرقیِ مديترانه، يهوديّه، و مصر.
اگر آن‌چه با عنوانِ "دورانِ طلايیِ تمدّنِ اسلامی" نام برده می‌شود، ربط و ريشه و خاست‌گاهِ اسلامی می‌داشت، اوّلاً بايد از مدينة‌النّبی آغاز می‌شد، نه از بغدادِ ايرانی و مصرِ فراعنه! ثانياً با گذشتِ زمان، بايد بر درخشش و پويايیِ آن افزوده می‌گشت...
آن‌چه در ادوارِ بعد -به‌ويژه از اواخرِ سده‌یِ دوّم، تا سده‌هایِ 5 و 6 هجری- ديده می‌شود، که از آن، به‌نادرست، به «تمدّنِ اسلامی» و «دورانِ طلايیِ تمدّنِ اسلامی» (و بعضاً «تمدّنِ عربی»[3]) تعبير شده، هيچ ربطی به دينِ مبينِ الهی نداشته است.
دوره‌یِ هارون و مأمون را "درخشان‌ترين ادوارِ تمدّنِ اسلامی" برشمرده‌اند؛ و اين دوره، بنيانِ کاملاً ايرانی دارد. شهرِ بغداد (که نامی ايرانی است[4]؛ و گويا روستايی به همين نام نيز در آن موضع وجود داشته) توسّطِ مهندسان و معمارانِ ايرانی بنا شده؛ و در ساختنِ آن نيز، از مصالحِ بناهایِ پايتختِ ايرانِ ساسانی (هفت‌شهر-مداين) بهره برده‌اند.

از نظرِ من، آن‌چه در اين حوزه می‌گذرد، هيچ نيست جز ادامه‌یِ "جنبشِ علمی-فرهنگی"ِ عظيمی که در دوره‌یِ انوشروان خسروِ اوّلِ ساسانی آغاز شده بوده است. نامِ «تمدّنِ اسلامی» بر اين دوران نهادن، اگر فريب‌کاری و دروغ‌گويیِ بی‌شرمانه‌ای نباشد، دستِ‌کم، نشانه‌یِ بلاهت و سطحی‌نگریِ کسانی است که آن را وضع کرده‌اند!

اگر آن‌چه با عنوانِ "دورانِ طلايیِ تمدّنِ اسلامی" نام برده می‌شود، ربط و ريشه و خاست‌گاهِ اسلامی می‌داشت، اوّلاً بايد از مدينة‌النّبی آغاز می‌شد، نه از بغدادِ ايرانی و مصرِ فراعنه! ثانياً با گذشتِ زمان، بايد بر درخشش و پويايیِ آن افزوده می‌گشت. به‌ياد داشته باشيم که از سويی، تا پايانِ سده‌یِ سوّمِ هجری نيز، هنوز بسيارانی از مردمِ ايران، اسلام را نپذيرفته بوده‌اند؛ و از سویِ ديگر، چون نيک بنگريم، به اين نکته‌یِ بسيار مهم و جالبِ توجّه می‌رسيم که اکثرِ قريب به اتّفاقِ بزرگانِ عرصه‌یِ دانش و فرهنگ در اين دوران، يا رسماً نامسلمان -يهودی، زرتشتی، مسيحی، دهری- اند، و يا متّهم به کفر و مانويّت و زندقه!!

v
و اگر کمترين جایِ شکّی باقی بوده، اينک در روزگارِ ما، جمهوریِ نابِ الهیِ محمّدیِ اسلامی اثبات کرده است که: اسلام بزرگ‌ترين دشمنِ دانش و فرّ و فرهنگ و زندگی است!

21 تيرماه 1386

:

?
پابرگ‌ها:

[1] صد‌البتّه، بايد جست‌و‌جویِ دقيقی انجام داد، تا معلوم شود که اين دروغِ مسخره از کی پيدا شده. تا آن‌جا که مطالعه‌یِ ناچيزِ من ياری می‌کند، بايد دست‌کارِ غربيان بوده باشد...
[2] شايد هم مقوله از وجهِ ديگری است؛ و غربيان به‌عمد و به انگيزه‌ای خاص -که من متوجّه نمی‌شوم- از توجّه به اين موضوعِ بسيار مهم سر باز زده‌اند! چرا که در آثارِ کمترينِ ايشان نيز، به جابه‌جايیِ مقرِّ حکومتِ اسلامی از عربستان به ايران و سوريه پرداخته شده؛ و نمی‌توان گفت که متوجّهِ مسئله‌ای به اين آشکارگی نشده‌اند.
[3] من هم تا همين چند سالِ پيش، مانندِ همگانِ ايرانيانِ ايران‌پرست، نسبت به «عرب» واکنشِ کين‌توزانه داشتم. امّا اکنون طورِ ديگری می‌انديشم، و "عرب‌ستيزی" را نيز از فريب‌کاری‌هایِ اهريمنیِ اهريمنِ الهی می‌بينم. بنا‌بر‌اين، سهمِ عرب را در اين تمدّن منکر نيستم؛ بلکه تصوّر می‌کنم که شايد آن گروه از غربيان نيز، از اصطلاحِ وضع‌کرده‌یِ خود، چنين منظوری داشته‌اند!
[4] بغ/بگ، به‌معنیِ «خدا، خداوند، شاه» + داد.

Donnerstag, Juli 19, 2007

مکارم ِ اخلاق

« آمده‌ام تا مکارم ِ اخلاق را به پايان برم ! » [ نبیّ ِ مکرّم ِ اسلام ]

مردک ِ مادرعفيفه‌ی ِ مقدّسی – که نفهميدم وزير ِ کار بود يا وزير ِ آموزش و پرورش يا آموزش ِ عالی – ( يعنی که ما اين‌جور وزارت‌خانه‌ها هم داريم ؟! ) ، می‌گفت ( اخبار ِ ساعت ِ 2 ، چهارشنبه ، 27 تيرماه 86 ) : بيش‌ترين حجم ِ بی‌کاری ِ ما مربوط به فارغ‌التّحصيل‌هاست . قرار شده برای ِ ايجاد ِ کار ، صد‌و‌پنجاه‌ميليون دلار از بانک ِ جهانی يا بانک‌های ِ اسلامی ِ منطقه ، وام بگيريم ...

ای مادرک ِ عفيفه‌ی ِ ساجده‌ات را ... !
نکبت ِ وقيح ِ الهی !
چگونه است که ميليارد ميليارد به آن تفاله‌ها – حماس و حزب ِ الله ِ پفيوزتان – می‌بخشيد ، و آن‌وقت ، برای ِ ايجاد ِ شغل برای ِ جوان‌های ِ اين مملکت ( که همين را هم دروغ می‌گوييد ) ، بايد کاسه‌ی ِ گدايی ِ وام برداريد و خير ِ کسّ ِ ننه‌های ِ عفيفه‌تان ، گرد ِ جهان بگرديد ؟!
...
ای مادرک ِ قدسی ِ همه‌تان را ، به کير ِ خر ِ سياه ِ بابابزرگم ، گادم . گادم . گادم !!

به قول ِ اکبر : به تاريخ ِ گوز ِ گوز ِ گوز !

Dienstag, Juli 17, 2007

تمدّنِ الهی!

تمدّنِ الهی!

کسانی که در ايرانِ اسلام‌زده -به‌ويژه در اين 9-28 سال-، در پیِ نظمِ اجتماعی، قاعده و قانون، و ادب و دانش و فرهنگ و مانندِ آن می‌گردند، و چون نمی‌يابند دچارِ شگفتی می‌شوند، و به انتقادهایِ دلسوزانه‌یِ ابلهانه، و ارائه‌یِ راه‌کار می‌پردازند، اسلام را نشناخته‌اند.

آن‌گونه که اکنون ديگر کاملاً آشکار شده و انکارِ آن تنها از حاکمان و مزدوران‌شان برمی‌آيد، در ايرانِ اسلامیِ حاضر، تنها دو شغل وجود دارد: 1- راهزنی (که البتّه، تبديل به «غارتِ ثروت‌هایِ اين سرزمين» شده -چون جرأتِ حمله به کشورهایِ ديگر را ندارند؛ و با وجودِ چنين ثروتِ بی‌کرانه‌ای، بدان نيازی هم نيست!) 2- دلّالی. البتّه دلّالیِ از جنسِ غارت: به‌مفت خريدن، و به بالاترين قيمتِ ممکن فروختن!
و اين وضع، ريشه‌یِ دقيقِ قرآنی دارد. بفرماييد به کمکِ يک متنِ الکترونيکی (يا بعضی چاپ‌هايی که فهرست‌هایِ واژگانی و موضوعیِ دقيق دارد -اگر چنين چاپ‌هايی داشته باشيم!) تمامِ قرآن را بجوييد؛ و ببينيد از چند شغل نام برده شده؟!
اگر قدری بيش‌تر حوصله داريد، در متونِ معتبرِ سيره، و تاريخِ دوره‌یِ رسول‌الله، مطالعه و پژوهشی بکنيد، و به من هم خبر بدهيد تا بدانم در مدينة‌الرّسول (يهودی و منافق به‌کنار) چند خيّاط و کارگاهِ دوزندگی، چند آهنگر و کارگاهِ آهنگری، چند... وجود داشته است؟
- مطمئن باشيد، هيچ!
در «مدينة‌النّبی» -يعنی يوتوپيایِ قرآنی-، نشانی از مشاغل و پيشه‌ها پيدا نمی‌کنيد؛ تا چه رسد به بنيان‌ها و نهادهایِ مدنی، مانندِ مدرسه و دانشگاه و بيمارستان و دادگاه و....

چرا نمی‌خواهيد باور کنيد؟
در مدينه‌یِ الهی، نيازی به دَرزی (خيّاط) نبوده؛ چون جامه‌هایِ خود را از راهِ غارتِ کاروان‌ها به‌‌دست می‌آورده‌اند. آهنگری وجود نداشته؛ چون زراعت وجود نداشته تا کسی به داس و بيل و خيش نياز داشته باشد. حتّی شمشيرساز هم لازم نبوده!
مدرسه؟ -چه نيازی به مدرسه است. رسولِ اکرم، با گرداندنِ لقب/کنيه‌یِ "عمرو بن هشام بن مغيره‌یِ مخزومی" از «ابوالحکم» به «ابوجهل»، نشان داده است که تمامیِ دانش‌هایِ بشری، در نظرِ او "جهل" محسوب می‌شود. [همان‌گونه که امام خمينی (قدّس سرّه) در سال‌هایِ نخستينِ ان‌قلّاب، در اين‌باره -يعنی نفی و ردِّ دانش- افاضاتِ فراوان دارند.]

v
گفته شده است: بهترينِ شما، و نزديک‌ترينِ شما به خداوند، پرهيزگارترينِ شماست.
با اين حال، آيا ابلهیِ محض نخواهد بود که در جامعه‌یِ اسلامی، انتظار و توقّعِ «نظمِ اجتماعی»، «تعهّدِ پيشه‌وری»، و امثالِ اين مقولات را داشته باشيم!؟

به کوتاه‌ترين سخن: اسلام يعنی ضدّيّت با تمدّن، با دانش، با فرهنگ، با نظم، با آرامش، با آسايش،...، با زندگی!

21 تير 1386

:


Montag, Juli 16, 2007

جرثومه

اگر ترازويی بود که می‌توانستيم با آن دروغ را وزن کنيم ، آن‌وقت می‌فهميديم چرا ما ايرانيان ، در سده‌های ِ نخستين ِ هجوم ِ « ارحم‌الرّاحمين » ، ترکيبی به سنگينی ِ « ديو ِ دروج » ساخته‌ايم [ يا آن را از پستوی ِ واژگان ِ نگرشی ِ خود به‌در‌کشيده ، و بر اهريمن ِ نبوی اطلاق کرده‌ايم ] !
نگفته‌ايم " دروغ‌گو " ، " دروغزن " ، " دروغ‌باره " . اين‌ها هيچ‌کدام افاده‌ی ِ مقصود نمی‌کرده . آن‌چه در برابر ِ خود می‌ديده‌ايم ، و می‌بينيم ، نه دروغ‌گو ، دروغزن ، و دروغ‌باره ، که خود ِ « ديو ِ دروج » بوده است .
هم‌چنان‌که شاملو ، نگفت : " عربده‌کش " ؛ گفت : « ديو ِ عربده » !

05 : 00 / 13860323

Donnerstag, Juli 12, 2007

بزرگان !

دوسه‌چند سال پيش ، در يکی از شب‌های ِ پلکيدن در پارک ِ ملّت و گپ‌های ِ فلسفی – عرفانی – ادبی – اجتماعی – سياسی ِ جمعاً بنگيانه ( ! ) ، رشته‌ی ِ بحث ِ من و دوست ِ همراه‌ام به اين‌جا رسيده بود که راه ِ بُرون‌شد از اين ظلمات ِ هول ، منحصراً در ياری ِ امريکاست ؛ و من ، فکری را که مدّت‌ها ذهن‌ام را به خود مشغول ساخته بود ، با وی در ميان نهادم ، که :
فکر می‌کنم لازم است کاری بکنيم . من در اين نکته که بدون ِ ياری ِ دست ِ توان‌مندی ، بيرون از حيطه‌ی ِ شوم ِ طلسم ، کاری از پيش نخواهد رفت ، کمترين ترديدی ندارم ؛ و از اين‌رو ، به نظرم می‌رسد که نامه‌ای بنويسم برای ِ شماری از بزرگان ِ عرصه‌ی ِ ادب و فرهنگ و دانش و سياست ِ ايران که در خارج زندگی می‌کنند ؛ به اين مضمون که اگر به‌راستی وطن ِ خود را دوست می‌دارند ، اکنون بهترين فرصت ِ ممکن فرارسيده . بايد در نامه و درخواستی کاملاً رسمی ، از ايالات ِ متّحده بخواهند که به‌صراحت و با تمام ِ توان ، به ياری ِ مردم ِ ايران بشتابد ...
هم‌گپ ِ من ، حرف‌ام را قطع کرد ، و گفت :
چه ساده‌ای تو !
آنان که تو ايشان را بزرگان می‌نامی ،
اگر حقيقةً « بزرگان » می‌بودند ، چه نيازی به نامه‌ی ِ ملتمسانه‌ی ِ من و تو بود ؟!
و اگر به آن‌چه من و تو رسيده‌ايم ، نرسيده‌اند ، پس " بزرگان " ماييم ، نه ايشان !!

...
پاسخ ِ من ، سکوت بود ، و موج ِ نوميدی ؛ که ميان ِ تاريک‌روشن ِ خيابان‌های ِ خلوت ِ پارک ، کشاله می‌رفت .

23 : 50 / 13860323

Mittwoch, Juli 11, 2007

داستان ِ مرد ِ کفش‌گر با زن ِ ديبافروش

( از : مرزبان‌نامه )

زروی گفت : شنيدم که ديبافروشی به بازار رفت . مردی زغنی می‌فروخت ، ازو پرسيد که چه مرغی‌ست و به چه کار آيد ؟ مرد گفت : اين مرغی‌ست که هرچه در خانه بيند ، با کدخدای بازگويد . ديبافروش زنی داشت که از ديباچه‌ی ِ رخسارش ، نقش‌بندان ِ چين نسخه‌ی ِ زيبايی بردندی ؛ و صورت‌گر ِ خامه ، مثال ِ او در هيچ کارنامه ننگاشتی . و چنان که محصَنات ِ نابه‌کار را باشد ، پيوسته به رجم‌الظّن ِ شوهر سر زده بودی . ديبافروش چون بشنيد که زغن اين خاصيّت دارد ، رغبت‌اش در خريدن پديد آمد . انديشه کرد که من او را بر احوال ِ خانه‌ی ِ خود گمارم و زن را بدو تخويف کنم ، تا در غيبت ِ من خود را نگاه دارد ، و از رقبت ِ اين مرغ برحذر باشد ؛ و مرا در جزای ِ احوال ِ او چيزی نبايد کرد که موجب ِ رسوايی و هتک ِ پرده‌ی ِ عصمت باشد . دو درم در بهای ِ آن داد و به خانه بُرد . کدبانو را گفت : ای زن ، اين مرغ را نيکو مراعات کن و عزيز دار که او مرغی‌ست به حدس و دانايی از همه‌ی ِ مرغان متميّز . اگر چه چون کبوتر نامه‌بر نيست ، نامه‌های ِ سربسته خواند . از ماه نمّام‌تر و از مشک غمّازتر است . طليعه‌ی ِ غوارب ِ غيب است ، جاسوس ِ شواهق ِ نظر است .
شعر
انَمُّ من النّصول عَلَی خَضَابٍ
و مِن صافی الزُّجَاجِ عَلَی عُقَارِ [1]
هرچه از بيرون بيند ، از درون خبر باز دهد . زن از آن سخن شگفتی نمود و سخت بترسيد . چون ديبافروش بيرون رفت ، کفشگری نوجوان شاهدْ روی ، که گرد ِ کفش ِ او حوران ِ خلد به جای ِ سرمه در ديده کشيدندی ، همسايه داشت ، و زن را ديرينه با او سر و کاری بود . بر عادت ِ گذشته ، فرصت ِ غيبت ِ شوهر نگاه داشت ، و او را به حجره‌ی ِ وصال دعوت کرد .
چون ملاقات اتّفاق افتاد ، زن گفت : نگر به حضور ِ اين مرغ ، دست‌بازی [2] و حرکتی نکنی که او بر کار ِ ما واقف شود و به شوهر رساند . مرد از آن سخن بخنديد و گفت : زهی سخافت ِ عقل ِ زنان و قصور ِ معرفت ِ ايشان . پس سوگندی ياد کرد که با تو جمع آيم و سر ِ قضيب بر منقار ِ او مالم ، تا از آن چه خبر باز دهد !
زن پس از امتناع ِ بسيار که نمود ، به التماس ِ او تن در داد . و آنگه ، هردو چون دو سرو ِ خوشْ‌خرام متمايل دست در گردن ِ يکديگر حمايل کردند . آن يکی چون خرمن ِ گل ِ خيری بر فِراش ِ حريری بيفتاد ، و آن ديگر چون صنوبر ِ نوبر ، کنار ِ او در آمد . پيکان ِ غنچه‌کردار تا سوفار در نشانه‌ی ِ گل‌برگ ِ ياسمين نشاند ، و قطره‌ای چند سيماب ِ ناب ، از اِبريق ِ عقيق در جوف ِ پنگان ِ بلورين ريخت . و راست که از آن کار فراغت حاصل آمد ، سر ِ قضيب را برابر ِ زغن بداشت . زغن از گرسنگی آن‌روز زاغ زده بود ، و به چراغ در روز ِ روشن طعمه‌ای می‌طلبيد . از غايت ِ شره ، پنداشت که آن گوشت‌پاره‌ای است ؛ بجست و منقار و مخلب درو استوار کرد ، چنان که مرد از درد ِ آن بيهوش گشت . زن را گفت : تو اندام ِ خويش را بدو نمای ، باشد که مرا رها کند . زن ، اندام به نزديک ِ زغن برهنه کرد . زغن به چنگی ديگر در اندام ِ زن آويخت و محکم بيفشرد . ديبافروش در اين ميان فرا رسيد ، و دستْ‌بردی که لايق ِ وقت بود ، با هر دو بنمود . و آن افسانه در همه شهر مشهور شد .

[ صص 293 – 289 ]


&
کتاب‌شناخت :
مرزبان‌نامه . سعدالدّين وراوينی . تصحيح ِ محمد روشن . نشر ِ نو . چاپ ِ ‌دوّم ، 1367 .
$
عکس ِ متن :
ص 289 ، ص 290 ، ص 291 ، ص 292 ، ص 293 .

"
شرح ِ برخی واژه‌ها :
مُحصَنه / mohsan-a(-e) – ( إمفـ ) مؤنّث ِ محصَن . 1 - زن ِ پرهيزگار ، زن ِ پارسا . 2 – زن ِ شوهردار . ج . محصنات . [ فرهنگ ِ فارسی ِ معين ] – در عبارت ِ متن ، معنای ِ دوّم در نظر است . ( و البتّه ، به نظر ِ من ، نويسنده ، هم به معنای ِ نخست گوشه‌ی ِ چشمی داشته ، و هم به‌طور ِ کلّی ، در « محصَنات ِ نابه‌کار » طنزی نهفته است . )
[ با پوزش ِ بسيار ، چون نيک نظر کردم ، متوجّه شدم که اوّلاً اين بی‌ادبی است نسبت به خواننده ! و ثانياً ، اگر بخواهم - از قرار ِ واقع - به شرح ِ واژگان ِ اين داستان بپردازم ، بايد چند صفحه‌ای بنويسم . پس ، از آن چشم‌پوشی می‌کنم ، که هم خود به زحمت نيوفتم و هم به خواننده برنخورد !! ]

?
پابرگ‌ها :
[1] سخن‌چين‌تر از تارهای ِ موی ِ سپيد بر خضاب است و از شيشه‌ی ِ شفّاف بر می . [ ترجمه از مصحّح ، محمّد روشن ]
[2] چنين است در متن . امّا به نظر ِ من « دست‌يازی » درست است . در دو نسخه‌ی ِ ب و چ ، « [ دست ] به من نيازی » آمده ؛ و اين حدس ِ مرا تأييد می‌کند . ( متأسّفانه ، ارائه‌ی ِ نسخه‌بدل‌ها در اين کتاب ، به طرزی بسيار عجيب و سردرگم صورت گرفته . فی‌المثل ، در همين موضع ، نمی‌توان دانست که در دو نسخه‌ی ِ مذکور ، واژه‌ی ِ " دست " بوده يا نه ! )