زندگي نيست اين كه ما داريم
خويش را بيش ازين چه آزاريم
چيست جز رفت و آمد ِ نفسي
اين كه ما زندگي‌ش پنداريم ؟
زنده از خود نشانه ها دارد
كو نشاني كه ما گواه آريم ؟
زندگي شادماني ِ جان است
ما سيهْ كامگان ِ تيماريم
زنده از خود زند به گيتي نقش
ما چو تصوير و نقش ِ ديواريم
زندگي چون درخت ِ بالنده است
ما ز پوسيدگي چو مرداريم
بود و نابود ِ ما چه فرق كند
يا چه ، گر اندكيم و بسياريم ؟
گوسپند ِ شبان ِ قصّابيم
زنده رأسيم و مرده مقداريم
در طلسمات ِ شيخْ اهريمن
بندي و بندگان ِ دستاريم
گر بگويند مير ، مي ميريم
ور بگويند زار ، مي زاريم
هيچ ما را نه اختيار بُوَد
كاندرين كارخانه ابزاريم
شادي و روح و راح با ما نيست
غمزده بي‌دلان ِ بيماريم
بس كه غم رانده اند با دل ِ ما
رفته در هم ، به سان ِ طوماريم
از فراق ِ زمانه‌ي ِ عشرت
سرخ چشمان ِ زرد رخساريم
گيج و منگيم و بدگُمان و عبوس
با دگر گونه خوي و رفتاريم
هيچمان را حساب نتوان كرد
كه زِ اشرار يا زِ احراريم ؟
آري اين خانه‌گاه ِ ويران را
بهر ِ مردن نگاه مي داريم
خويش و بيگانه مي بنشناسيم
دوستْ خصمان ِ خويشْ آزاريم
چند جويي فضايل ِ ما را
كه دگر گشته خوي و هنجاريم
بعد ِ اعراب ما چگونه شديم ؟
همچنان نيز غرق ِ ادباريم [1]
رفته از كف تمام ِ هستي ِ ما
دست شسته ز جهد و پيكاريم
در طلسم ِ سياه ِ اهريمن
راه گم كرده ي ِ شب ِ تاريم
كرده ما را احاطه اين كابوس
گر به خوابيم يا كه بيداريم
شهر ِ سنگ ِ فسانه ي ِ كهنيم
خيز سحر از ميانه برداريم
آتشي برفروز و باز بده
مي ِ زردشت ، كاهل ِ زُنّاريم [2]
يلداي 74
[1] اين توضيح كاملاً ضروري است كه من اكنون ديگر نسبت به عرب چنان نظري ندارم . در حقيقت ، عرب نيز خود قرباني است ...
[2] زُنّار به طور ِ اخصّ مربوط به مسيحيان است ( بوده ) ، امّا در مورد ِ اهل ِ كتاب ، به طور ِ كلّي ، نيز به كار رفته ؛ و از جمله در مورد ِ زرتشتيان .
نيازي به توضيح نيست كه : شاعران ِ صوفي و متصوّف ِ ما ، عموماً زُنّار را مقدّس دانسته اند ؛ و زُنّار بستن ، نشانه ي ِ كمال بوده است .
GIF 1 2 3 4
شد آن كه اهل ِ نظر بر كناره میرفتند
هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش
Mittwoch, September 07, 2005
آتشي بر فروز ...
Donnerstag, September 01, 2005
بي‌رنگ مي خواهم شدن ...
بي‌رنگ مي‌خواهم شدن ، ساقي بده پيمانه‌اي
زان مي كه هر پير ِ خرد ، گردد ازو ديوانه‌اي
از چشمه‌ي ِ چشم ِ پري ، چون آسمان ِ بي‌دري
مستانه چون لفظ ِ دري ، جانْ‌بخش چون افسانه‌اي
روشن چو راي ِ عاشقان ، جوشنده چون آب ِ روان
هم تلخ چون دور ِ زمان ، هم نعره‌ي ِ مستانه‌اي
ساقي به تنگ آمد دلم ، با خود به جنگ آمد دلم
يا باده‌ي ِ صافي‌م ده ، يا از جنون پروانه‌اي
آن‌سان كه زير ِ آسمان ، اندر بيابان‌هاي ِ جان
در زير ِ باران‌هاي ِ تو ، گردم زِ خود بيگانه‌اي
بالي برويد مر مرا ، تا بر پرم زين تنگ جا
وين عمر ِ باقي سر كنم ، در گوشه‌ي ِ بت‌خانه‌اي
با نعره‌ي ِ خاموش ِ خود ، از اين دل ِ افروخته
گرد ِ جهان گردم ، كه هان : بي‌خانه‌اي ، بي‌خانه‌اي
ساقي‌م افسون مي‌كند ، وز خويش بيرون مي‌كند
وانگه به نجوا گويدم : ديوانه هستي يا نه‌اي ؟
آري فداي ِ گيسوَت ، اي بوي ِ تو عِطر ِ جنون
ديوانه‌ام ، ديوانه‌ام ، آن‌هم چه سان ديوانه‌اي
خواهم كه فريادي شوم ، از آتش ِ لعل ِ لبت
وين خامُش ِ تاريك را ، افروزش ِ جانانه‌اي
برخيز و آتش زن به من ، از باده‌ات ، از بوسه‌ات
ساقيّ ِ آتشناك ِ من ، پر كن زِ مي پيمانه‌اي !
5 شهريور 75
( بيت ِ اوّل : اسفند 71 )
JPG
بگشاي در ...
اي جمله مستي‌هاي ِ جان ، مستي سلامت مي‌كند
وي باده‌ي ِ دير ِ مغان ، مستي سلامت مي‌كند
غم هر زمان با روح ِ او ، جولان ِ ديگر دارَدي
وندر پي ِ امن و امان ، مستي سلامت مي‌كند
پي كرده گم در كوي ِ شب ، در خامُش ِ بي‌سوي ِ شب
نعره‌زنان ، با صد فغان ، مستي سلامت مي‌كند
اي روشناي ِ جاودان ، اي گوهر ِ نيك ِ تو « آن »
وي جان ِ جان ، جان ِ جهان ! مستي سلامت مي‌كند
ساقي تويي ، ساغر تويي ، هم مستي و محشر تويي
ديوانه‌اي از بي‌خودان ، - مستي – سلامت مي‌كند
بوي ِ خراباتت مرا ، مدهوش مي‌دارد زِ مي
سود است اين ، يا خود زيان ؟ - مستي سلامت مي‌كند
بر آستان ِ خشت ِ خُم ، كافلاك نايد در نظر
سر سوده بر هفت آسمان ، مستي سلامت مي‌كند
از باده‌ي ِ دلجوي ِ تو ، وز خم خم ِ گيسوي ِ تو
بوي ِ جنون آيد به جان ؛ مستي سلامت مي‌كند
اي آفتاب ِ بي‌خودي ، سرخوش چو آتش مي‌دوي
وندر رگ ِ هستي نهان ، مستي سلامت مي‌كند
مي از خرابات ِ مغان ، افتان و خيزان مي‌بَرَد
دم كز صف ِ آتش‌خوران ، مستي سلامت مي‌كند
بگشاي در ترساي ِ من ، من كي مسلمان بوده‌ام ؟
زينسان كه دارم بر زبان : مستي سلامت مي‌كند !
شهريور ِ 75
JPG
