Thursday, October 11, 2007

ياد

اندوه‌زار ِ خسته‌ی ِ ما را
آيا
ديگر كدام باران
از خشكی ِ ملالت و خاموشی‏‌ای كه هست
پوشيده در غبار
هر‌دم گرفته رنگی ،
----------از تلخ يا هراس
آزاد كرد خواهد ؟

با اين زبان ِ مرده‌ی ِ الكن
سختينه‌ی ِ فشرده‌ی ِ دل‌های ِ سرد را
بيگانگی ستردن
بيهوده آزمونی است .

من از نشاط ِ برگ ِ پريروز
پاييز ِ باغ ِ تيره‌ی ِ امروز ِ روز را
با زهر‌خنده‌‏ای ، به لعنت و نفرين
ـ دشنام می‌‌دهم .

و باز ، فردا
اندوه‌زار ِ خسته‌ی ِ ما را
ديگر كدام باران
باريد خواهد ای دوست
و نيمه‌شب
---------به در ِ صبح
-------------------راه خواهد برد ؟

آه ! اين زبان كه فاصله‌ی ِ درد و يأس را
خسته سروده است
بايد رها كنم
و
در پی ِ دريای ِ آسمان باشم
با ياد ِ آن بزرگ ابر ِ شمالی .


-------------------21 فروردين ِ 66

2 comments:

  1. در پس پائیز زیبا و تاریکی زمستان، بیداری بهار است. .نومید نباید بود

    ReplyDelete
  2. جز اين كه همچو لاله شود تازه داغ ِ من
    سودي نصيب ِ من ز بهاران نمي شود

    با اين همه ، بايد اميدوار بود ...
    پاينده باشيد دوست ِ عزيز .

    ReplyDelete