Samstag, November 28, 2020

مباد!

مباد!

 

جهان به‌جایِ نجيبی رسيده، ناش کم است

بقایِ اين گل و بلبل! کمی فناش کم است

ميانِ حنجره‌یِ من، هزار عربده مُرد

که اين رباطِ دو در از چه‌رو هواش کم است

هزار لعنتِ ميمون به اين شرافتِ خلق

فرسته بادم، اگرچه دمِ رساش کم است!

مبيندم دو جهان‌بين جهان، که هرچه در اوست

به هر "مباد هگرز"ش، هزار "کاش" کم است!

نفس مکش دلکا، تاک هردو زين گنداک

زنيم غوطه به بحری که آشناش کم است

چو در عدم، گلک‌ام، بام هم‌سفر گشتی

 به هجوِ من منه انگشت: کاين هجاش کم است!

 

آدينه، 7 آذر 1399؛ 27 نوامبر 2020

مهدی سهرابی

 


Montag, November 16, 2020

بگذار عرق‌ام را کوفت کنم...

...

بگذار عرق‌ام را کوفت کنم

بی‌ترانه و، يکّه

ويرانِ عالمی که درآن

بيگانه

همچون بازتابِ محوِ لکّه‌ابری دور

که از هم می‌گسلد

به‌زودی

در نگاهِ ماتِ مرده‌ريگی نشخوارِ وهن و فسوس!

 

نمِ زهدانِ کدام فاحشه

سنگِ گورِ مرا خواهد شُست

نيمه‌شبانِ ترک‌خورده

 

اين دريغِ نم‌نمِ هستی را

کوفت‌ام مکن

بگذار عرق‌ام را کوفت کنم

که بگذريم.

 

::::

م. سهرابی

‏05‏/03‏/2020‏ 07:47:37 ب.ظ، و امروز!