Sunday, September 04, 2005

نابودي ِ يادمان ِ كوروش ، نماد ِ نابودي ِ قطعي ِ ايران است .


اي وطن ، ايران ِ من ، چون است حال و روزگارت
خون همي گريم چو مي بينم چنين زار و نزارت
اي كهن ديرينه كشور ، وي مه و خورشيد ِ خاور
اي تمدّن را تو زيور ، شهره نام و افتخارت
از تو زاده ، در تو زاده ، كودك ِ خندان ِ گيتي
با پيام ِ شادي و نيكي ، بهين آموزگارت
فرّه مند ، آتشْ درون ، زردشت ، آن كز شعر ِ نابش
پر فروغ ِ ايزدي شد ، گوشه گوشه‌يْ هر ديارت
ماني آن آزادهْ جان را ، مزدك آن داد ِ جهان را
پروريدستي تو اي ايران ِ من اندر كنارت
آه امّا ، آه امّا ، آه امّا ...
كوروشم ! اينك منم خونينْ دل ِ غم ، سوكوارت
بنگر اين قوم ِ رذيلان ، خشكْ دستان ، ترْ بخيلان
تا نباشي ، آب مي بندند ، اينك ، بر مزارت !

GIF / JPG

No comments:

Post a Comment