Sonntag, März 05, 2006

صبح (3)

صبح (3)

 

به به غنی كشميری و بيتِ او نياز مي‌كنم:

دهر ناامن چنان گشته كه چون مردمِ چشم

تا درِ خانه نبندم، نبرَد خواب مرا

 

 

شب چو مي‌بندد در، مردمِ چشم

من و دل سيرِ دو عالم داريم

مستِ مست‌ايم و به بارانِ دو چشمانِ درون

تا خرابی دو سه پيمانه جنون كم داريم

شب چو مي‌بندد در، مردمِ چشم

باز كابوسِ ستمكاره‌ی شب مي‌آيد

مي‌‌گريزم سویِ درهايی در آن‌سویِ نيست

جانِ آواره دوصد بار به‌لب مي‌آيد

شب چو مي‌بندد در، مردمِ چشم

نشئه‌ای مي‌بردم تا لبِ مرگ

ديو-خرفسترِ شب مي‌خندد

خنده‌اش مي‌پيچد در شبِ مرگ

شب چو مي‌بندد در، مردمِ چشم

باز زين نعره‌یِ مستانه مرا پروا نيست

گر كه صد بارم بر دار كشيد

باز هم مي‌گويم:

صبح می‌آيد؛ فردا، شب‌تان پيدا نيست.

 

::::

2 و 3 اسفند 1379

Keine Kommentare:

Kommentar posten