مسلمون می‌شم و اون‌م هلو! مشت!

اسلام عثمانی

اين چند بيت زير يک کليپ تبليغاتی تلويزيونی ترک‌های عثمانی تايپ شد که ضمن آن چند دخترک نازک‌اندام (بدون لچک) شبيه به عروسک‌های باربی يا زنان پشت ويترين محله‌های آنچنانی شهرهای بزرگ اروپايی همراه با چند پسر جوان خوش‌اندام و خوش‌لباس و زيباروی (بدون ريش) به زبان انگليسی (البته به لهجهء ترکی) اسلام را به جهانيان معرفی می‌کردند.

آنها ضمن کپی‌کردن قر و اطوار تاپ مدل‌های روز، با لحنی مکُش مرگ ما می‌گفتند: اسلام يعنی صلح. اسلام يعنی دموکراسی. اسلام يعنی حقوق بشر. اسلام يعنی عدالت. اسلام يعنی مخالفت با سانسور، مخالفت با فاشيسم استالينيسم و ديکتاتوری، الی آخر....

خلاصه اسلام در فرهنگ اين عروسک‌های باربی معادل همه آرزوهايی بزرگ و دست‌نيافتنی‌ای بود که بشريت قرنهاست در جستجوی آنها خود ر ا به آب و آتش می‌زند.

کوتاه آن که آنچنان اين زيبارويان ترک (که يادآور حوری و غلمان‌های بهشتی‌ای بودند که ملاهای شيعه وعده می‌دهند) از اسلام سخن گفتند که از شما چه پنهان دهان ما شيعه‌زاده‌های اسلام انقلابی ديده‌ها و حکومت آخوندی ديده‌ها را آب می‌انداخت.

اين بود که در يک آن به ياد برخی روشنفکران دينی در همين حکومت اسلامی خمينيستی افتاديم که اينجا و آنجا می‌گويند «علاقمند به پياده‌کردن مدل اسلام ترکيه يعنی اسلام همين عروسک باربی‌ها در ايران هستند».

ما هم آرزوی دور و دراز بهشت روی زمينی‌مان را در خودمان تجديد کرديم و بر آن شديم تا از طريق ابيات زير پيام و آرزوی قلبی خود را به اين روشنفکران دينی برسانيم و از آنها بخواهيم که معطل نکنند و آستين را بالا بزنند که داروی درد ما در همين اسلام عثمانی است. اسلام هوس‌انگيزی که در کليپ مزبور به‌خوبی معرفی شده و در دسترس همه خواهندگان و آرزومندان و هوسبازان جهان قرار گرفته است:

اسلام عثمانی

شيعه‌ای هرچند ايرانيستم

طالب اسلام عثمانيستم

آی روشنفکر دينی ای برار

بهر ما اسلام عثمانی بيار

در همين دنيا به ما حوری بده

اندکی اسلام اينجوری بده

آن ولی و آن فقيهت را ببر

بهر ما اسلام عثمانی بخر

اندکی از خرج خود کم می‌کنيم

کارمزدت را فراهم می‌کنيم

تاقيامت دوستدارت می‌شويم

زائر سنگ مزارت می‌شويم

آی روشنفکر دينی يا اخي

بهر اين بيع و شری از جا وخی [1]

م. سحر

https://www.facebook.com/MimSahar/posts/10204138510964877

اين هم لينک آن تحفه‌ی عثمانی برای آنها که علاقمند به پياده‌کردن بهشت در روی زمين و دستيابی به حور و غلمان در همين دنيای فانی هستند

https://www.facebook.com/IranAzadNewsII/videos/615263228507365/?pnref=story

---

[1] وخی يعنی برخيز

م. سحرِ عزيزِ دلبند! جنابِ استاد جلالی!

اين‌روزها خيلی باعثِ زحمت و آزارِ شما بوده‌ام. چندشبِ پيش که در فرصتی کوتاه، شعرِ زيبا و جانانه‌یِ «از جا وخی!» (اسلامِ عثمانی) را ديدم، اگرچه در حضيضِ ماتم و درماندگی به سرمی‌بردم، يکّه‌ناگه، انگار که نيرویِ لايزالی در حضرتِ خداوندی‌مان بادِ غيرت دمانده باشد، وخيزيدم و حضرتِ الهام‌بانو، ملقّب و مُعَنوَن به «جنّ‌الشّعرا» را طلبان نمودم...

اين مثنویِ کوتاهِ عاميانگی، حاصلِ اندرسپوختِ هنریِ آن بزرگوار بانویِ الهامات‌الادبيّه و انزالات‌الشّعريّه ست!!

و تقديم می‌کنم به خداوندگار م. سحرِ عزيزِ دلبند!

باشد که باعثِ مختصر سروری گردد...

::::

مسلمون می‌شم و اون‌م هلو! مشت!

نگو دهن‌ام آب افتاد

دل‌ام به تاپ‌تاپ افتاد

اسلام اگه که اينه

هرکی نخواد لعينه!

حالا که دستِ برقضا

توُ آنقره‌م حالاحالاها

می‌رم می‌گم اشهد ان

می‌شم مسلمونِ خفن

فکرایِ يارو با ياروش

هی می‌کنم؛ يه‌عالمه روُش!

جوری که نباشه مشکوک

تا بشه کيفک‌ام کوک

گرچه که خيلی پيرم

اومده بودم بميرم

به‌ياد اون روزایِ دور

به مرگ می‌گم: دور دور دور! [1]

تا بکنم عشقایِ توپ

قلبه بگه گروپ‌گروپ

عيالو زود دک می‌کنم

ابتياعِ يه جک می‌کنم!

کيفِ کوکِ اينجوری می‌خوام

دل دارم من‌م؛ حوری می‌خوام!

آخ! واسه غلمان می‌ميرم

می‌شه دوسه‌تايی بگيرم؟!

می‌شم فدا پيام‌شون

غلامِ اون غلام‌شون!

با اين بهشتِ نازنازی

ديوونه‌م برم خانم‌بازی!؟

بگو درشو باز بذارن

عرق بذارن! ساز بذارن!

کافرِ مسلمون می‌رسه

که اُفت‌وخيزِش مَلَسه!

می‌خواد بزنه صاف توُ هدف

حوري به‌صف!! غلمان به‌صف!!

اسلامِ نابِ ممّتی!

وای‌ی‌ی! چقذه تو کيف مِتی!! وووی‌ی!!!

::::

م. سهرابی

سه‌شنبه شب، 8 ارديبهشت 1394؛ 28 آوريل 2015

افزايش و اکمال: يک‌شنبه، 13 ارديبهشت 1394؛ 3 می 2015

پی‌دی‌اف:
https://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2015/05/mosalmoon_misham.pdf

?

پابرگ:

---

[1] دور، به‌ترکی: «ايست»!

در وجهِ ناحقيقیِ انقلاباتِ سبزِ بهاری...

در وجهِ ناحقيقیِ انقلاباتِ سبزِ بهاری و غيره تا نفیِ هم فيهاخالدون!

آدونيس شاعر سوری:
در تمامی رويدادهائی که انقلاب‌های عربی خوانده شدند و من نيز در ابتدا از آن‌ها در متون متعدد پشتيبانی کردم جای يک چيز اصلی و بنيادين يعنی گسست از اسلام سازمان‌يافته و نهادينه‌شده خالی بوده است... من نمی‌توانم انقلابی را تصور کنم که در آن برای انقلابيون جداکردن دين از دولت، انديشيدن به شهروندی، جايگاه زن و آزادساختن او از يوغ فقه در کانون مطالبات نباشد

از روزنامه ليبراسيون مترجم فواد روستايی

نقل از: فيس‌بوک (فاروق اميری)

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153284487864288&set=a.10151020243519288.456966.847929287&type=1

بايد ديد چه مشکلی در شناختِ جنابِ آدونيس بوده که دوزاری‌اش قدری دير افتاده! که می‌گويد «من نيز در ابتدا از آن‌ها در متون متعدد پشتيبانی کردم...»!

من (اگرچه سندِ کتبی ندارم و تنها شاهدانِ شفاهی‌ام چند تن از دوستان‌اند) از همان نخستين تحرّکاتِ بعداً موسوم به «بهارِ عربی»، نسبت به اين فاجعه، پيش‌بينیِ ويژه‌ای داشتم که خيلی زود واقعيّت يافت.

خاورِ ميانه‌یِ اسلام‌زده، مشکلِ عجيبی دارد که با اشکالِ شناخته‌شده‌یِ هلووار و سهل‌الوصولِ نسخه‌پيچانه‌یِ آن‌ها که من هنوز نفهميده‌ام که می‌فهمند يا نمی‌فهمند، نمی‌توان از پسِ آن برآمد!

حتّی در موردِ ايرانِ کنونی (که شايد بسيارانی از ما، آن را شديداً مستعدِّ حرکتی مثلاً حالا سکولار که نه، لااقل دوکولار، می‌دانيم) نيز، نظرِ من اين است که هرگونه «انقلاب»، مطمئنّاً، پيروزِ ميدانی جز اسلامِ نابِ محمّدی نخواهد داشت...

ازآن‌جا که انقلاب يعنی حرکت و خروشی مبتنی بر تحريک و هيجان، بايد ديد در جوامعی که موردِ بحثِ ماست، «قدرت و توانِ ايجادِ تحريک و هيجان» دستِ کدام بی‌پدر جماعتی‌ست!

قطعاً دستِ ملحدان و مرتدّان و مخالفانِ دين، يا حتّی تلاش‌گرانِ "جدايیِ دين از حکومت" که نيست... (گرچه، البتّه، من اين شعارِ «جدايی...» را، جايی که سروکار با اسلام است، جز نيرنگ-دستاويزِ لايه‌هایِ محافظِ الوهيّت، يا لااقل ياوه‌یِ کاملاً مهملی بيش نمی‌دانم). پس دستِ کيست؟ بگرديم، خيلی زود پيدا می‌شود! گيرم که نه اين ورژن و آن ورژن، بلکه يک ورژنِ هنوز اعلام‌نشده‌یِ آن! که اعنی بازهم: ز هر طرف که کنی انقلاب، دوباره ذوالفقار در شکم و کلاً اسير، صاف تویِ جُوالِ قدسی‌اش بيدار می‌شوی! و چه‌بسا اين‌بار، با هيئتی آمده فوقِ مجرّب و جهان‌پسند، که ديگر غلط می‌کنی دم از نادموکراسيّت و نقضِ حقوق‌البشرش بزنی!!

::::

پس راه چيست؟

ضرب‌الفشلی مشهدی داريم که می‌فرمايد: مِدِنُم، ولی نُمُگُم!!

::::

شنبه، 12 ارديبهشت 1394؛ 2 می 2015

https://www.facebook.com/fardayerowshan/posts/651013341696355

هجدهمين روز؛ بی «تحصّنِ مرگ»!

هجدهمين روز؛ بی «تحصّنِ مرگ»!

(گزارش: جمعه، 11 ارديبهشت 1394؛ اوّل می 2015)

...

ديروز، پنج‌شنبه، نتوانستم جلوِ کميساريا بروم. شب پسرم اطّلاع داد که جمعه روزِ جهانیِ کارگر است و، تعطيل! ديدم بايد سه‌روز بی‌فايده در اتاقِ مسافرخانه بمانم و کرايه بدهم (و فقط حدود 150 لير داشتم). چون نمی‌توانستم قبل از 12 ظهر خود را به مسافرخانه برسانم (که در اين عالمِ بی‌پولی و دربه‌دری، برایِ فقط چندساعتِ بعدازظهر، کرايه‌یِ يک‌شبِ ديگر مطالبه نکند) ناچار از رفتن به «ميعادگاهِ مرگ» بازماندم؛ و به‌جایِ آن، يادداشتِ «اين ره که تو می‌روی...» را (که روزِ قبل، جلوِ کميساريا نوشته بودم) تايپ و پست کردم؛ و چند دقيقه مانده به 12 ظهر، کوله‌بارم را به‌دوش کشيده، کليدِ اتاقک را تحويل داده... و به‌ناچار، آمدم نوشهير.

::::

(در حاشيه)

بگذريم که درين آشفته‌ذهنی و گم‌گشتگی، پيشِ مسئولِ مسافرخانه هم کلّی شرمندگی کشيدم و زبان نداشتم که توضيح بدهم...

برخلافِ مملکتِ آريايیِ اهريمن‌زده‌یِ ما، که درآن، رفتارهای درست و انسانی در حکمِ استثنا و معجرات رقم می‌خورد، اين‌جا در ترکيّه (که برایِ من بسيار عزيز است)، آدم‌هایِ ناشاخول و رفتارهایِ ناروا به حيطه‌یِ ندرت و استثنا پيوستگی يافته‌اند و يافته. لااقل، برایِ من، اين‌طور بوده؛ و منکرِ نظر و تجربه‌یِ ديگران نيستم؛ به‌شرطی که متأثّر و برآمده از آن تفرعنِ بويناکی نباشد که در سايه‌یِ شرم‌آورِ آن، ما ايرانيان، به همه‌یِ مللِ جهان، تحقيرهایِ به‌واقع خنده‌ناک، و بدوبيراه‌هایِ خودسزاوار نثار می‌کنيم و، فقط خود را آدم می‌شمريم!

کليد را که تحويل دادم، کسی که آن‌جا بود گفت: 35 لير! گفتم: ديشب پرداخت شده. گفت: نه! گفتم: پرداخت شده، اُتوز-بِش ليرا! برگه‌هايی را که جلوِ دست‌اش بود نگاه کرد، سر تکان داد و کسی را صدا زد؛ همان آدم مهربان و خوش‌برخوردی آمد که پريروز اتاق داده و ديروز اتاقِ دونفره را تحويل گرفته و اتاقِ يک‌نفره داده و –نگفته- 5 لير هم تخفيف داده بود، گفت: پرداخت نشده.

هرقدر فکر می‌کردم چيزی يادم نمی‌آمد، الّا اين‌که معمول اين است که کرايه را پيش‌پيش می‌گيرند، و بنابر اين بايد داده بوده باشم. با اين‌حال، وقتی محکم می‌گفتند نداده‌ای، عذرخواهیِ کج‌وکوله‌ای کردم و مبلغ را سلفيدم! و تمامِ پنج‌ساعت و نيم مسيرِ اُلوس تا آشتی و آشتی تا نوشهير را تا به خانه برسم و از همسرم بپرسم، مانده بودم و فکر می‌کردم و چيزی يادم نمی‌آمد. 35 لير مهم نبود؛ مهم اين بود که بايد باور می‌کردم که بعد از چهارسال و نيم، باز يک موردِ استثنا، يک ترکِ ناشاخول به تورم خورده! کلِّ تئوری‌ام داشت به‌هم می‌ريخت!!

به خانه که رسيدم، اوّلين سؤال‌ام همين بود؛ و وقتی همسرم توضيح داد که ديروز صبح، وقتِ تغيير و تعويضِ اتاق، فقط مبلغ را گفته، امّا نگرفته، خوشحال از رفعِ تشکيک در اصلِ اساسیِ «تورک‌ملّتی چُک گوزل» [Türk milleti çok güzel]، باز من ماندم و شرمندگی!

::::

افزون بر خستگی و بيزاری و آزردگی و له‌شدگیِ جسم و جان، موضوعاتی هست که مرا در ادامه‌یِ تحصّن مردّد کرده. و از همه مهم‌تر اين‌که مطمئن‌ام وجودِ ذی‌شوکت و پُربرکاتِ سازمانِ ملل، با صد روز نشستنِ من نيز، کک‌اش هم نمی‌گزد. اين نهادِ الله‌وارِ محترم، آن‌قدر قدسی و خودمدار شده –يا بلکه بوده- که صدهزار رحمتِ الله تبارک و تعالی، به جمهوریِ اقدسِ الهی!!

هم‌چُنين، حدس‌هايی می‌زدم، امّا تا اين‌حد تصوّر نمی‌کردم که اين انبوه‌انبوه گروه‌ها و نهادها و سازمان‌ها و شيرين‌هلوتشکّلاتِ ايرانیِ مبارز و اهل‌القلم و کانون‌سوار و حقوقِ‌بشری، از کنارِ موضوعِ درماندگی و استيصالِ کشنده‌یِ من و خانواده‌ام، بی‌هيچ شرمی، اين‌گونه با بی‌تفاوتی بگذرند!

(فراموش نشود که من «پناهندگی» را حقِّ مسّلمِ هر «ايرانی» می‌دانم؛ و می‌توانم اين را اثبات کنم؛ من يک‌طرف، و صدهزار حقوق‌دانِ حقوقِ‌بين‌الملل‌خوانده يک‌طرف! – با اين‌حال) اگر من يک پناهجویِ صرفاً «زندگيانه» بودم که آمده بود تا با دستاويزی، خود را به بهشت‌واری غربی برساند که بتواند بگويد «حالا "زندگی" می‌کنم!» (و بازهم تأکيد می‌کنم: اين، حقّ مسلّمِ بشریِ اوست)، شايد می‌شد رفتارِ زشتِ کميساريایِ عالیِ حقوقِ بشری را قدری يا بيش‌تر، قابلِ توجيه انگاشت؛ هم‌چُنان‌که می‌شد به انبوهِ سازمان‌ها و نهادهایِ قلمی و نويسندگانی و حقوقِ‌بشری چندان خُرده نگرفت که چرا بی‌اعتنا از کنارش رد می‌شوند؛ امّا با اين انبوه‌انبوه شعر و نوشته، و ده‌سال فعّاليّتِ فرهنگی-ادبیِ مداومِ اين بی‌مقدار، به‌صراحت بگويم: رفتارِ سازمانِ ملل، نه توهين به من، که اهانت به "فرهنگ" و "آرمانِ رهايی و آزادی"ِ ايران محسوب می‌شود؛ هم‌چُنان‌که بی‌اعتنايیِ آن نهادها و سازمان‌ها و کوانين، هيچ نيست جز نفیِ اثباتیِ خودشان!

بديهی و بی‌نياز از گفتن است که من –مهدی سهرابی- نه از سی‌وچند سالِ پيش، که هم‌اکنون نيز، از هرلحظه‌ای که بتوانم اراده کنم، می‌توانسته‌ام و می‌توانم برایِ زندگیِ شخصی و شخصِ‌خودم‌بودن، هرگز و هيچ مشکلی نداشته بوده و نداشته باشم... که اگر می‌خواستم و می‌توانستم شخصِ خودم باشم، بديهی‌ست که سی‌وچندسال در آزار و مرارت و دربه‌دری و محروميّت و رنج و محنت و بيم و هراس به‌سر نبرده بودم و، امروز، خود و خانواده‌یِ هيچ‌اززندگی‌نديده‌ام، اين‌جا، در اين وضعيّتِ شوم و کشنده گرفتار نبوديم؛ بلکه لااقل بيست سال بود که در بهترين دانشگاه‌هایِ غربی، تدريس‌ام را می‌کردم، و خانواده‌ام حتّی رنگِ اين رنج‌ها و دربه‌دری‌ها را هم نديده بودند...

البتّه، اين‌که زندگی‌ام را به داوِ وجدانیِ قماری نهاده‌ام که بُردش، ياریِ ناچيزی به پيروزی و سربلندیِ مردمانِ منطقه‌ای به وسعتِ خاورميانه باشد و باخت‌اش، تباهیِ زندگیِ من و خانواده‌ام، امری نه ناچارانه، که کاملاً اختياری بوده؛ بنابر اين، نمی‌توانم منّتی به سرِ کسی داشته باشم؛ امّا می‌توانم داوری کنم و بگويم:

با چُنين دوستان که ما داريم

دشمنان را بگو غلاف کنند!!

::::

جمعه، 11 ارديبهشت 1394؛ اوّلِ می 2015