مباد!
جهان
بهجایِ نجيبی رسيده، ناش کم است
بقایِ
اين گل و بلبل! کمی فناش کم است
ميانِ
حنجرهیِ من، هزار عربده مُرد
که
اين رباطِ دو در از چهرو هواش کم است
هزار
لعنتِ ميمون به اين شرافتِ خلق
فرسته
بادم، اگرچه دمِ رساش کم است!
مبيندم
دو جهانبين جهان، که هرچه در اوست
به
هر "مباد هگرز"ش، هزار "کاش" کم است!
نفس
مکش دلکا، تاک هردو زين گنداک
زنيم
غوطه به بحری که آشناش کم است
چو
در عدم، گلکام، بام همسفر گشتی
به هجوِ من منه انگشت: کاين هجاش کم است!
آدينه، 7 آذر 1399؛ 27 نوامبر 2020
مهدی سهرابی
