بمب ِ اتمی ، حقّ ِ مسلّم ِ جمهوری ِ اسلامی است !

التّفسيرين
الاَحَد : مگر نه اين است که مثلاً می‌گوييم : حقّ‌اش اين است که يک کشيده‌ی ِ درست ، راه‌بيراه‌اش شوی ؛ يعنی بخوابانی بيخ ِ گوش‌اش !؟
الآخر : واقعاً شما خودتان خنده‌تان نمی‌گيرد ؟ انگار در ميان ِ اين‌همه ملّت و کشور ، ما را ننه‌ی ِ صيغه زاييده و شوهر ِ زن ِ بيوه گاييده ، که هرچه محروميّت است حواله‌ی ِ ما می‌کنيد . وانگهی ، از همه مسخره‌تر اين است که جهودها دويست‌تا و سيصد‌تا کلاه ِ اتمی و عرقچين ِ هسته‌ای داشته باشند ، که هيچ‌وقت هم در صدد ِ استفاده از آن برنمی‌آيند ؛ چرا که ملّت ِ از‌جنگ‌گريزان و بسيار‌ترسويی هستند ( حالا هی به خود لقب ِ « صلح‌طلب » می‌دهند ) ؛ و آن‌وقت ما که جمهوری ِ اسلامی هستيم و اصلاً شعار و دثار ِ ما ، و مرام و کلام ِ دين و مذهب‌مان « انّ الحياة عقيدةٌ و جهاد » است ، و جنگ‌های ِ هميشه‌ای که در طول ِ تاريخ ِ خون‌بار ِ خود داشته‌ايم گواه ِ صحّت ِ اين مدّعاست ، و الآن هم که با کشوری نمی‌جنگيم دو علّت دارد : يکی اين که فعلاً 27 سال است با ملّت ِ ايران می‌جنگيم ، و ثانياً جرئت و توان ِ حمله به کشوری را نداريم وگرنه در قانون ِ اساسی‌مان گفته شده که بايد کلمه‌ی ِ طيّبه‌ی ِ لا اله الّا الله را بر سرتاسر ِ جهان حقنةً بگسترانيم ، نبايد بمب ِ اتمی داشته باشيم .
اين اصلاً با عقل جور درنمی‌آيد . و تازه يک نوع معصيت ِ ناظر به ظلم هم هست که جهودها داشته باشند ، درحالی که اصلاً يک مورد سولاخ ِ استفاده‌ی ِ آن را هم بلد نيستند ؛ و ما که فتح ِ جهان ، شعار ِ دينی و پايه‌ی ِ قانون ِ اسامی‌مان بوده و هست و کلّی متوقّف شده‌ايم به سبب ِ نداشتن ِ بمب ِ اتم ، از داشتن ِ آن محروم باشيم .
از همين‌روست که ما معتقديم جهان دارد بيراهه می‌رود . اصلاً بايد بروند همه‌ی ِ آن بمب‌ها را که جهودها احتکار کرده‌اند از انبارها دربياورند و مابين ِ مستضعفين ِ جهان – که ما نماينده‌ی ِ ايشان هستيم – تقسيم کنند که لااقل زحمات ِ سازندگان ِ اين چيزها هدر نرفته باشد .

هنوز هم در اسفل ِ درکات به‌سر‌می‌بريم !

اندکی پس از صدور ِ فرمان ِ مشروطيّت ، در يکی از جلسات ِ نخستين مجلس ِ شورای ِ ملّی ، در روز ِ شنبه ششم ِ ذی‌القعده‌ی ِ 1325 هجری ِ قمری ، سيد حسن ِ تقی‌زاده – از وکلای ِ آذربايجان – نطق ِ پر شوری ايراد کرده که پاره‌ای از آن به قرار ِ زير است :

« اگر دول و ملل ِ عالم ، و ترقّی و تنزّل ِ آنان را مقياس قرار داده و تقسيماتی با درجات ِ اعلی و درکات ِ اسفل ثبت کنيم ؛ چون از صفر بالا رويم ، پلّه پلّه از درجات ِ ترقّی ِ ملل صعود کنيم ، می‌رسيم به دول ِ منظّمه‌ی ِ قانونی ، چون روس و عثمانی ؛ و چون از آن بالا رويم به دول ِ مشروطه‌ی ِ اطريش و آلمان و انگليس ، و از آن بالاتر به دولت ِ فرانسه و سويس و امريکا می‌رسيم ، که رفته‌رفته نواقص کمتر می‌شود و اغلب اصلاح شده ، و در آن درجات ِ اعلی باز می‌بينيم که نسبت به خودشان نواقصی دارند که پارلمنت‌های ِ ايشان مشغول ِ اصلاح ِ آن هستند . ولی چون در عالم ِ وهم [1] از آن‌ها نيز بگذريم و دولتی فرض کنيم که آن نواقص هم در آن رفع شده باشد ، بالجمله به حدّ ِ کمال ِ نوع ِ بشری رسيده باشند ، چون اين دولت را معکوس کنيم دولت و ملّت ِ ما خواهند شد ؛ همان‌طور که از قلب ِ مناره چاه پديد آيد ! ... » [2]

توصيف ِ وی ، امروز ِ روز ، پس از يکصد سال ِ خورشيدی ، بار ِ ديگر وصف ِ دقيق و کاملی است از وضعيّت ِ اسفل‌الدّرکات ِ ما .
در اين صد سال ، در ايران و جهان ، بسی وقايع پيش آمده و رخ داده است : ( صدور ِ فرمان ِ مشروطيّت ) ؛ چيرگی ِ دوباره‌ی ِ استبداد ِ الهی + محمّد‌علی‌شاهی ؛ فروکوبش ِ استبداد ِ قجر – شيخ ، و اعدام ِ جرثومه‌ی ِ الهی ِ فساد : شيخ فضل‌الله ِ نوری – اعلم‌العلمای ِ تهران و ايران - ؛ اضمحلال ِ مشروطيّت و سقوط ِ دوباره‌ی ِ ايران ؛ ظهور ِ کوروش‌وش ِ ما : اعلی‌حضرت رضا‌شاه ِ کبير – بنيان‌گذار ِ ايران ِ نوين - ؛ پادشاهی ِ سی و هفت ساله‌ی ِ پر افتخار ِ فرزند ِ برومند ِ ايران ، مجنون ِ آريايی : محمّد‌رضا‌شاه آريامهر ؛ کودتای ِ ننگين و رسوای ِ حزب ِ توده ( هيولای ِ مخوف ِ کمونيسم ) و آية‌الله کاشانی ( نماينده‌ی ِ رسمی ِ اهريمن بر روی ِ زمين ) ، تحت ِ نام ِ دکتر مصدّق ، و برچيده شدن ِ آن به دست ِ توانای ِ ايران و امريکا ؛ انقلاب ِ سفيد ِ شاه و مردم ؛ رسيدن به دروازه‌های ِ تمدّن ِ بزرگ ؛ ... ؛ هجوم ِ اهريمن ، و اين بيست و هفت سال شکنجه و مرگ و نيستی ...
و جهان ، تحوّلاتی عميق از سر گذرانده است : جنگ ِ جهانی ِ اوّل و دوّم ؛ فرويد و انيشتين ؛ پيدايش ِ قطار ، برق ، اتوموبيل ، هواپيما ، موشک و سفينه و فضا‌نوردی ؛ بمب ِ اتم ؛ راديو ، تلويزيون ، کامپيوتر و ماهواره ؛ تجارت ِ آزاد ؛ و دهکده‌ی ِ جهانی ...

امّا ما همچنان باز به اسفل ِ درکات بازگشته‌ايم . کشور ِ ما ، مادر ِ ما ايران ، همان بيچاره‌ی ِ سوخته‌ای است که بود .
به‌راستی ، علّت ِ اين واگشت ِ شوم ِ نکبت را کجا بايد جست‌و‌جو کرد ؟ !


&
تاريخ ِ بيداری ِ ايرانيان . به قلم ِ ناظم‌الاسلام ِ کرمانی . به اهتمام ِ علی‌اکبر سعيدی سيرجانی . مؤسّسه‌ی ِ انتشارات ِ آگاه . چاپ ِ سوّم ، 1361 . ( چاپ ِ اوّل توسّط ِ بنياد ِ فرهنگ ِ ايران ، در 1346 صورت گرفته . )

?
[1] در اصل ِ متن : عالم هم . ( مصحّح – سعيدی ِ سيرجان – در پابرگ نوشته است : « ظ : عالم وهم » . و همين که او نوشته درست است . )
[2] تاريخ ِ بيداری ِ ايرانيان ، بخش ِ دوّم ، ص 28 .

دو نوشته در ديگ به ديگ نوشته کرده‌ايم

برای ِ ايجاد ِ لينک ِ پابرگ
يکی از امکانات ِ نرم‌افزار ِ Word ، ايجاد ِ پابرگ ( و ته‌برگ ) است . ( نشانه‌گر ِ ماوس را در محلّی که می‌خواهيد پابرگ ايجاد شود قرار داده ، و از منوی ِ Insert ، گزينه‌ی ِ Footnote يا Referense/ Footnote را بزنيد . ادامه‌ی ِ کار نيازی به توضيح ندارد ... )
وقتی يک فايل ِ وُرد که دارای ِ پابرگ باشد به کادر ِ Posting بلاگر منتقل می‌شود ( دقّت کنيد که پستينگ بايد در حالت ِ Compose باشد ) ، شماره / نشانه‌های ِ پابرگ به طور ِ اتومات ، به لينک تبديل می‌شود . امّا اينجا مشکل ِ کوچکی وجود دارد ؛ و آن اين است که بلاگر ، آدرس ِ خودش ( يا درست‌تر بگوييم : آدرس ِ همان پست را ) را به آدرس ِ اين لينک‌های ِ پابرگ اضافه می‌کند ، و همين باعث می‌شود که لينک‌ها درست کار نکند .
برای ِ رفع ِ اين اشکال ، بايد يک کار ريزه‌ی ِ کوچولو انجام دهيم :

q

رنگ و بک‌گراند برای بخشی از نوشته
اگر می‌خواهيد بخشی از نوشته‌ی ِ شما به‌نوعی برجسته و مشخّص باشد ، می‌توانيد به آن بک‌گراند بدهيد . برای ِ اين کار ، لازم است کد ِ مخصوصی وارد کنيد .