فردایِ روشن

درباره‌یِ نوشتن

2012-01-29T12:57:00.000-08:00

ناويراسته‌ها

يک: درباره‌یِ نوشتن

(1)

دو جور نوشتن نداريم (نوشتن به‌معنایِ دقيقِ کلمه را می‌گويم)، که: يکی باملاحظات، و ديگری بی‌ملاحظات.
و از نظرِ من، هيچ فرق نمی‌کند که اين «ملاحظات» چه باشد... ملاحظه‌یِ نظامی مخوف و آدمی‌خوار، مانندِ اسلامِ نابِ محمّدی و نظامِ جمهوریِ اقدسِ الهی‌اش باشد، يا ملاحظه‌یِ رگِ گردنِ يک به‌اصطلاح قوم، مانندِ قومِ شريفِ آريايی، يا ملاحظه‌یِ فی‌المثل روحيّاتِ يک جامعه‌یِ خفته در اعماقِ هول و وَهْم و مردار، مانندِ ناجامعه‌یِ ايرانِ دلبند، يا ملاحظه‌یِ يک دوستِ فيس‌بوکی، يا ملاحظه‌ای مبنی بر هر توهّمِ ديگر. (ملاحظه‌یِ جيب را که درخورِ تف هم نمی‌شمرم!). معتقدان -چه معتقَدِ ايشان آسمانی باشد چه زمينی-، اصولاً در اين تأمّل جايی ندارند...
آدمی‌زاد، يا می‌نويسد، يا نمی‌نويسد...
نمی‌شود هم نوشت، و هم ننوشت؛ و به‌ويژه در اين ننوشتن، کلّی هم ادّعایِ نوشتن کرد!

(2)

آدمی که چيز می‌نويسد، بايد بتواند خود را فاقدِ هرگونه جايگاه (و به‌ويژه مرتبه‌یِ) اجتماعی-سياسی-ادبی-علمی-هنری-فرهنگی، و هر گونه‌یِ ديگر از اين "جايگاه-مراتب"ها بداند؛ اعمِّ از اين‌که ديگران او را دارایِ چُنين و چُنان مراتب و جايگاهی می‌انگارند، يا نمی‌انگارند...

(3)

که يعنی آدمی که می‌نويسد، بايد روراست باشد؛ و پيش از ديگران، با خودش...
و جز اين، فقط و فقط، "طومارِ خويش به‌دروغ‌درنوشتن" است.

جمعه، 30 دی 1390، 20 ژانويه 2012

به‌گُمان‌ام فردوسی الآن با دُم‌اش گردو می‌شکند...

2012-01-28T05:08:00.000-08:00

(I) به‌گُمان‌ام فردوسی الآن با دُم‌اش گردو می‌شکند...

يک‌بار، همان اوايل که از پسِ گريزِ ناگزيرم، اين‌جا در عثمانیِ قديم، بعد از چندين‌سال عذابِ عدمِ دسترسیِ درست‌وحسابی به اينترنت، به‌ضرورتِ زندگیِ پناهندگی، چشمِ دست‌وبال‌ام به جمال و وصالِ اينترنتِ حقيقی روشن شده بود، و از نعمتِ فيس‌پوک هم برخوردار شده بودم (و اين، به‌گُمان‌ام، بايد حدودِ يک‌سالِ پيش بوده باشد)، جايی ديدم که مصطفی بادکوبه‌ای (يعنی همين آقایِ دُگدُر) را «فردوسیِ زمان» و ال و بل و فلان، ناميده بودند (و آن‌وقت، هنوز نظامِ اقدسِ الهی‌شان، ايشان را، گرفته‌کرده نکرده بود). و منِ کودنگِ بی‌خبر، آن‌جا، فقط از بابِ کنجکاوی، و عطشِ افزودن بر چيزی که در موردِ من بايد آن را "کاستن از نادانی" ناميد، نوشتم (تقريباً به اين‌مضمون، امّا ملايم‌تر) که: آيا ايشان همان اوشونی نيستند که تا همين 5-4 سالِ پيش، با ريش و لَمْبِ مفصّل، در جعبه‌یِ «عربده-پک‌وپوز»ِ قدسیِ نظامِ اقدسِ الهی، حضور به‌هم می‌رسانيدند و، با قرائتِ کاملاً از مخرجِ صحيح‌ادایِ پاره‌ای از شاه‌کارهایِ بديعِ منظوماتِ دينی‌شان، فينندگان را مستفيد و مستفيض می‌فرمودند؟!
... که ازناگاه، آقا يا خانمی (که لابد صاحب‌الفيس بوده‌اند، و من درست يادم نمانده)، سريعاً بر کلّه‌یِ پوکِ من کوفتند که: اين آقا، هرکه که بوده‌اند، و هرچه که کرده‌اند، اکنون ال‌اند و بل‌اند و فلان؛ که اَعنی همان: فردوسیِ زمان!!


شايد هم منِ نطفه‌یِ نابسم‌الله کلاً به‌خطا می‌روم و در هپروتِ پندارهایِ اجدادِ گبرم سير می‌کنم، و ازين‌رو، چشمِ بصيرت‌ام پاک باباقوری شده (البتّه اگر اصولاً چشمِ بصيرتی می‌داشته بوده باشيم، ما نطفه‌هایِ نابسم‌الله!)، و نمی‌توانم درک کنم که:
می‌توان سال‌ها و سال‌ها، خوب و خوش و چرب و نرم، چريد؛ گيرم نه «اين‌جای»ِ چراگاه، که «آن» جایِ چراگاه، که بعدها می‌خواهد به فيض و فضلِ الهی، عَلْد و علانيّه، "سبز" هم بشود؛ و سر در همان آخوری داشت که فردوسی به رگ‌رگِ خويش برآن تاخته (و عمرِ نازنين بر سرِ جدالِ با آن نهاده، و از هستیِ دهگانیِ جوانی، تا نيستیِ دردناکِ پيری، خويشتنِ خويش را، به‌تمامی برافشانده)، چريد و، به زمين و زمانِ غرقه‌درخونِ وطنِ منکوبِ خويش، قهقاه در قهقاه، خنديد؛ و درعينِ‌حال، در کارگاهِ کيمياگریِ سبزالله، به‌ناگاه، با دو چرتِ به‌ظاهر «مخالف‌خوان»، خود بدل به «فردوسیِ زمان» شد!!

هرکه می‌خواهد بدش بيايد، بيايد، و هرکه می‌خواهد خوش‌اش بيايد هم، بيايد؛ اين را که نمی‌توانم نگويم که: فردوسی را اگر به‌قدرِ ده بيت‌اش هم می‌شناختيد، هرگز امثالِ اين گوزتفاله را، با پشمِ خايه‌اش هم قياس نمی‌کرديد...


مفاخره، در شعرِ فارسی، بسيار ديده می‌شود؛ و ازجمله، يکی از زمينه‌هایِ جولانِ اين مفاخرات، "خود را هم‌سنگِ فلان شاعرِ بزرگِ پيشين، و يا برتر از او برشمردن"ها بوده؛ که مثلاً ناشاعرچه‌ای، همچندِ نيم قدّ و قواره‌یِ اين هيچِ مضاعف که من‌ام، ايدون فرمايد، که:

شعرِ من، گر برند در حمّام
نرد با سنگِ‌پا همی‌بازد!
ور کند عورت‌اش به‌کلّ عريان
انوری نيز، لنگ اندازد!!

و کلاً، ازين‌قبيل اراجيف...!
امّا، هرقدر به حافظه [يعنی همين حافظه‌یِ پيرمردِ درون]ام قُچار می‌آورم، به‌ياد نمی‌آورد که شاعری جرأت کرده باشد خود را –آن‌هم- «فردوسی»ِ زمانه‌یِ خويش برشمرَد! (البتّه، بعيد نيست ناشاعران و ابلهانی چُنين گفته کرده باشند؛ که به عقلِ نبوده‌یِ خودشان مربوط است). هم‌چُنين، به‌ياد نمی‌آورم که ديگران، به شاعری از زمانه‌یِ خود، يا پيشينِ خود، چُنين عنوانی داده بوده باشند؛ و عقل‌شان سرِ جا بوده باشد!
و به‌فرض هم که داده بوده باشند، بازهم می‌گويم: خيلی بی‌جا کرده‌اند که داده‌اند!
اشتباه نکنيد؛ برایِ نگارنده، هيچ چيز و هيچ کس مقدّس نيست؛ امّا هرچيزی هم حدّی دارد...

«فردوسیِ زمان» ناميدنِ امثالِ اين ياوه‌سرایِ بادسنج، نه بالابردنِ اوست، و نه چيزی از جايگاهِ فردوسی می‌کاهد؛ بلکه، فقط و فقط، نشان می‌دهد که از برایِ ما گوزْملّت، حيف از يک تارِ پشمِ خايه‌یِ فردوسی! حيف!!

پنج‌شنبه، 6 بهمن 1390، 26 ژانويه 2012

(II) گردو چيه؟ بگو توپِ بيليارد بيارن...!

ديدم به خواب دوش، که فردوسی از شعف
گردو همی‌شکست، به دُمب‌اش، يکان يکان
جارو به‌کف، سراچه و ايوان برُوفته
گنبد، همی، نموده مهيّایِ ميهمان
افکنده شالِ ميرحسينی، به گردن‌اش
روحِ امامِ راحل، در رگ‌رگ‌اش دوان
خوانَد مديحِ حضرتِ آغایِ مرتحل
شهنامه زيرِ پای و، سرِ وی بر آسمان!

حيرت، فروگرفت مرا، پای تا به سر
گفتم: تو را چه می‌شود ای شاهِ شاعران؟!
گفت: ازچه شرم می‌نکنی، کاين کمينه را
اين‌گونه می‌دهی، لقبِ حيف و رايگان!؟
گفتم: قبول! هيچ نبوديم ما و تو
باری، بگو، ز چيست‌ات اين اندُهِ گران؟
در من، به خشم ديد و، دمی، هيچ دم نزد
پس، برکشيد آه و، خروشيد، پُرفغان:
بنگر، که اينک آمد از بادکوبه، تيز
اين ضرطه‌یِ ملوّن و، آروغِ گُه‌فشان!

چُس‌س‌س! بر من و تو و ايران و، هرچه هست
کاين گوز، گشته اينک "فردوسیِ زمان"!!

شنبه، 8 بهمن 1390، 28 ژانويه 2012

$
PDF
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2012/01/ba_domash_gerdoo_mishekanad4.pdf

زين کيميایِ واژون

2012-01-26T03:42:00.000-08:00

(حصولِ خالص)

علی شريعتی، آن گوزِ مدرّج
چُسونه خستری پُرمدّعا بود
اگرچه داشت استعداد و، قدری
به‌گوهر، زين دغل‌بازان جدا بود
چو ريزه‌گوهرش را غسلِ گُه داد
ز گند و گوز، صاحب‌دکترا بود
به کونِ مارکس، می‌شد گرچه پنهان
صراط‌المستقيف‌اش برمَلا بود!
نه چپ از وی قلفتی بود خرسند
نه‌اش زی راست، در بی‌اخم وا بود
ز چه‌گْوارا اگرچه روضه می‌خواند
دل‌اش در بندِ صد کرب‌وبلا بود!

به پاريس اندرون، با دنگ و فنگ‌اش
پیِ گوزی دگرگونه‌صدا بود
لويی ماسينيون، آن کودنِ چُس
بر اين گولِ الهی، مقتدا بود
ازين ترکيبِ گوز و گوز، مغزش
خلا اندر خلا اندر خلا بود!

چرا اصلاً ببايد رفت پاريس
مگر در حوزه‌اش تنگیِّ جا بود!؟
به بویِ گندِ الرّحمٰنِ دين‌اش
خدايی، شامه‌یِ وی بی‌خطا بود
ز اقبالِ پُکستان، داشت سرمشق
پیِ درمانِ ضعفِ اژدها بود
به بادِ کفر ديده، کاهِ امّت
به‌جدّ، در جست‌وجویِ کهرُبا بود
جگرْخون بُد ز مرگِ آجلِ دين
که عاجل در تکاپویِ دوا بود
به ملّا، زآن تشر می‌زد پر از کين
که دين در معرضِ مرگِ فُجا بود

به دانشکاه، چون برخواند عزايم
ز لاشه، گرد وی غوغا به‌پا بود
هيولا زنده شد؛ آن مردمْ‌اوبار
که نفخِ وی، نشورِ اتقيا بود
حسينِ تشنه‌لب، برخاست از گور
که صدبدتر ز طاعون و وبا بود
خدایِ مرگ، شد آوار بر ما
وزآن‌پس، نيستی فرمان‌روا بود
ز مرگِ زندگی، گنداکِ قدس‌اش
به کامِ ريدگانِ اژدها بود
در اين سی‌وسه سالِ مُظلَمِ شوم
وطن، غرقِ گُه از «خونِ خدا» بود!
قداست، تر زديم ايدون به عالم
که قدس‌اش، پاک اندر کونِ ما بود!

بلی، انصاف بايد داد: "دکتر"
ز استادانِ فنِّ کيميا بود
تزش، در مغزشويیِّ جوانان
حصولِ خالصِ عن از طلا بود!!

يک‌شنبه، 2 بهمن 1390، 22 ژانويه 2012

$
پی‌دی‌اف:
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2012/01/zin_kimiaye_vazhoon_ed1.pdf

انتخابات: تحريم يا بايکوت؟

2012-01-25T05:09:00.000-08:00

انتخابات: تحريم يا بايکوت؟
«سيامک مهر»

در جامعه‌ی عقب‌مانده‌ی اسلامی که درواقع اجتماعی است گله‌وار که توسط رهبران مذهبی در مقام چوپان کنترل می‌شود، به علت اين‌که اعضا فاقد فرديت و هويت فردی می‌باشند، هرگونه حرکت جمعی و رفتار گروهی واکنشی است غير ارادی و بی‌اختيار و هيچ تصميمی از سوی افراد هرگز انديشيده و بررسی و تحليل نمی‌شود، بلکه فقط و فقط مرجع دينی است که هم تصميم‌ساز و هم تصميم‌گيرنده است.
اساساً انسان در جامعه‌ی اسلامی در مقامی نيست که بيانديشد، حتا مرجع دينی تنها کلام مقدس و امر الهی را متحقق کرده و به منصه‌ی ظهور می‌رساند. در جامعه‌ی اسلامی به هر امری از دريچه‌ی حرام و حلال شرعی نگريسته می‌شود و از هيچ‌کس توقع پرسش و خردورزی و جستجوگری و سنجش‌مداری نيست و انتظار نمی‌رود جز از بابت تکاليف شرعی و عمل به واجبات و پرهيز از محرّمات، دل‌مشغولی و ذهن‌مشغولی ديگری داشته باشند. در چنين چارچوبی است که تحريم به‌معنی "حرام شمردن" و نه "محروم داشتن" کارکرد واقعی خود را آشکار می‌سازد.
در غائله‌ی تنباکو زمانی که آخوند محمدحسن شيرازی بر مردم تکليف دانست که از مصرف تنباکو و توتون خودداری کنند، او به عقل و خرد مردم و توانايی درک و فهم موضوع از سوی جامعه هيچ وقعی نمی‌گذاشت. لزومی به توضيح و تشريح مسئله‌ی انحصار و توجيه مردم در خود نمی‌ديد. بلکه حکم و اجتهاد فقهی و شرعی را اعلام می‌داشت. از توده‌ی مؤمن تنها پيروی و سرسپردگی و تسليم به حکم شرعی انتظار می‌رود: اليوم استعمال توتون و تنباکو بایّ نحوکان در حکم محاربه با امام زمان است. [1]
با اين‌وصف تحريم امری است متعلق به اجتماعی مذهبی و بدوی و عقب‌مانده که درصورت موفقيت و به‌بارآوردن نتيجه‌ی مطلوب اتفاقاً دليل محکمی است بر رشد ناياختگی و صغات و پس‌ماندگی يک اجتماع انسانی. اجتماعی از انسان‌ها که هنوز به ساحت "جامعه" گام ننهاده؛ اگرچه از جمعيتی کثير و فزون‌يافته تشکيل شده باشد و همچنان در مناسبات و روابط پيشامدرن، خود را تا به عصر حاضر کش داده و کشانده باشد.
به‌هرروی تحريم به‌معنی "حرام شمردن" هرچند از سوی قاطبه‌ی مردم در امری جدی گرفته شود، رعايت شده و نتيجه‌ی دلخواه را نيز دربرداشته باشد، هرگز يک رفتار مدنی و مدرن و شهروندی و آگاهانه محسوب نمی‌گردد و تنها در چهارچوب فرهنگ "شبان-رمگي" قابل توضيح است.
زمانی که مردم ايرلند از هرگونه دادوستد و مراوده و معاشرت با صاحب‌منصب انگليسی خودداری می‌ورزند، (که با توجه به نام وی اصطلاح "بايکوت" رايج گرديده) عمل ايشان تصميمی است خودجوش و آگاهانه و خردمندانه و مدنی و هيچ مرجعی چه مذهبی و غير مذهبی (مرجعی عقل کل که به‌جای همه می‌انديشد) مردم را مخاطب قرار نداده و تکليفی بر آنان واجب نشمرده و خواستار بر تقليد ميمون‌وار از خود نبوده است، بلکه درک و شعور و فهم عميق و اجتماعی شهروندان ايرلند و شناخت صحيح فرد فرد ايشان نسبت به مسئوليت اجتماعی خويش راهنمای آنان بوده است. چنين رفتاری، چنين مبارزه و اعتراض و مخالفتی نسبت به شرايط نامطلوب، تنها از ملتی که بر حق تعيين سرنوشت خود آگاه است، باور دارد و بر کسب آن اصرار می‌ورزد قابل مشاهده است.
در اينجا ضروری است به اين نکته توجه شود که پرسش "تحريم يا بايکوت" يک بحث لغوی و بازی با الفاظ و کلمات نيست، هنگامی که آخوندها شرکت در انتخابات جمهوری اسلامی را تکليف شرعی اعلام می‌کنند، مانند آنچه خمينی می‌گفت که "رأی به خبرگان، رأی به اسلام است" و به‌دنبال آن توده‌های مؤمن گله‌وار به حوزه‌های رأی‌گيری هجوم آوردند، در اين‌صورت فقط و فقط همان آخوندها و مراجع قادر هستند که انتخابات را به‌معنی درست کلمه "تحريم" کنند. [2]
با توجه به اين استدلال، اگر بخواهيم برای امتناع مردم معترض از مشارکت در انتخابات رژيم اسلامی نامی درنظربگيريم، بدون شک "بايکوت" نزديکترين و در عين‌حال بهترين نام به لحاظ رسايی و افاده آن معنی و مفهومی است که از حرکت و رفتاری مدنی به ذهن خطور می‌کند.
وانگهی سرشت سکولار "بايکوت" در برابر اصطلاح مذهبی "تحريم " به‌روشنی پيداست و اجازه نمی‌دهد اين احتجاجات را در حد بحثی لغوی بازي‌گوشانه تقليل و تخفيف داد.
پرسش بعدي: چرا بايکوت؟
آگاه هستيم که نهاد انتخابات که خشت اول دموکراسی برآن گذاشته می‌شود، در جمهوری اسلامی لذا ابتدا نهادی ميان تهی و بی‌مغز و نوعی عوام‌فريبی و ظاهرسازی و دروغی بزرگ بوده است، اصل دوم قانون اساسی جمهوری اسلامی حق قانون‌گذاری را ازآن خداوند (الله) می‌شناسد و در همان آغاز انسان و اراده او را از حاکميت بر سرنوشت خود و جستجوی راه نيکبختی کنار می‌گذارد و ساقط می‌کند. اين قانون نظام معيشت و نظام تأمين امنيت و تنظيم روابط اجتماعی را نه بر اساس قرارداد اجتماعی و رضايت مردم بلکه ناشی از شريعت اسلام و احکام از پيش انديشيده شده و منسوب به عالم غيب و ماوراء موهوم می‌داند. گذشته از اين با سازوکارهايی نظير شورای نگهبان و نظارت استصوابی، اساساً همه‌ی راه‌های انتخاب و اراده ملت ايران مسدود و اختيارات و حقوق مردم در اين عرصه، در يک دايره و چرخش دائمی، به‌تمامی به ولیّ فقيه و رهبر رژيم اسلامی واگذار شده است.
زمانی که خمينی می‌گفت اگر سی‌ميليون بگويند آری، من می‌گويم نه، در حقيقت دامنه‌ی اراده و اختيار انسان بر سرنوشت خود را از ديدگاه اسلام به‌روشنی بيان می‌کرد. مردم در انتخابات‌های جمهوری اسلامی، آلت فعل و بازيچه و وسيله‌ی نمايش مسخره‌ای بيش نيستند.
از سوی ديگر و نظر به اين‌که حاکمان رژيم اسلامی در طول بيش از سه‌دهه عمر اين رژيم، همواره به انتخابات در معنی رفراندوم نگريسته‌اند و "حضور باشکوه و مشارکت انبوه مردم" در انتخابات را به‌منزله‌ی رأی آری يا نه به کل نظام دانسته‌اند و حضور کيفی و انتخاب آگاهانه و توجه به برنامه‌های نامزدها از طرف مردم در نزد آنان هرگز هيچ اهميتی نداشته است، بنابراين بايکوت انتخابات و خالی‌گذاشتن حوزه‌های رأی‌گيری درواقع هل‌دادن رژيم به‌درون چاله‌ای است که پيش پای خود حفر کرده است. اگرچه شرکت مردم در انتخابات‌های گوناگون هراندازه هم قليل و حتا اگر درصدی يک رقمی از وجدان شرايط و دارندگان حق رأی بوده باشد، حاکمان جمهوری اسلامی در رسانه‌های خود اگرهم‌شده با نمايش تصاوير فتوشاپی از حضور باشکوه و مشارکت انبوه مردم سخن خواهند گفت. اما به‌هرحال "عاقلان دانند" و در نزد افکار عمومی مردم آزاد جهان که در اين‌برهه از زمان در زمينه‌ای محکم پشت مخالفان نظام اسلامی ايستاده‌اند، حقانيتِ نداشته‌ی جمهوری اسلامی يکباره و برای هميشه بر باد خواهد رفت.
پرسش آخر: آيا بايکوت ممکن است؟
در پاسخ به اين سؤال، توجه به اين نکته که ما در چه موقعيتی و زمانه‌ای واقع شده‌ايم و جامعه‌ی ايران در کدام وضعيت اجتماعی قراردارد و به‌ويژه اين‌که در چه مقطعی از عمر جمهوری اسلامی ايستاده‌ايم بسيار مهم است.
امروز بيش از هفتاد درصد جمعيت ايران شهرنشين و غالباً به‌لحاظ انتظارات فرهنگی و نه الزاماً موقعيت اقتصادی جزو طبقه‌ی متوسط رده‌بندی می‌شوند که تحقق خواسته‌ها و آمال و آرزوها و رؤياهای خود را در زمينه و فضايی کاملاً آزاد و دموکراتيک و مدرن و همسو با ارزش‌های جوامع متمدن اروپا و آمريکا جستجو می‌کنند و نظام استبدادی و اختناق حاکم بر ايران، و ضد فرهنگ اسلامی و رسمی را بزرگ‌ترين مانع بر راه خوشبختی خود و فرزندان می‌شناسند.
اکنون آرزوی تغيير شرايط موجود دغدغه‌ی روزشمار اکثريت ملت ايران است و افکار همگانی و روان جمعی جامعه آمادگی نسبی يافته است که هزينه‌های چنين تحولی را نيز بپردازد. چنان‌که حتا اميد بستن به حمله‌ی نظامی ائتلاف جهانی به جمهوری اسلامی، در ميان اقشار مختلف مردم به‌خوبی مشاهده می‌شود.
از طرفی جمهوری اسلامی، هم به لحاظ موقعيت داخلی و هم در سطح جهانی وضعيت بسيار متزلزلی دارد. جمهوری اسلامی تمامی پروبال و حاشيه‌های خود را که تعادلش را حفظ می‌کرد قيچی کرده است. هسته‌ی سختی که باقی مانده است، به‌طور دائم و پيوسته به درون سياه‌چاله‌ی اصول‌گرايان و محافظه‌کاران طالبانی و آدم‌خوار که چشم خود را بر همه‌ی حقايق بسته‌اند فرو می‌ريزد.
پايوران رژيم اسلامی تمامی برگ‌های خود را بر داو سرکوبی و اختناق شديد در داخل کشور و در خارج بر اعلان جنگ به جهان آزاد و متمدن و بی‌اعتنايی به پرنسيپ‌ها و قوانين بين‌المللی گذاشته‌اند، اصلاح‌طلبان رانده‌شده از قدرت (نه از غارت) نيز از بيم سقوط رژيم سکوت پيشه کرده‌اند. زيرا به‌نيکی دريافته‌اند که پس از اعتراضات خيابانی 25 بهمن 89، رژيم اسلامی منبعد ظرفيت تحمل حتا يک تجمع کوچک خيابانی را ندارد. يکبار ديگر چنانچه به‌مانند سال 88 و روز قدس و 13 آبان و عاشورا... مردم به خيابان‌ها بريزند، سلسله‌اعصاب رژيم به‌هم‌می‌پاشد و با توجه به حمايت‌های بين‌المللی و افکار عمومی جهان از ملت ايران، کنترل شرايط و اوضاع در چنين حالتی از طرف رژيم غيرممکن خواهد بود.
در کوتاه‌مدت فرصتی که پيش روی ملت ايران قرارگرفته، انتخابات مجلس نهم در تاريخ 12 اسفند سال جاری است.
واقعيت اين است که بعد از انتخابات رياست جمهوری در 22 خرداد 88 و تقلب گسترده‌ی رژيم و حوادث پس ازآن، نهاد انتخابات در جمهوری اسلامی با بحران مواجه گرديده و به‌طور جدی بی‌اعتبار شده است. به همين دليل هم بود که انتخابات شوراها را پس ازآن به‌تعويق انداختند. در ماه‌های اخير نيز سعی کردند تا رأی‌گيری در انتخابات پيش رو به‌صورت اينترنتی انجام گيرد تا نيازی به حضور مردم در حوزه‌های رأی‌گيری نباشد، ولی تاکنون موفق نشده‌اند.
ترديد جدی است که رژيم اسلامی اصلا بتواند منبعد انتخاباتی برگزار کند. چون دعوت بدون تميز مردم به خيابان‌ها و حوزه‌های رأی‌گيری ريسک بزرگی محسوب می‌شود و هيچ شباهتی به فراخوان به راهپيمايی‌های فرمايشی و نمايشی رژيم که متشکل از اقليت خودی و بسيج و چماق‌داران وسرکوب‌گران دولتی است نخواهد داشت.
بسيار محتمل است که اکثريت معترض ملت ايران از اين فرصت در جهت ابراز مخالفت و اعتراض و نارضايتی خود بهره برده و همراه با شعار "مرگ بر ديکتاتور" خيابان‌ها را در روز رأی‌گيری به صحنه تظاهرات ضد حکومتی تبديل کند.
در هرصورت احتمال بايکوت انتخابات 12 اسفند 90 از سوی ملت ايران بسيار زياد است. حتا احتمال اين‌که بدون هيچ دعوت مستقيم و اعلام‌شده‌ای از طرف اشخاص و احزاب و جمعيت‌ها و سازمان‌های سياسی مخالف رژيم، بايکوت خودبه‌خود صورت گيرد و مردم به‌ستوه‌آمده و آزرده و خسته از 33 سال ستم و بی‌حقوقی و تحقير و اهانت و اختناق و سرکوبی رژيمی بی‌رحم و خونريز، از شرکت در نمايشی مسخره و مضحک به نام انتخابات خودداری ورزند وجود دارد.
امروز کمتر کسی يافت می‌شود که از شرکت در کمدی مبتذل انتخابات و مشارکت در دموکراسی‌بازی‌های تهوع‌آور يک نظام استبداد دينی انتظار تغيير و تحولی در سرنوشت خود داشته و احساس رضايت کند.
در هرصورت بايکوت انتخابات يکی از امکان‌های پيش روی ملت ايران است که با کمترين هزينه، موفق‌ترين نوع مبارزه‌ی مدنی را به‌نمايش می‌گذارد.

سيامک مهر نويسنده وبلاگ گزارش به خاک ايران
کرج- زندان ندامتگاه
دی ماه 1390

&
ارتای‌خوشه (سيمرغ)
http://arttaa. wordpress. com/%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86/

PDF
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2012/01/entekhabat_tahrim_ya_baykut___siyamak_mehr1.pdf

?
پانوشت:
[1] تمام حقيقت آنچه به‌غلط "جنبش" تنباکو نام گرفته از اين قرار است: بازاريان تهران که از انحصار اين کالا زيان می‌ديدند، با مراجعه به شيخ فضل‌الله نوری امام‌جمعه‌ی تهران، مسئله را به وی تفهيم کردند يا بهتر است گفته شود او را تهديد کردند. زيرا کسادی بازار به‌معنی زيان آخوند هم بود. چون تبعاً ميزان دريافت خمس و وجوهات شرعيه که بازار در تأمين آن سهم اصلی و عمده داشت کاهش می‌يافت. در پی آن شيخ فضل‌الله در نامه‌ای به شيخ شيرازی که ساکن نجف بود هشدار می‌دهد که چه نشستی که دکان ما در معرض خطر ورشکستگی قرار گرفته!
البته اين غائله حاشيه‌هايی نيز داشته که يادداشت حاضر محل توجه بدان نبود.

[2] اين معنی را در تلاش بعضی جريان‌ها (از قبيل اصلاح‌طلبان و ملي-مذهبی‌ها) برای استفاده از آخوندهای به‌اصطلاح مخالف و قراردادن آنها در مقابل بخشی از حکومت می‌توان مشاهده کرد.
مثلاً انتظاری که اين جريان‌ها از آخوندمنتظری داشتند و با اهداء استوانه‌ی کوروش و تعريف و تمجيدهای ديگر هندوانه زير بغلش می‌دادند که در برابر ولیّ فقيه محکم بايستد و فشار آورد ازآن‌جمله است. غافل از اين‌که به‌طورکلی آخوند با تنها چيزی که مخالف است، آزادی و حقوق طبيعی انسان است. البته اين گروه‌ها هم همواره به‌دنبال سهمی از قدرت بوده‌اند و نه آزادی وحقوق ملت.

اندر "گاف‌شناسی"

2012-01-18T02:28:00.000-08:00

ای‌جان!
چه آدم‌های جالبی داريم؛ يا داشته‌ايم...
اين استادِ محترم نيز ايدون در «گاف‌شناسیِ حکيمِ توس» درجه‌ی دکترا داشته.

بی‌کار که بودين و، خواستين بخندين، اوّل برين جلوِ آينه به خودتون بخندين؛ امّا اگه خنده‌تون نگرفت، بياين افاضاتِ استاد «گاف‌حکيم‌توس‌شناس» رو بخونين؛ مطمئنّ‌ام افاقه می‌کنه!

http://arashazad.blogfa.com/8708.aspx

به‌ترتيب
http://arashazad.blogfa.com/post-109.aspx
http://arashazad.blogfa.com/post-108.aspx
http://arashazad.blogfa.com/post-107.aspx
http://arashazad.blogfa.com/post-106.aspx
http://arashazad.blogfa.com/post-105.aspx
http://arashazad.blogfa.com/post-104.aspx

چه جمله‌یِ ناب و بی‌نظيری

2012-01-18T02:17:00.000-08:00

دست تقدير اجازه نداد تا استاد پايان زندگينامه‌ی خويش را بنگارد!!!!!

:::::::
دست تقدير اجازه نداد تا استاد پايان زندگينامه‌ی خويش را بنگارد. به‌ناچار ما در تکميل آن می‌نويسيم: «استاد آرش‌آزاد بعد از سال‌ها جدال با بيماری ريوی، عصر بيست و سوم مردادماه در بيمارستان امام رضا (ع) تبريز دار فانی را وداع گفت و دو روز پس از آن در قطعه‌ی هنرمندان "وادی رحمت تبريز" به خاك آرميد.

::::::
اين‌جا ديدم؛ در وبلاگِ «نخود هر آش»، در سمتِ چپ، بخشِ «درباره»...
http://arashazad.blogfa.com

ای دمِ اون عقرب، گرم!!

2012-01-18T02:10:00.000-08:00

http://youtu.be/Mk2Si-h3vuk

ای دمِ اون عقرب، گرم!!
ای که درد و بلایِ نيشِ‌ش بخوره تو سرِ مؤمنينِ جهان و حومه!!
تازه، اين حاج‌ابله نفهميده که حضرتِ عقرب از طرفِ جنابِ شيطون (رب‌الاربابنا) مأموريّت داشته! سرّی و خفن!!
...
علی‌ایّ‌هذا،
گويا که اين آغایِ معاويّه (که شيطون مدد کنه که من اون مامان‌شو بخورم، که جيگرِ اون قالتاقو درآوُرده!) در مناسبتِ ساعت هم، صدچندان تأمّلاتِ کافيه مخروج داشته، و الغرض چيزِ ناب و درستی به قالب زده... چرا که شاعر (يعنی بی‌معنی –دور از جونِ‌مون باشه- همين خودمون) فرموده‌ن:

وقتِ بنداز، اگر نباشد سعد
بچّه، شوم و پليد خواهد شد
ور کنی ظهرِ روزِ عاشورا
شمر، خولی، يزيد خواهد شد!!

PDF

&
https://www.facebook.com/msohrabi42/posts/170269596412953

خوب به چهره‌یِ اين هيولایِ مخوف بنگريد...

2012-01-18T01:18:00.000-08:00

خوب به چهره‌یِ اين هيولایِ مخوف بنگريد،
امّا خواهش می‌کنم نترسيد...
آدميزاد از خود مبارک‌ش که نبايد بترسه ديگه!!!

کلّيّات آلبوم هيولا را می‌توانيد اين‌جا ملاحظه فرماييد.

«« از ما فرهيختگان، تا شناخت »»

2012-01-12T02:13:00.000-08:00

(دو يادداشتِ ناويراسته)

(I)

شرارت و رذالتِ اسلام، که من آن را به صفت-پسانه‌یِ «قدسی-الهی»، از «شرارت و رذالتِ بشری» دگرانگی می‌دانم، همواره در پوششی از «تزوير» و لعابی از «حق‌به‌جانبی»، جلوه‌گر می‌شود؛ و ازين‌رو، نهفتهْ‌نيرویِ عظيمی برایِ گسترش و سريان در خود دارد؛ و به‌سرعت، و به‌همان‌اندازه، به‌مانندِ بُن و ريشه‌یِ خود، به پوشيدگی، و خزيده‌وار، وامی‌دَوَد...
افراد،گروهْگان، و جوامعی که در ميدانْ‌رسِ زخمانه‌هایِ چرکينِ شرارت و رذالتِ قدسیِ الهی ايستاده‌اند (اگر "ايستاده" باشند!)، آن‌گاه که اين کارکردِ مخوفِ اهريمنی را بشناسند نيز، بر لبه‌یِ پرتگاهِ آلايش‌اند، تا چه رسد به ما امروزيان که اسلام را، به‌سفاهتِ محض، بازيچه-ابزارکِ چار مفتیِ ريغونه‌نمون می‌انگاريم؛ و خردمندوارْ نابخردانه، انگشت بر گوشه‌ای از پرهيب‌واره‌یِ هيولا می‌نهيم، که: اينک...!! [1]

(II)
سنجش‌ناپذيری، و برآشفتن از هرگونه خُردک‌نگرشنی، يکی از بنيانی‌ترين، و به‌همان‌اندازه بانمودترين ويژگی‌هایِ هيولایِ قدسیِ الهی‌ست. و اين، به‌هيچ‌روی شگفت نيست؛ چراکه هيولا، خود را "معنایِ جهان"، "انگيزه‌یِ هستی" [2]، و سرانجام "يگانه و فرمانروا"یِ آن می‌داند، يا چُنين می‌انگارد؛ و ازين‌روی، هرکمترين سنجه و خردک‌نگرشنی، خدشه‌ای‌ست که کلّيّتِ بنایِ قدسیِ وی را به‌آماج‌گرفته می‌نمايد. و هيولا برایِ آن، پاسخی جز مرگ نمی‌شناسد؛ که: مرگ در برابرِ مرگ!

اينک، چگونه می‌توانم دعوی کنم که کافر شده، از اسلام بيرون آمده، و به آگاهی رسيده‌ام، امّا در برابرِ سنجش و خردک‌نگرشنی، هيولاوار برآشوبم؛ و به تيرهایِ خشم و کين، سنجارِ خرد بشکنم؛ آن‌چُنان‌که سنجش‌گر و خردک‌نگرشنِ من، تنها ازآن‌روی هنوز دم‌برآوَرَد و باشنده‌یِ کویِ خاموشان نگشته باشد که توانِ مرگاندنِ وی را نداشته‌ام!؟
افسوس!
افسوس که جز پوستال‌واری از هيولا را نشناخته‌ايم،
ما:
اين کافرانِ آگاه!
اين فرهيختگان!
نه، نه...!
بل، اين ما:
سرچغيلانِ دعوی و گزافه! [3]
ما نابيختگان! [4]

?
پابرگ‌ها:
[1] يک‌شنبه، 29 آبان‌ماه 1390، 20 نوامبر 2011.
[2] درنگ کنيد بر -ازجمله-: «اوّل ماخلق‌الله نوری [/نفسی]».
[3] چِغيل، در فارسیِ گونه‌ی طبسِ گيلکی، به گونه‌ای ويژه از غربالِ درشتْ‌روزن گفته می‌شود که ازآن در برداشت محصولِ غلّات استفاده می‌شود؛ در بيختن و جداکردنِ آخرين بازمانده‌یِ دانه‌ها، از پاره‌هایِ درشت و خُردنشده‌یِ ساقه‌ها.
سرچغيل و سرچغيلی، به آن پاره‌هایِ درشت گفته می‌شود که در چغيل برجای می‌مانَد (نخاله، ...)
و «سرچغيلی» به‌وجهِ مجاز، به گونه‌یِ صفت برای برخی از افرادِ بنی نوعِ آدم نيز کاربرد دارد: سَرَندناشده، نخاله، هرز، به‌هيچ‌کارنيامد!

[4] دوشنبه، 19 دی‌ماه 1390، 9 ژانويه 2012.

$
پی‌دی‌اف:
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2012/01/az_ma_farhikhtagan2.pdf

مطلع؛ به سبک و سياقِ فرّخی سيستانی

2012-01-10T04:54:00.000-08:00

نقايض‌الخيّاميّه و سايرالهزليّات:
مطلع؛ به سبک و سياقِ فرّخی سيستانی

مجاهدينِ خلق، تروريست بوده‌اند، هستند، و خواهند بود؛ مگر...

2012-01-09T14:21:00.000-08:00

...
به بهانه‌یِ اين ويدئو:
http://youtu.be/A0k5fcN2bAg

آقای نفيسی را که نمی‌شناسم، و حرف‌های‌اش هم ظاهراً منطقی‌ست؛ و اصلاً هم اهميّت نمی‌دهم که پشتِ نامه و امضاها، دستِ جمهوری اسلامی در کار هست، و می‌تواند باشد، يا نه. يک‌چيز کاملاً روشن است، و آن اين است که (از واژه‌ی «منافق» استفاده نمی‌کنم، چون اوّلاً تأسی‌جستن به تعابيرِ جمهوریِ نکباتِ الهی‌ست؛ و ثانياً اين واژه برایِ من به‌يادآورنده‌یِ گروهی از آزادوارانِ يثرب است که در حدِّ توانِ خود، در برابرِ محمّد نبی‌الله ايستاده‌اند؛ و من برایِ ايشان –با همين نام!- احترامِ بسيار قائل‌ام.) سازمانِ مجاهدينِ خلق، به‌معنایِ دقيقِ کلمه، يک سازمانِ کاملاً «تروريستی» بوده، هست، و خواهد بود.
چنانچه به کليّتِ تاريخچه‌یِ اين سازمانِ صدبدتر از جمهوریِ نکباتِ الهیِ رفيقِ نيمه‌راه‌شان خمينیِ قدّس‌سرّه، نيم‌نگاهی هم بيفکنيم، آشکارا پيداست که از لحظه‌یِ ولادت از دامانِ قدسیِ "نهضتِ [به‌اصطلاح] آزادی"، تروريست تشريف داشته‌اند.
از مرحومِ امام (که سلام و قيامِ کلّيّه‌یِ خَرَزاتِ جميعِ کفّار و فسّاقِ جهان و حومه، از آغاز تا کنون، بر پس و پيشِ جدّات و مادينه‌پيوندانِ "از حرّمت عليکم تا به قدسلف" ايشان باد!) شنيده يا خوانده‌ام که همان سال‌ها پيش، آن سه‌تن بنيان‌گذارانِ اين سازمانِ مخوفه‌یِ شريفه، رفته‌اند نجف، که از مرحومِ آقایِ مرتحلِ سال‌ها بعد، جوازِ شرعیِ "آدم‌کشیِ به‌حق، با سلاحِ گرم" (يا به زعم و بيانِ خودشان: "مبارزه‌یِ مسلّحانه") بگيرند؛ که مرحومِ حاج‌آقایِ مرتحل، نداده‌اند! دل‌شان نخواسته که بدهند؛ و لٰکن مع‌الاسف، گويا جایِ دادن‌شان هم قدری مدرّد بوده؛ که اعنی: درد داشته!!
و بعد، ببينيد فخرکاری‌هایِ اين سازمانِ بازهم مخوفه‌یِ شريفه، در سال‌هایِ پيش از 57، کلاً چه بوده؟ جز تلاش برایِ آدم‌کشیِ برحقّ!؟ (که ای من برينم به اين واژه‌یِ حق...؛ يا به‌فرموده‌یِ شاعر: به حقِّ "حق"، که برينم به قافِ واژه‌یِ حق!)
ازآن احمدِ رضايي‌شان که افتخارش اين بوده که سيخِ نارنجک را کشيده، و چند مأمورِ وظيفه‌شناس را، با خودِ بوگندوی‌اش، ترکّانده؛ تا آن مهدیِ رضايی‌شان که به سه‌بار اعدام محکوم شده، و نمی‌دانم چندصد سال حبسِ ابد؛ و آن ديگران و ديگران‌شان، همه و همه، يک‌مشت تروريستِ ناجور بوده‌اند. گويا انگار تروريست بايد حتماً دوسه فقره شاخِ مقبول نيز داشته بوده باشد؛ که ايشان نداشته‌اند، طفلک!
بعد از 57 که مثل کُسِ بز باز است و، مثلِ روز روشن، که کارشان چه بوده: ترور! و گيرم که ترورِ يک‌مشت تفاله‌یِ پلشت، که سهمِ قدسیِ ايشان را قلفتی بالا کشيده بوده‌اند!
و الآن هم که در اين سال‌هایِ اواخر، به‌ويژه بعد از آزادیِ عراق، جرأتِ ترور پيدا نکرده‌اند؛ و هنوز مردّد (يعنی همان "انگشت‌به‌کون") مانده‌اند؛ و به‌شدّت در پیِ زدودنِ نام‌شان از سياهه‌یِ تروريسم!
...

و امّا، اين‌که همچنان تروريست خواهند بود، دليلِ بسيار ساده‌ای دارد: آرمِ سازمان‌شان اين را فرياد می‌زند! و فقط درصورتی می‌توانند تروريست نباشند، که "نباشند"!!
و
ضمناً، در اين ويدئو، نماينده‌یِ کف‌به‌لب‌آورده‌شان نيز، نمونه‌یِ نوعی و عينیِ «تروريستِ عصبی» را به‌نمايش می‌گذارد...

جمعه، 9 دی، 30 دسامبر 2011

پی‌دی‌اف:
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2012/01/mojahedin_terorist2.pdf

کفرِ درون

2012-01-08T16:40:00.000-08:00

اين ما، که به‌دعوی، ز فلک نيز سريم
از بهرِ چه هر روز، ز پيشين، بَتَريم
تو، در وطن آواره و، دل‌مرده و، ما
در غربت، ازين‌سان، دُژَم و دربه‌دريم

تا چند ازين ريده‌یِ اهريمنِ زشت
با خونِ جگر، تخمِ هدر بايد کِشت؟
اين گندِ هزاروچارصد‌ساله، بِهِل
زين بيش، بر اين دوکِ تَبَه، نتْوان رِشت!

گيرم که نخوانده‌ای تو قرآنِ مبين
زی دُنبه نگر يک ره و، انصاف ببين
جز نکبت و فقر و درد و بيماری و مرگ
بوده‌ست نصيبِ‌مان، ازين نکبتِ دين؟

زين تشنه‌به‌خون، چو زخمِ چرکين، تا کی
گنداکِ بلا و فتنه و کين، تا کی
با چشمه‌یِ جوشنده‌یِ هردم ز درون
آلوده‌یِ صد خلا خلا دين، تا کی؟

برخيز و، کمِ خلایِ اين خستر گير
وين سوختهْ‌هستی، همه خاکستر گير
ياری طلب از کفرِ درون، گبرِ کهن
از مرگ برآی و، زندگی از سر گير!

سه‌شنبه و چهارشنبه، 13 و 14 در‌ماه، 3 و 4 ژانويه 2012

پی‌دی‌اف:
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2012/01/kofre_daroon.pdf

انشايی درباره‌ی حقّ و باطل بنويسيد.

2012-01-07T15:39:00.000-08:00

ما درباره‌ی حق چيز زيادی نمی‌دانيم، امّا...
باطل خيلی خوب است. من باطل را خيلی دوست دارم. اگر حتماً بايد بگويم که چرا من باطل را دوست دارم بايد قول بدهيد آقای معلّم که دفتر انشای ما را به بابای‌مان نشان ندهيد چون اگر بفهمد که اين‌جور چيزهايی را نوشته کرده‌ام باز توی حياط مرا با ترکه‌ی انار شرحه‌شرحه خواهد کرد و هی داد خواهد زد که: به حقّانيّتِ حق قسم می‌کشم‌ات پدرسگ... چون پارسال که شما نبوديد و ما توی يک انشای‌مان نوشته بوديم که ثروت خيلی بهتر از علم است و ما اصلاً علم را دوست نداريم و علم به چسِ خر هم نمی‌ارزد، و آن آقامعلّم پارسالی عصبانی شد و انشای ما را به بابای‌مان داد بابای‌مان ما را دوساعت شرحه‌شرحه می‌کرد...
و حالا که قول داده‌ايد پس من هم می‌نويسم که چرا باطل را دوست دارم. برای اين‌که باطل خيلی خوب است. ما از پارسال اين را فهميده‌ايم چون يک‌روز از همان روزهايی که هر روز پدرمان ما را کلّه‌ی کيرِ سحر از خواب بيدار می‌کرد که بيا سحری بخور که بايد روزه بگيری چون امسال سيزده‌ساله شده‌ای، ظهر بود و ما خيلی تشنه و گرسنه بوديم و از زورِ گرما توی حوضِ خانه‌مان غوطه می‌خورديم که يک‌دفعه بابای‌مان از دور داد زد: آهای تخمِ‌سّگ! آن روزه ديگر به دردِ عمّه‌ی جنده‌ات می‌خورَد... باطل شد، زحمت نکش برو هرچه می‌خواهی کوفت کن کاردبه‌شکم‌خورده‌ی خيکی... و بعد که ما رفتيم و قورچ‌قورچ يک پارچ آب سرکشيديم و يک شکمِ سير هرچيز که توی آشپزخانه ديديم لمبانديم و هی با خودمان فکر می‌کرديم که ما که عمّه‌ی جنده نداريم و اصلاً عمّه نداريم از مادرمان پرسيديم که ننه، چرا بابا به ما گفت برو بلمبان؟ مادرمان گفت: وقتی که آدم سرش را زيرِ آب بکند روزه‌اش باطل می‌شود و ديگر فايده‌ای ندارد که تا افطار صبر کند... و ما آن‌وقت فهميديم که باطل چقدر چيزِ خوبی‌ست.
و باز همان پارسال بود که آقامعلّمِ دينی‌مان ما را به‌خط می‌کرد و می‌برد که نماز بخوانيم و يک‌روز وقتی که از آب‌خوری برمی‌گشتيم چون آنجا رفته بوديم که وضو بگيريم و وضو را گرفته بوديم يکی از اين تخمِ‌سّگ دوستان‌مان ما را خيلی خفن قلقلک داد و ما دور از جانِ شما روی‌مان دوبار به ديوار يک‌دفعه سه‌بار پشت سر هم ناجور گوزيديم و آقامعلّم دينی‌مان که پهلوی ما بود يک پس‌گردنی خيلی محکم زد پس کلّه‌مان، و گفت: گم شو از صف برو بيرون تخمِ مول، وضوی‌ات باطل شد نمی‌توانی نماز بخوانی، مسلمان که نبايد با وضوی باطل نماز بخواند. و ما رفتيم کنار آب‌خوری توی سايه نشستيم و کيف کرديم تا بچّه‌ها از نمازخانه بيرون آمدند.
و ما فهميديم که بازهم گُلی به گوشه‌ی جمالِ باطل!
و از آن به‌بعد، روزهای ديگر هم به همان تخمِ‌سّگ می‌گفتيم که ما را قلقلک بدهد و می‌گوزيديم و باز آقامعلّم دينی‌مان ما را از صف بيرون می‌کرد... و بعد ديگر بدون قلقلک هم می‌گوزيديم تا آن چيزِ زورکی باطل بشود و برويم توی سايه با تخم‌های‌مان بازی کنيم.
و بعد، يک‌روز که داداش‌بزرگه‌ی ما با دوستان‌اش صحبت می‌کردند ما شنيديم که می‌گفتند يک استکان عرقِ دوآتشه به همه‌ی دنيا می‌ارزد... و ما از آخوندِ محلّه‌مان شنيده بوديم که يزيد که باطل بوده عرق کوفت می‌کرده که مست کند و امام‌حسين را بکشد، و امام‌حسين که حق بوده هيچ‌وقت حتّی سون‌آپ هم نمی‌خورده، تا چه برسد به عرق. و از شما چه پنهان ازبس‌که کرم توی پوست‌مان وول‌وول کرد يک‌روز يواشکی به يکی از همان دوست‌های داداش‌بزرگه‌مان گفتيم که عرق بده بخوريم و او خنديد و ما را برد توی پستوی دکان‌اش و تا شب آنجا بوديم و عرق به ما داد با نوشابه‌ی پيپسی. خيلی بدمزّه بود و او انگشت‌اش را توی ماست‌چکيده می‌زد و می‌گذاشت توی دهن ما، و بعد ما سرمان چرخ می‌زد و کون‌مان بيخودی می‌جنبيد و رفيقِ داداش‌بزرگه‌مان به کون ما دست می‌زد و بعد يک کارهايی کرد که اوّل چون درد داشت بدمان آمد و بعد خيلی خوش‌مان آمد و ما باز فهميديم که يزيد که باطل بوده خيلی کيف می‌کرده و باطل خيلی خوب است... وقتی آدم روی خط باطل بيفتد البتّه اگر مانند آن پسر همسايه‌مان که می‌گفتند اسم‌اش را عوض کرده و منافق گذاشته و آن دختر همسايه‌ی ديگرمان که می‌گفتند کمونيست شده امّا خيلی قشنگ و مهربان بود دست آقای خمينی که حق بوده نيفتد که او را مفقود کنند و مادرش دق کند، نان‌اش توی روغن است. ديگر لازم نيست زور بزند و نماز بخواند و روزه بگيرد و تازه دوست داداش‌اش به او عرقِ دوآتشه‌ی مجّانی هم می‌دهد و او را بوس هم می‌کند...
پس ما از اين انشای خود نتيجه می‌گيريم که باطل خيلی خيلی خوب است و انشای ما ديگر تمام شد و شما هم قول‌تان را فراموش نکنيد آقا، و اين انشای ما را به بابای ما نشان ندهيد، و در عوض ما هم به دوست داداش‌بزرگه‌مان می‌گوييم که در پستوی دکان‌اش به شما هم عرقِ دوآتشه‌ی باطل‌خور بدهد تا خودتان ببينيد که هر استکان آن شيرين به همه‌ی دنيا می‌ارزد و دروغ نيست و به باطل قسم راست می‌گوييم آقا...

م. سهرابی
01:30 بامداد شنبه، 10 دی، اوّل ژانويه 2012

PDF

ايران آريايی: هدف چيست؟ واکاوی گذشته يا تباهی آينده؟!

2012-01-06T00:59:00.000-08:00

ايران آريايی: هدف چيست؟ واکاوی گذشته يا تباهی آينده؟!
بيش از يک ماه پس از برنامه‌ی شکايت از سيد علی خامنه‌ای توسط رضا پهلوی و آغاز زمزمه‌ی برقراری شورايی ملی در راستای همبستگی و همگرايی گروه‌های مخالف رژيم، هنوز جبهه‌گيری‌ها و گاها" حملات جناح‌های مختلف ادامه دارد.

افزون بر گروه‌هايی که با آگاهی از ماهيت و اهميت اين دو طرح، از در ِ پشتيبانی درآمدند –گروه‌ها و شخصيت‌هايی که در ميان آنها نام‌هايی نيز هست که زمانی به‌واسطه‌ی نسبتِ نَسَبی رضا پهلوی به آخرين شاه ايران و خصومت‌های اين اشخاص و گروه‌ها با وي، اساسا حتا آوردن نام "رضا پهلوی" برای آنان "خط قرمز" محسوب می‌شد- بقيه‌ی گروه‌ها و شخصيت‌ها مواضع گوناگونی گرفتند، برخی سکوت کردند و ترجيح دادند به همان "روزمرگی سياسي-حزبی" هميشگی خود در فلان کشور و بهمان جناح چپ يا راست ادامه بدهند!
...
ادامه

دو سوکْ‌مويه

2012-01-05T04:35:00.000-08:00

کاش می‌ترکيد بغض‌ام، کاش می‌ترکيد
...

از بيابانِ طبس
اين‌جا
پاره‌ای، ای‌کاش
تنگنایِ سينه‌ام را بال و پر می‌داد
چشمه‌سارِ خشکِ اشک‌ام، باز می‌جوشيد

کاش می‌ترکيد بغض‌ام
کاش می‌ترکيد...

}

ای رفته و، با تو مهربانی مرده
دل، غمکده گشته؛ شادمانی مرده
برخيز و ببين، من‌ام درين ماتمِ سخت
در هر نفسی، به زندگانی، مرده!

آذر 1390؛ و شنبه، 10 دی، 31 دسامبر 2011

PDF

ای جلّ‌المخلوق!!

2012-01-05T03:52:00.000-08:00

ای جلّ‌المخلوق!!
ببينيد، اين بزرگْ‌ماله‌کش اسلام نابِ محمّدی، در اثر نگرانی به‌جهتِ سلامتِ گوزمالی‌شده‌ی دينِ نکباتِ جدِّ مبين‌‌اش، چه‌قدر قچار خورده که مشاعرات‌اش پاک مُخ‌طل شده؛ بيچاره...
خودش به خودش لقب «اين پيشوایِ زندانی...» اعطا فرموده...

کی بود گفت:
زِرِرِشک!!
؟؟

گناه داره بابا!
طفلک! سيّد! اولاد چُس!!

http://hrdai.net/index.php?option=com_content&view=article&id=752:1390-10-14-15-42-34&catid=1:2010-07-21-10-18-57&Itemid=4

چهارشنبه ، 14 دی 1390 ، 15:39 | نوشته شده توسط فعالين حقوق بشر و دمکراسی در ایران | |
پیام آقای بروجردی در آستانۀ انتخابات نمایشی جهت انتشار و اطلاع عموم در اختیار "فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران "قرار گرفته شده است . متنپیام به قرار زیر می باشد:
تقدیس می کنم خداوندی را که هرگز دینی بر آزار و اذیت مخلوقاتش نفرستاد،
سلام این بندی از درون حصارهای ایذائی بر میهن عزیز و به یغما رفته ام ، درود این پیشوای زندانی که هزاران روز در مرکز خشونت و قساوت استبداد به ظاهر مذهبی، جوانی و سلامتی و عمر خویش را از دست داد.
بر ملّت مظلوم و محروم و تحت عذاب دیکتاتوران مدّعی شریعت ، بار دیگر بازار رفراندوم نمایشی سیاست مداران آدم خوار، داغ گردید و همچون سنوات سابق، آراء دروغین را در دیگ شورای سانسوری نگهبان ، به جوش در می آورند و چند سال دیگر بر عصر خودکامگان بی وطن می افزایند و تاراج بیت المال را صورت قانونی می دهند و غارت اموال عمومی را بیلان حقوقی می کنند.
چگونه می توانند صفحات تاریخ معاصر این سرزمین پاک را با اکاذیب رسانه ای و شانتاژهای تبلیغی ، سیاه کنند در حالیکه تقویم نگاران زنده و فهیم در سراسر کشور آسیب دیده از مشتهای آهنین انحصار طلبان، تمام حقایق محسوس و وقایع ملموس را به جهانیان،منتقل می سازند.
انتخاباتی که با قیچی ولایت مطلقه فقیه ، برش داده شده و در کوره های آدم سوزی مراکز اطلاعاتی و امنیتی و نظامی، پخته گشته ، همچنان از جامعه فلک شده ما ، قربانی می گیرد و بر بقاء و دوام محاربین ایرانیان ، می افزاید.
به امید نابودی زورگویان
سیدحسین کاظمینی بروجردی
زندان اوین
دیماه 1390

info@hrdai.net
http://hrdai.blogspot.com
pejvak_zendanyan10@yahoo.com
pejvakzendanyan@gmail.com
Tel.: 0031620720193
استفاده از گزارشهای فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران تنها با ذکر منبع مجاز است

پيکِ وادیِ سحر

2012-01-04T14:12:00.000-08:00

قصيده

ببين، دو ديده، چه خون بارد از دل و جگرم
که نظمِ خشک، بدل می‌کند به شعرِ ترم!
مجو به‌جز غم و هول‌ام، به شعر، بار و بری
که کاشت دستِ زمانه، به سايه‌یِ تبرم [1]
جوان بُدَم، که شد آوار اهرمن، بر من
ازآن، به پيری، ازين‌گونه زار و دربه‌درم
هزارتويه‌یِ کابوس بوده، هستیِ من
کمين گشاده، ز هرسو، هزار و يک خطرم
(کمر چو عامل شر بود و، سر، امارتِ فسق
به فقر، خواست همی بشکند سر و کمرم
کمر شکست؛ ولی، سر ز فسق لبريز است
که می‌دهد به «نقايض»، به قدس بر، ظفرم!)
به "ريدگانِ اژی"، کينه زان همی ورزم
که‌شان چکيده‌یِ "حق"، اصلِ "فتنه" می‌شمرم
اگر کُشند و اگر نه، دمی نياسايم
که از زمينِ جهان، بيخِ حق، ز بُن ببُرَم!

شدم ز مهر، چو من محو، در هوایِ وطن
به زورِ عشق بدل شد، جنونِ مختصرم
من‌ام عصاره‌یِ ايران؛ خُروهِ آزادی
گذر نموده ز شب، پيکِ وادیِ سحرم

«مکن به چشمِ حقارت، نگاه در منِ» زار
که اين قصيده گواه است؛ کافری قَدَرم!

8-7 دی‌ماهِ 1390، 9-28 دسامبرِ 2011

?
پابرگ‌ها:
[1] يا:

که تا ز خاک دميدم، به سايه‌یِ تبرم

PDF

نای (دو ترانه؛ در ستايش استاد منوچهرِ جمالی)

2012-01-04T02:17:00.000-08:00

نای

دو ترانه؛ در ستايش استاد منوچهرِ جمالی
(پيشکش به دوستداران استاد؛ به‌ويژه دوستِ نازنين، رضا ايرانی)

تا رويدمان دوباره زين خاکِ کهن
آن نو بُنِ شاخ‌آورِ پُربارِ گُشَن
سرچشمه‌یِ جوشنده‌یِ جان، آمده است
از نایِ منوچهرِ جمالی، به سخن!

سيمرغ، کهنْ‌خدایِ ايرانیِ ما
نورُسته‌یِ خاکسترِ ويرانیِ ما
از نایِ منوچهرِ جمالی، به جهان
سر کرده، به صد نوا، فراخوانیِ ما!

دوشنبه، 12 دی 1390، 2 ژانويه 2012

PDF

جانِ خرّم

2012-01-03T02:12:00.000-08:00

بی جوشِ درون، به کِشتِ جان نم نبود
چيزی به جهان، چو جانِ خرّم نبود
هشدار! بپرهيز ز آزردنِ جان
بی «حرمتِ جان»، آدمی آدم نبود!

دوشنبه، 12 دی 1390، 2 ژانويه 2012

PDF

هوایِ طبس

2011-12-30T01:42:00.000-08:00

(غزل‌واره)

اگرچه در انبوه دردی که سال‌هاست به مرگْ‌زيوی در آوارِ آن خو گرفته‌ام، به‌واقع مجالی برایِ «دلتنگی» ندارم، برایِ لحظاتی، هوايی شدم...! و اين چند بيت غزل‌واره، حاصلِ آن لحظاتِ شيرين است. (بله، در قياس با درد و رنجی که مرا در بند می‌دارد، «دلتنگی» به شوخیِ شيرينی بيش نمی‌ماند!)

دل‌ام چو بندِ تو و ناز و دلربايیِ توست
طبس! هوایِ تو دارد، دل‌ام، هوايیِ توست

به غيرِ يادِ تو، مرهم کجا توانم يافت
به زخمِ سختِ دل‌ام؛ کز غمِ جدايیِ توست

پسندم ار نشود جایِ ديگری، نه عجب
کدام شهر به گيتی، به جان‌فزايیِ توست

به پرسه‌گردیِ خواب و خيال، آواره‌ست
دل‌ام، که گم‌شده‌یِ کویِ آشنايیِ توست!

نيمه‌شب سه‌شنبه، 6 دی‌ماهِ 1390، 27 دسامبرِ 2011

پی‌دی‌اف:
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2011/12/havaye_tabas_6dey90.pdf

ای‌کاش... مرگ...

2011-12-27T01:26:00.000-08:00

"روزها فکرِ من اين است و، همه‌شب، سخن‌ام"
که ازين "زنده‌بلا-مرده‌بلا"يی، بکَنَم
پاره‌ای زهر، شود نيمه‌شب‌ام شهدِ خلاص
گورِ بابایِ من و زندگیِ پُر محن‌ام
باز، گويم: نه؛ عزيزان‌ام آزرده بُوَند
که شود دفن، در اين رهگذر، اجزایِ تن‌ام

چند در آتشِ فقری که خود افروخته‌ام
سوزم از فکرتِ آزادیِ ويرانْ‌وطن‌ام؟
تا وطن در کفِ اين نطفه‌یِ بسمل باقی‌ست [1]
نه جز اين است، سزایِ من و کفرِ عَلَن‌ام
قصدِ جان، بيهده ننموده مرا خسترِ مرگ
که نفس تا بُوَدَم، دشمنِ اين اهرمن‌ام
گرچه گَه بارقه‌ای می‌جهد از ظلمتِ يأس
نشوم شاد؛ که ديری‌ست ز جنسِ حزن‌ام
(وه که اين خاکِ تبه، مامِ وطن، گاد مرا
گرچه خود گايْوَر، از پيش و پس، استادِ فن‌ام! [2])
"ديگران، قرعه‌یِ قسمت، همه بر عيش زدند"
سهمِ من، غم بُد و، اين چَهْ؛ که در او بی‌رسن‌ام
مدّعی، داو اگر بُرد، به غوغا، نه خطاست
بوده عيب از من و، وارونه مُجُل‌ريختن‌ام! [3]
زد دکان، هرکه که ديديم، به سودایِ وطن
زه! ازين ابلهی و، گویِ سخن باختن‌ام
سپر افتاده مرا از کف و، می‌تازد فقر
گرچه با نظمِ قوی، يک‌تنه صد تهمْتن‌ام

بعدِ پنجاه، چه گويم، چو به خود درنگرم؟
ريدم اندر "من"ِ خود؛ گر که همين بوده "من"ام!

عثمانیِ قديم، نوشهير. پنج‌شنبه؛ اوّلِ دی‌ماه 90، 22 دسامبرِ 2011

?
پابرگ‌ها:
[1] اين بيت و دو بيتِ بعد، سپس‌ترک (جمعه، 2 دی‌ماه، 23 دسامبر 2011) افزوده شد...
[2] بدل: در سپوز، ارچه که خود گايْوَر استادِ فن‌ام!
«گايور» را، خودم –فی‌المجلس، بنا به نياز- برساخته‌ام!
از اخوان ثالث، خوانده‌ام که نقل کرده که شاعران و فيلسوفان –يا صرفاً تنها اين دو قشرِ ضالّه (اين پاره‌پارازيت از من است!)- حق دارند واژه بسازند... خب، پس من، برایِ احداثِ اين بنایِ خير، دو جواز محکم دارم!!
[3] مُجُل: در غياث‌اللغات، <بُجُول> آمده «/بر وزنِ اصول/ به معنی استخوان و شتالنگ و پانسه و بازی قمار که از استخوان می‌سازند (از برهان)».
و امّا، در زادگاهِ نگارنده –طبسِ گيلکی-، «مُجُول» گفته می‌شود (و به بازیِ آن «مُجُول‌بازی» يا «مُجُول» می‌گوييم. يعنی می‌گفتيم!!) و اختصاصاً، پاره‌استخوان خاصّی‌ست (به‌گُمان‌ام از مچ –يا شايد هم زانوی- بز و گوسپند)؛ و نه «پانسه» که مؤلّف غياث نقل کرده...
بازیِ ويژه‌ای که با سه قطعه ازين استخوان‌ها انجام می‌شود، در روزگار قديم (چنان‌که در آثار مکتوب می‌توان ديد) «کعب‌باختن» ناميده می‌شده.
صورتِ «مُجُل» را (که ممکن است در طبس هم معمول بوده باشد)، جاهايی ديده‌ام؛ امّا اکنون به‌يادم نمی‌آيد... در رمانِ "جایِ خالیِ سلوچ"، اشخاصِ داستان به اين بازی می‌پردازند؛ امّا اين‌هم به‌يادم نمی‌آيد که دولت‌آبادی آن را به کدام‌يک از اين وجوه آورده: مُجُل، مُجُول، بُجُل، بُجُول.
در برخی متن‌هایِ کهن (يا فرهنگ‌ها) به‌گُمان‌ام «پژول» هم ديده‌ام.

PDF

سه رباعی؛ در «رهايی از اسلامِ نکبت و نکبتِ اسلام»

2011-12-21T02:12:00.000-08:00

ايمان به خدا، مايه‌یِ ويرانیِ ماست[1]
الله، مسبّبِ پريشانیِ ماست
زين گندِ هزاروچارصدساله، بفهم
هر عيب که هست، از مسلمانیِ ماست!

ايرانی اگر هستی و، خواهان که وطن
برخيزد و، رويد گُل‌اش از دشت و دمن
تا زهرِ الهی شودش دفع ز تن
با "فسق" بياميز و، ز اسلام بکَن!

اين نکبتِ دينِ حق که جايی نرود
هرلحظه کنی اراده، آماده بُوَد
زين دارویِ «دفعِ قدس» يک‌بار بخور [2]
نامردم، اگر ديوِ تو آدم نشود!!

سه‌شنبه، 29 آذر 90، 20 دسامبر 2011

?
پابرگ‌ها:
[1] بدل:

اين دينِ خلا، مايه‌یِ ويرانیِ ماست

[2] بدل:

زين دارویِ «دفعِ قدس» يک‌سال بمال!

PDF

به تمامیِ قامتِ درهم‌شکسته‌ام

2011-11-19T15:51:00.000-08:00

...
از ديروز
عصر،
خواهرم
آن‌جاست؛
در انتهایِ محتومِ آرامشی که به بيکرانه می‌پيوندد...
و
من، اين‌جا
در بندِ بی‌پناهیِ خويش
خود را به ضجّه‌واره‌ی خاموشِ مردی تسکين می‌دهم
که نمی‌خواهد
در مرگ
بگريد.

به تمامیِ قامتِ درهم‌شکسته‌ام
اندوه اندوه به زانو درمی‌آيم
بر آستانه‌ی تو

آی‌!
بسترِ نمور و تاريکِ خواهرم!
زمين!

28 آبان 1390
19 نوامبر 2011

$
PDF

مثنویِ «تزريق»

2011-11-10T16:14:00.000-08:00

(مولانا ابريق خراسانی)

مشتری سايه‌یِ سفيداب است
خاله‌یِ خرس، عمّه‌یِ آب است

ليلی از بامِ زلفِ مجنون بود
که دوثلث از سرش فريدون بود

خواهرِ تُرب می‌خورَد آلو
چون ندارد دوایِ دردِ هلو

سفر از خشتِ خام می‌آيد
دل نرفته، غلام می‌آيد

تاک چون سرزده ز دامنِ شب
گردنِ وَهم می‌کنيم وجب

آبِ آلوچه تا کمی مست است
گرز با اشتباه همدست است

رفته‌رفته پياده می‌خنديم
دل به چرتِ مناره می‌بنديم

صبح، مستيم؛ از تبارِ تگرگ
گوزپيچِ علف، برادرِ مرگ

رُسته از خربزه شيافِ عرق
دسته‌یِ بيلِ نو کشيده ورق

گوزِ آيينه برکتِ سحر است
جلقِ ما، مادرِ دو ماچه‌خر است

فيل اگر خرجِ پای مور نبود
عرقِ سيب و جایِ دور نبود

شب که چشمِ فراخِ تزريق است
شاهدِ زايمانِ ابريق است!

بهرام اسکندری ميانه: نوشته‌ای از سيامک مهر (زندان گوهردشت، مرداد 1390)

2011-10-11T05:50:00.000-07:00

از من پرسيدند: مگر تو اسلام‌شناسی که درباره‌ی اسلام می‌نويسی؟
گفتم: نه، من اسلام‌شناس نيستم؛ من اهريمن‌شناس‌ام!
...

سيامک مهر
(زندان گوهردشت، مرداد 1390)

به‌واقع من امروز به آن آرامشی که وصف‌اش را می‌کنم دست يافته‌ام. اين اسارت در احساس من به‌مثابه‌ی طليعه‌ی آزادی است. امروز بيشتر از هرزمان ديگری دل‌ام گواهی می‌دهد و اميد يافته‌ام که آزادی سرزمين‌ام، آزادی ميهن‌ام نزديک است. به‌ويژه زمان‌هايی که در محوّطه‌ی هواخوری زندان، به البرزکوه که در چشم‌اندازم قرار دارد خيره می‌شوم، همان‌جا که سيمرغ خدای ايران آشيانه دارد، همان‌جا که عاقبت ضحّاک را به دماوندش زنجير خواهيم کرد، اين احساس عميق‌تر، و درک‌اش برای‌ام روشن‌تر است.

حقيقت اين است که جبال البرز همواره به من قوّت قلب می‌بخشد. دل‌ام را، گام‌ام را استوار می‌سازد. البرز با من از ايران و استقامت و آزادی سخن می‌گويد. از سيمرغ می‌گويد که بال و پر گشوده، و ايران و ايرانيان را در آغوش گرم خود گرفته است.
...

متن کامل:
http://irannamag.files.wordpress.com/2011/10/siamak_mehr_mordad1390.pdf

نامه محمدرضا پورشجری (سيامک مهر)

2011-10-10T04:00:00.000-07:00

جهت اطلاع سازمان گزارشگران بدون مرز و گزارشگر ويژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد

در تاريخ 21 شهريور 1389 برابر با 12 سپتامبر 2010 ماموران اداره اطلاعات کرج با يورش به آپارتمان شخصی من، مرا بازداشت نموده و لوازم بسياری را با خود به همراه بردند. ازجمله: کيس کامپيوتر شخصی و رسيور ماهواره، مدارک هويتی از قبيل شناسنامه و پاسپورت و اسناد بانکی. دست‌نوشته‌ها و فيش‌ها و يادداشت‌های شخصی و متفرقه. کتاب‌ها و اشيا ديگری مانند فلش مموری وسی‌دی‌ها که دقيقاً متوجه ريز آن‌ها نشدم. ماموران اظلاعات که چهارتن بودند، مرا به بند اطلاعات در زندان رجايی‌شهر معروف به بند 8 سپاه منتقل کرده و در سلول انفرادی حبس نمودند. در همان روز بازجويی‌ها آغاز شد و با تهديد شوکر تمامی رمز عبور ايميل-آدرس‌ها و پسورد وبلاگ‌های مرا گرفته و با تهيه پرينت از مقاله‌های مندرج در وبلاگ " گزارش به خاک ايران" و تهيه پرينت از متن ايميل‌ها و نامه‌های متعدد من و تماس‌های من با هم‌ميهنانم در خارج کشور، به مدت چندين روز متوالی به قصد پرونده‌سازی و وارد آوردن اتهاماتی از قبيل اقدام عليه امنيت ملی، تبليغ عليه نظام، توهين به مقدسات و توهين به مقامات رژيم اسلامی، بازجويی‌هايی همراه با فشارو تهديد را ادامه دادند. به دنبال فشارهای تحمل‌ناپذير و برای خودداری از اظهار توبه و پشيمانی، با بريدن رگ‌های دستم در سلول انفرادی اقدام به خودکشی نمودم که موفق نشدم و مرا به بيمارستان زندان منتقل و مداوا کردند. بازجويی‌ها همواره با چشم‌بند و با کتک و ضرب وشتم و فحاشی همراه بود و در يک مورد از من خواستند تا وصيت‌نامه خود را بنويسم و سپس مرا به روی چهارپايه برده و نمايش اعدام اجرا کردند که هدفشان تهديد و ترساندن من بود. پس از 24 روز مرا به زندان منتقل کردند، ولی به مدت 8 ماه ممنوع ملاقات، ممنوع تلفن و حق تماس با وکيل نداشتم. مرا در سلول انفرادی و يا دراتاقک‌هايی معروف به "فرعی" همراه با تعدادی از جانيان و اشرار برای ماه‌ها حبس کردند. دادگاه انقلاب کرج بدون تشکيل دادگاهی عادلانه و واجد لوازم و قواعد حقوقی، از بابت توهين به رهبر جمهوری اسلامی و نيز تبليغ عليه نظام اسلامی، مرا به 3 سال حبس تعزيری محکوم کرده است. و از بابت اتهام توهين به مقدسات پرونده‌ای را در دادگستری کرج گشوده‌اند که با توجه به ماده 513 قانون مجازات اسلامی با خطر صدور حکم اعدام مواجهم.
در هيچ مورد حقوق من رعايت نگرديده و وکيل نداشتم و هيچ دادگاهی واقعی و علنی نبوده و صلاحيت لازم را نداشته است. مرا بی‌خبر و بدون اطلاع قبلی و با دستبند و پابند به دادگاهی فرمايشی می‌بردند که فقط من و دادرس دادگاه حضور داشتيم و از کيفرخواست نيز بی‌اطلاع بودم.
طی اين مدت از بازجو و شکنجه‌گرو بازپرس گرفته تا حتا کارمند شعبه 2 دادگاه انقلاب دائماً مرا به مرگ و اعدام تهديد می‌کردند و من بر طبق ماده 19 اعلاميه حقوق بشر از آزادی بيان استفاده نموده و در وبلاگ شخصی‌ام انديشه‌ها و افکار و آراء خود را منتشر ساخته‌ام و اتهاماتی که به من وارد کرده‌اند بر طبق همين ماده و ماده 18 اين اعلاميه که به آزادی عقيده و وجدان صراحت دارد، بی‌اساس و فاقد وجاهت قانونی است.

سيامک مهر نويسنده وبلاگ گزارش به خاک ايران، نام شناسنامه‌ای: محمدرضا پورشجری
http://khakeiran.blogspot.com/

بازهم جهودان! (گزارشی از يک پژوهش باستان‌شناسی)

2011-10-09T04:12:00.000-07:00

پاره‌ی نخست
(پيش‌کش به بَرپژوهنده‌ی يگانه: استاد ناصر پورپيرارسال)

کشفيّات اخير باستان‌شناسی در منطقه‌ی مشهور به «چهچهه»، در شمال غربی طبس گيلکی، يکی از جنوبی‌ترين بخش‌های خراسان بزرگ کهن، که به استناد کاوش‌های عديده‌ی باستان‌شناسی، و پژوهش‌ها و تأمّلات پسينی آن، در ادوار بسيار دور، حدوداً حوالی 17000 (هفده‌هزار) سال پيش از ميلاد مسيح، دارای تمدّنی بسيار کهن و پيشرفته بوده است، به اثبات اين راستينه ياری قابل ملاحظه‌ای رسانده که قوم يهود، اين عبرانيان خشن و بی‌فرهنگ، از همان حدود و حوالی زمانی، در پی اجرای مقاصد شوم و توطئه‌وار خويش بوده‌اند.
بنا به اسناد به‌دست‌آمده از منطقه‌ی باستانی چهچهه، "يهوه" که بعدها به‌گونه‌ی خدای قوم خشن عبرانی درآمده، در اصل، يکی از سرکردگان بسيار خون‌خوار اين قوم مخوف بوده است. نام اين سرکرده‌ی مهيب و خون‌آشام، که به حيث قامت و قواره‌ی هولناک خويش، در ميان اقوام مجاور نيز شهرت عظيم داشته، در اصل «نَسَکيل» يا به اختلافی مختصر: «نَشَکيل» (Naŝakīl) بوده است. (واژه‌ی «ناشاخول» که ما فارسی‌زبانان قرن‌هاست به‌کار می‌بريم، بی‌آن‌که اصل و ريشه‌ی آن را بشناسيم، در اصل، صورتی‌ست متأخّر از همين نام باستانی عبرانی...)
بنا به اسناد مکشوفه از چهچهه، در سال‌های 16327 تا 16322پيش از ميلاد مسيح، "نشکيل" يک‌تن از زيردستان خويش به نام «پِرِسْتائيل» را (که در زبان عبری هزاره‌های بعد، «فرستاده‌ی خدا» معنا می‌دهد) به شمالی‌ترين بخش‌های حاشيه‌ی شرقی خزر می‌فرستند، تا از آن‌جا، وحشيان آدم‌خوار و نيروی جنگی اجير کند. "پِرِسْتائيل" در آن سرزمين‌ها، با تيره‌هايی از اقوام کاملاً وحشی روبه‌رو می‌گردد که از فرط خون‌خواری و شرارت، در شهری زيرزمينی به نام «وَرِ جمکرد» (1) زندگی پنهانی‌يی دارند...

×××
(در بخش‌های بعدی، ادامه‌ی اين پژوهش از نظر شما خواننده‌ی گرامی خواهد گذشت...)

?
پابرگ‌ها:
(1) برای «وَرِ جَمکرد»، بنگريد به کتاب «ونديداد» (اوستا)

$
PDF

نکش آغاجان!!

2011-10-08T10:51:00.000-07:00

بر هرچی مردم‌آزاره، نعلت!!

متن کامل و بدون سانسورِ هزليّات سعدی

2011-10-08T02:19:00.000-07:00

متن کامل و بدون سانسورِ هزليّات سعدی
به کوششِ حسين جاويد
نشر الکترونيکی از:
وبلاگ «کتابلاگ»
WWW.KETABLOG.COM
WWW.KETABLOG.NET
خرداد ماه ۱۳۸۶– تهران

http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2011/10/hazliaat.pdf

داستانِ آفرينشِ زن

2011-10-02T10:33:00.000-07:00

زن موجودی است مرموز که از عناصرِ شگفت‌انگيزِ گوناگون پديد ‌آمده...
در آغاز، تاوشتری (1) -آفريننده‌یِ جهان- چون به خلقتِ زن رسيد، ديد آنچه مصالحِ سفت و سخت برایِ خلقتِ آدمی لازم است، در کارِ آفرينشِ مرد به‌کار رفته و ديگر چيزی نمانده. در کارِ خود واله گشت، و پس از انديشه‌یِ بسيار، چنين کرد:
گردیِ عارض از ماه و تراشِ تن از پيچک و چسبندگی از پاپيتال و لرزشِ اندام از گياه و نازکی از نی و شکوفايی از گل و سبکی از برگ و پيچ‌وتاب از خرطومِ پيل و چشم از غزال و نيشِ نگاه از زنبورِ عسل و شادی از نيزه‌یِ نورِ خورشيد و گريه از ابر و سبکسری از نسيم و بُزدلی از خرگوش و غرور از طاووس و نرمی از آغوشِ طوطی و سختی از خاره و شيرينی از انگبين و سنگدلی از پلنگ و گرمی از آتش و سردی از برف و پُرگويی از زاغ و زاری از فاخته و دورويی از لک‌لک و وفا از مرغابیِ نر گرفت و به‌هم سرشت و از او زن ساخت و به مردش سپرد.
پس از هفته‌ای، مرد نزدِ خدا آمد و گفت: «خدايا! اين موجودی که به من داده‌ای، زندگی را بر من تباه کرده. پيشه‌اش پُرگويی است، هيچ‌گاه مرا به خود وانمی‌گذارد، آزارم می‌دهد، می‌خواهد هميشه نوازش‌اش کنم، می‌خواهد هميشه سرگرم‌اش بسازم، بيخود می‌گريد، تنها کارش بيکاری است. آمده‌ام او را پس بدهم، زيرا زندگی با او، برای‌ام امکان‌پذير نيست. او را از من بازستان.»
خدا گفت: «باشد.» و زن را پس‌گرفت.
پس از هفته‌ای ديگر، مرد دوباره نزدِ خدا شد، و گفت: «خداوندا! می‌بينم از زمانی که او را به تو پس داده‌ام، تنهایِ تنها شده‌ام. به‌ياد می‌آورم چگونه برای‌ام آواز می‌خواند و می‌رقصيد، از گوشه‌یِ چشم به من می‌نگريست، با من بازی می‌کرد و به تن‌ام می‌چسبيد، خنده‌اش گوش‌نواز بود، تن‌اش خرّم و ديدارش دلنواز بود. او را به من بازپس‌ده.»
خداوند گفت: «باشد.» و زن را به او پس‌داد.
پس از سه‌روز، ديگربار، مرد نزدِ خدا شد و گفت: «خدايا! نمی‌دانم چگونه‌ست، امّا من به اين نتيجه رسيده‌ام که زحمتِ او بيش از رحمتِ اوست. پس، کرم کن و او را از من بازپس‌گير.»
خدا گفت: «دور شو! هرچه گفتی بس است. برو با او بساز!»
مرد گفت: «امّا با او زندگی نتوانم کرد.»
خدا گفت: «بی او هم زندگی نتوانی کرد.» آن‌گاه به مرد پشت کرد و دنبالِ کارِ خود رفت.
مرد گفت: «چه بايدم کرد؟ نه با او توانم زيست، نه بی او.»

&
مهپاره، داستان‌هایِ عشقیِ هندو؛ ترجمه از متنِ سانسکريت: ف. و. بين، ترجمه از انگليسی: صادق چوبک. انتشاراتِ نيلوفر، چاپِ سوّم: تابستانِ 1377. (صص23-21)

?
پابرگ‌:
(1) Twa Shtri، همسانِ ولکان (Vulcan) خدایِ آتش و آهنگری در ادبيّاتِ هندی است که در اين‌جا به معنیِ خالق است. افلاتون –به زبانِ يونانی- اصطلاحِ ديگری برای آن دارد. ادبيّاتِ سانسکريت، گاه مفتاحِ کارهایِ افلاتون است، و فلسفه‌یِ او، مانند نورِ مهتاب بر اساطيرِ هندو می‌تابد.

$
پی‌دی‌اف
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2011/10/afarineshe_zan.pdf

جایِ گاليله

2011-10-02T10:10:00.000-07:00

پيشکش به دوست نازنين، جناب فتوحی؛
برای اين نوشته:

من اگر جای گاليله بودم......
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=2445341813828&id=1260368251

من اگر جای گاليله بودم
نام من حاج‌گاليله می‌بود
تا نچرخد زمين گرد خورشيد
هر زمان‌ام دو صد حيله می‌بود
با بر و بچ، به ميدان پيزا
کارمان جمله با تيله می‌بود
کار کون‌های‌مان نيز، هرشب
توی دانسينگ، غربيله می‌بود
نه زمين می‌شد آواره زين‌سان
نه کليسا به من پيله می‌بود

کی بشر قافيه‌یْ خواب می‌باخت
گر مرا خواب قيلوله می‌بود؟!

a
هشتم مهرماه 1390
pdf

نيايش

2011-10-02T08:49:00.000-07:00

ای ابر باران‌زا،
پدر آسمانی ما!
برای ما شادی بفرست
شادیِ جان

نان
ماست و خيار
و
عرق

و تو
ای زاينده!
مام!
مام زمين!
بر ما رحمت آور،
به ساقی مادينه
با دلی نرم و
پستان‌هايی سفت!!

$
پی‌دی‌اف:
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2011/10/abe_baranza.pdf

استفتاء‌الاستمناء

2011-10-02T08:29:00.000-07:00

با سلام به محضر آية‌الله‌العظمی گرامی
اگرچه چندان جوان نيستم، اما به‌هرحال با مشکل روبرويم. حدود يک‌سال و خورده‌ای هست که برای کار در خارج و به‌دور از عيال خود به‌سرمی‌برم. سوای ديگر مشکلات، آنچه برای من زحمت و همچنين خوف درست کرده موضوع نياز جنسی است که نمی‌دانم با آن چه بايد بکنم. امکان مالی برای زن‌گرفتن ندارم و تازه در اينجا زن مسلمان هم پيدا نمی‌شود. و من نمی‌دانم که آيا زن غير مسلمان را هم بايد صيغه کرد يا همان‌طور می‌توان با او آميزش نمود. و می‌دانم که اگر نياز به خواندن صيغه باشد فرار می‌کنند. خيلی به اسلام بدبين هستند.
از شما چه پنهان، تنها کاری که به نظرم آمده و با آن از شرّ شهوت در امان می‌مانم استمنا است، چون بدون آن همه‌ی هوش و حواس‌ام پرت می‌شود و می‌ترسم که کارم به‌کلّی مختل شود. (لازم است توضيح بدهم که با لحاف‌تشک اين کار را انجام می‌دهم و دست به قضيب خود نمی‌زنم...) بفرماييد تکليف من چيست و آيا در اين شرايط هم استمنا، آن‌هم به اين‌صورت که عرض کردم، گناه دارد يا خير؟
با احترام: بابک ...

جواب:
بسمه تعالی
1- صيغه منظور ازدواج موقت است با يهودی و مسيحی و زرتشتی هم ممکنست تفهيم او کنيد که قرار يک نوع زندگی است يعنی خواندن همين قرار، عربی يا به هر لغتی فرق ندارد مثل قرار فروش و اجاره و ... می‌باشد. ساعتی با او در برابر هديه‌ای. 2- استمنا به هر صورت حرام است.
والسلام
امضا: ع. گرامی

×××
پايگاه اطّلاع‌رسانی دفتر حضرت آية‌الله‌العظمیٰ گرامی
http://www.ayat-gerami.ir/
×××
(جناب بابک، تصويری از متن استفتاء خود و پاسخ حضرت گرامی را، همراه با فروارد ايميل، فرستاده، که ملاحظه می‌فرماييد...)

اين متن هيچ ربطی به احمد شاملو ندارد...

2011-09-25T12:35:00.000-07:00

پيش‌ازين، يک‌بار اين نوشته را در ايميل‌های‌ام ديده و خوانده بودم؛ امّا آن‌جا، به شاملو نسبت داده نشده بود. و امشب، جايی در فيس‌بوک (در يکی از گروه‌ها، که تا اين‌لحظه 989 هم‌گروه دارد) ديدم که به شاملو نسبت داده شده...
ابتدا خواستم اين چارسطر را آن‌جا بياورم؛ امّا نتوانستم بر نگرانی‌ام از آزردگی يک دوست چيره شوم؛ اين شد که گفتم روی ديوار خودم بياورم... (عيناً با همان خطاب)
نخست نوشته را بخوانيد؛ و بعد، اگر دوست داشتيد، چارکلمه‌ی فقير را هم مطالعه خواهيد فرمود!
(بديهی‌ست دوست‌تر می‌داشتم که متن نوشته را بنا به شيوه‌ی خاصّ خود، به‌حيث تايپ-حروف‌نگاری، مختصر ويرايشی بکنم؛ امّا نکردم، به‌دلايلی...!)

در حسرت ايرانی بودن (احمد شاملو)
من ايرانی نيستم چون نامم عربی ست. من ايرانی نيستم چون وقتی بدنيا امدم در كًوشم اذان عربی خواندند. من ايرانی نيستم چون وقتی بمدرسه رفتم مادر و پدرم بالا سرم قران كًرفتند و در مدرسه بما ايين محمد را اموزش دادند نه كًفتارنيك و پندار نيك. من ايرانی نيستم چون وقتی ازدواج كردم به زبان عربها و به ايين عربها ازدواج كردم. من ايرانی نيستم چون هزاران كيلومتر راه را طی ميكنم تا به پابوس امام هشتم شيعيان و از نوادكًان پيامبر اعراب بروم اما كمی انطرفتر به ارامكًاه فردوسی نمی روم. من ايرانی نيستم چون اعياد فطر، قربان، مبعث و غدير را تبريك ميكًويم و شاد باش می شنوم اما نميدانم كه جشن سد چكًونه روزيست. من ايرانی نيستم چون دهه ی محرم سياه به تن ميكنم برای عزاداری كسانی كه وطنم را اشغال كردند، مردانش را كشتند و زنانش را به غنيمت بردند اما روز مركً بابك خرمدين را نمی دانم. من ايرانی نيستم چون حرف كه ميزنم بيشتر به عربی ميماند تا به فارسي. من ايرانی نيستم چون عربها پ ندارند و ميكًويم فارسی نه پارسي. من ايرانی نيستم چون در كشوری بدنيا امدم كه روی پرچمش عربی نوشته اند نه فارسي. من ارزوی ايرانی بودن هم ندارم چون اينقدر دست نيافتنی ست كه ارزويش را نميتوان كرد. من حسرت ايرانی بودن دارم!

?
و نظر من:

دوست عزيز،
اين حرف‌ها هيچ ربطی به شاملو ندارد؛ مگر اين‌که به‌غير از شاملوی مشهور، شاعر بزرگ معاصر، احمد شاملوی ديگری هم داشته بوده باشيم!
بديهی‌ست که من اوّلاً همه‌ی نوشته‌های شاملو را نديده و نخوانده‌ام، ثانياً به فرض خواندن، محال است که بتوانم همه را به‌ياد داشته باشم؛ امّا با شناختی که از شاملو و انديشه‌های او، و به‌ويژه «طرز سخن» و «چندوچون نگرش» او دارم، با اطمينان عرض می‌کنم که اين سخنان از شاملو نيست...
می‌دانم که به‌احتمال قوی، شما مطلب را مستقيماً از يکی از کتاب‌های شاملو (و يا به‌هرحال منبعی معتبر) تايپ نفرموده‌ايد، بلکه بنا به شيوه و رويّه‌ی معمول در اينترنت (که متأسّفانه همه‌ی ما به آن آلوده و دچار شده‌ايم)، آن را از سايت يا وبلاگی برگرفته‌ايد... بنابراين مطمئن‌ام که از حرف من دلگير نمی‌شويد!
اگر حمل بر خودبينی نشود، بايد بگويم چنانچه کسی اين متن را به من (که در برابر و به‌قياس شاملو، رقمی محسوب نمی‌شوم؛ و نسبت به موضوع و مضمون نيز، -البتّه فقط- تا حدودی، همداستانی دارم) نسبت می‌داد، به‌اندازه‌ی يکی‌دو فقره کوه آتشفشان فعّال، عصبانی می‌شدم!!

‏يکشنبه‏، سوّم مهرماه، 25 سپتامبر‏، 2011

روضه‌ی حضرت آية‌الهخامنش‌العظمیٰ کورش کبير (که اصلاًم کون‌شون «لق» نبوده!)، بالای پلّه‌های مقبره‌شون!

2011-09-25T08:46:00.000-07:00

روزی بزرگان ايرانی و مريدان زرتشتی از کوروش بزرگ خواستند که برای ايران‌زمين دعای خير کند؛ و ايشان بعد از ايستادن در کنار آتش مقدّس، اين‌گونه دعا کردند:
خداوندا، اهورا مزدا!
ای بزرگ آفريننده‌ی اين سرزمين بزرگ!
سرزمينم و مردمم را از دروغ و دروغ‌گويی به‌دور بدار!
بعد از اتمام دعا عده‌ای در فکر فرو رفتند، و از شاه ايران پرسيدند که چرا اين‌گونه دعا نموديد؟ فرمودند: چه بايد می‌گفتم...؟
يکی جواب داد: برای خشکسالی دعا می‌نموديد؟
کوروش بزرگ فرمودند: برای جلوگيری از خشکسالی... انبارهای آذوقه و غلّات می‌سازيم.
ديگری اين‌گونه سؤال نمود: برای جلوگيری از هجوم بيگانگان دعا می‌کرديد؟
ايشان جواب دادند: قوای نظامی را قوی می‌سازيم و از مرزها دفاع می‌کنيم.
گفتند: برای جلوگيری از سيل‌های خروشان دعا می‌کرديد؟
پاسخ دادند: نيرو بسيج می‌کنيم، و سدهايی برای جلوگيری از هجوم سيل می‌سازيم.
و همين‌گونه سؤال کردند و به همين‌ترتيب جواب شنيدند...
تا اين‌که يکی پرسيد: شاها! منظور شما از اين‌گونه دعا چه بود؟!
و کوروش تبسمی نمودند و اين‌گونه جواب دادند:
من برای هر سؤال شما جوابی قانع‌کننده آوردم؛ ولی اگر روزی يکی از شما نزد من آيد و دروغی گويد که به ضرر سرزمينم باشد، من چگونه از آن باخبر گردم و اقدام نمايم؟ پس بياييم از کسانی شويم که به راست‌گويی روی آورند؛ و دروغ را از سرزمينمان دور سازيم... که هر عمل زشتی صورت گيرد باعث اولين آن دروغ است.

&
منبع نقل (قبل از مختصر ويرايش ما):
http://cyruskingofkings.com/post/17
روضه را، نخست اين‌جا ديدم:
جبهه ايران ازاد.ارتش اريايی ايرانويچ.حکومت سکولار
https://www.facebook.com/groups/etehade.mihani/?view=permalink&id=200417566693011
(به املاء «عنوان» گروه، دست نزدم تا بتوانيد داوری کنيد!!!!!)

اگر به خانه‌ی من آمدی...

2011-09-25T08:33:00.000-07:00

(شعری از غادة‌السّمان؛ سوريّه)

اگر به خانه‌ی من آمدی
برايم مداد بياور مداد سياه
می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم
تا به جرم زيبايی در قفس نيفتم
يک علامت هم روی قلبم تا به هوس هم نيفتم!
يک مداد پاک‌کن بده برای محو لب‌ها
نمی‌خواهم کسی به هوای سرخی‌شان، سياهم کند!
يک بيلچه، تا تمام غرايزم را از ريشه درآورم
شخم بزنم وجودم را ... بدون اين‌ها راحت‌تر به بهشت می‌روم گويا!
يک تيغ بده، موهايم را از ته بتراشم، سرم هوايی بخورد
و بی‌واسطه‌ی کلاه کمی بيانديشم!
نخ و سوزن هم بده، برای زبانم
می‌خواهم ... بدوزمش به سق
... اينگونه فريادم بی‌صداتر است!
قيچی يادت نرود،
می‌خواهم هر روز انديشه‌‌هايم را سانسور کنم!
پودر رختشويی هم لازم دارم
برای شستشوی مغزی!
مغزم را که شستم، پهن کنم روی بند
تا آرمان‌هايم را باد با خود ببرد به آنجايی که عرب نی انداخت.
می‌دانی که؟ بايد واقع‌بين بود!
صداخفه‌‌کن هم اگر گير آوردی بگير!
می‌خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب،
برچسب حيوان می‌زنندم
بغضم را در گلو خفه کنم!
يک کپی از هويّتم را هم می‌خواهم
برای وقتی که خواهران و برادران دينی به قصد ارشاد،
فحش و تحقير تقديمم می‌کنند،
به ياد بياورم که کيستم!
ترا به خدا ... اگر جايی ديدي حقي مي‌فروختند
برايم بخر ... تا در غذا بريزم
ترجيح می‌دهم خودم قبل از ديگران حقم را بخورم!
سر آخر اگر پولی برايت ماند
برايم يک پلاکارد بخر به شکل گردنبند،
بياويزم به گردنم ... و رويش با حروف درشت بنويسم:
من يک انسانم
من هنوز يک انسانم
من هر روز يک انسانم ...

&
از ايميل يک دوست...
و در جست‌وجويی که برای يافتن متن اصلی کردم (و متأسفانه آن را نيافتم)، متن فارسی را در چند سايت و وبلاگ ديدم؛ ازجمله اين‌جا:
http://www.ashpazonline.com/weblog/tabassom407/161895

اگرچه سواد عربی‌اش کلاً نم ورداشته، چنانچه متن اصلی را جايی يافتيد، حتماً فقير را هم خبر کنيد...
×××
صفحه:
https://www.facebook.com/GHADA.AlSAMAN

... برو نرخ بگير!!

2011-09-25T08:07:00.000-07:00

با پوزش فراوان،
از دوستان، عزيزان!
قرار کرده بوديم که ديگر اين‌جا در اين فيس‌المبارک‌مان، هزل نياوريم؛ امّا...
اين عکس، با شرح « اينو می‌گن سرويس طلای عروس!» ايميلاً به دفترک ما واصل گشت؛ و نتوانستيم جلو کُخِ شاعری‌مان را بگيريم... (و از محضر شاه‌داماد و عروس‌خانم هم، عذرخواهی می‌نماييم هميدون!)

بهر يک‌نرمه کُس اين‌قدر طلا؟!
مرد بيچاره، برو نرخ بگير!
بَد کلاهی به سرت رفته، ببه‌م
زده گويا پدرِ کُس، به تو کير!!!!!!

×××
دوسه توضيح:
1. کُخ، در فارسی طبس (و خراسان به‌طورکلّی)، همان «کِرم» فارسی رسمی و ادبی‌ست...
2. نرمه، در فارسی طبس، به‌معنیِ «ريزه، خُرده، اندک، پاره‌ای کوچک از چيزی، ...» به‌کارمی‌رود.
3. مصرع آخر، به اين‌صورت هم تواند بود:

زده گويا ننه‌یِ کُس، به تو کير!

‏ سه شنبه‏، سپتامبر‏ 13‏، 2011

قربانی دختر در تايلند!

2011-09-25T07:41:00.000-07:00

(نازنين دوستی، ايميلی برای‌ام [فُروارداً] فرستان‌کرده کرده بود، متضمّن خبرواره‌ای بی‌منبع، درباره‌ی اين‌که: بعله، تايلندی‌ها دختر زيبای چارده‌ساله قربانی می‌کنند و، ازين کس‌شيريّات! با مثلاً عکس‌هايی از مراسم –درحالی‌که هيچ عکسی در ايميل نبود!
محض «روشنگری» اين چند کلمه را ريپلای کردم.
و ايدون ديدم که اين‌جا هم بياورم بد نباشد...
و،
آوردم...)
::::

البتّه، اين‌جا در ايميلی که شما فرستان‌کرده کرده‌ايد، عکسی ديده نمی‌شود...
از آن‌جاکه موضوع خيلی به نظرم «مش‌کوک» آمد، کلمات لازمه را (به قول شما:) گوگله کردم؛ و دست‌کم ده وبلاگ را ديدم...
موضوع سرتاپا ساختگی و دروغ است. حداکثر سه يا چهار عکس يافتم، و همه کاملاً ساختگی!
نکته: از آن‌جاکه عکس‌ها، همه و همه، سانسور شده (يعنی روی بدن لخت به‌اصطلاح دختر قربانی را، خط‌خطی کرده‌اند) می‌توان مطمئن شد که ساخت، پاخت، و پخش و نشر اين «کذب محض»، از سوی مسلمين کون‌باشور (با «کون‌ناشور» که لقب ما کفّار مهربان است، اشتباه نشود!) صورت گرفته...
ظاهراً می‌خواهند بگويند که: می‌بينيد از ما متحجّرتر و وحشی‌تر و کون‌باشورتر هم پيدا می‌شود؟!
×××
بازهم، محض اطمينان هرچه‌بيش‌ترتر، خواهش می‌کنم زحمتی بکشيد و موضوع را به زبان شيرين انگليسی، گوگله‌ای بفرماييد؛ و فقير را هم از نتيجه مطّلع نماييد.

با تقديم احترام
امضاء: کافر کون‌ناشور (کاشف نيرنگ‌های مسلمين کون‌باشور)

ترانه:

ما،
کفّار مهربان‌ايم
دانا و خوش‌زبان‌ايم
گير می‌دهيم شب و روز
به دين گوز پفيوز
ويسکی‌نخورده مستيم
کون‌ناشورم که هستيم
خدا و دين نداريم
کون مسلمين می‌ذاريم!!

دوشنبه، 21 شهريور، 12 سپتامبرالمعظّم 2011

×××
اشتباه نکنيد...
اين دلبرکان ناز را، به مدد گوگله‌ی «دختر تايلندی» يافته‌ام، و هيچ ربطی به آن خبر دروغين ندارند...
نترسيد! تا من کافر کون‌ناشور زنده‌ام، ميخ‌طبيله می‌کنم فی‌مقعد‌الله اون پفيوزی که بخواد به چُنين ماهرو نازنين دلبرکانی، چپ نگاه کند...

Sarah Small's Tableau Vivant

2011-09-25T07:33:00.000-07:00

از زبون‌مبون و موسيقی‌پوسيقی‌ش که من سردرنميارم...
وليکند، خوش‌مان آمد!
قطام‌ش‌م خيلی خيلی بالاست!
آره!!!

May 2011 - 120 Model Tableau Vivant - Skylight One Hanson from Sarah Small's Tableau Vivant on Vimeo.

رقصِ خانگیِ ترسِ محتسب خورده!

2011-09-25T07:24:00.000-07:00

آخ که من اون «اسلام‌کوب» تو دختر نازو بخورم! بچرخونِ‌ش! بلرزونِ‌ش! جااان‌ن!!!!

حضراتِ متخصّص روضه‌خوانی در دوگاه و سه‌گاه و هرچنگاه!

2011-09-25T07:06:00.000-07:00

به چه زبانی بايد از اين حضرات بزرگواران متخصّص روضه‌خوانی در دوگاه و سه‌گاه و هرچنگاه، عاجزانه درخواست نمود که:
ببه‌م، همين‌اندازه که کلّی زحمات کشيدين و شعر کهن رو دم‌به‌دم به گند روضه و نوحه زدين، کفايت می‌کنه؛ برا هفت نسل ديگه‌مون بسنده‌ست! لطف کنين دور اين يکی‌رو (آره، اين يه‌کيرو!) خط بکشين!
اين يه چيز ديگه‌ست؛ کلّاً به درد شما نمی‌خوره، ببه‌م!
...
واقعاً هنر می‌خواد آدم بتونه شعر نازک و دلربا و سمفونی‌واری مثل «لحظه‌ی ديدار» رو، به اين‌جور عرّوگوزای -تازه: بزمیِ- ماقبل تاريخی بدل بنمايه!!!

چه يه‌ضرب‌م ميندازه تُو هندق بلا!!

2011-09-25T06:53:00.000-07:00

ای‌ول به حاج‌خانوم!
چه يه‌ضرب‌م ميندازه تُو هندق بلا!!
نوش!!!
×××
حواس‌تون باشه، اين اوّلاش نيست؛ اون تهِ تهه...
گرچه، سرتاپای اين قطعه، شاهکاره هنر بزمی ايران دلبره و، تماشا داره!

تشتِ سرهنگ...!

2011-09-13T13:25:00.000-07:00

تقديم به بزرگ کوشنده‌ی بيدارِ راستين، منوچهر نازنين

گر ز هشدار، هوشياری بود
کار اين ملک، کی به خواری بود؟
چشم امّيد داشتن ز سپاه
هست اعلای حدّ بخت سياه!
اين‌که هردم به سخره‌مان گيرند
نَبُوَد زين که اِند تزويرند
گول‌خواری ما گشاد شده
اُبنه‌مان، بيش‌و‌کم، زياد شده
دوست داريم هرکه مي‌آيد
به ذکر، قطرمان بپيمايد
...
بر سر قوم گول‌خواره به‌مفت
گرچه فرياد کرد بايد و، گفت
ليک، نايد چو هيچ‌مان از دست
بايد اينک به انتظار نشست
تا کی افتد به‌کام يا ناکام
تشت سرهنگ‌آرين، از بام!!

$
متن نوشته‌ی دوست عزيز: منوچهر

از سردار تا سرهنگ، هشداری ديگر به ايرانيان
منوچهر
پس از اينکه مطلبی را در افشای باند نفوذی در اپوزيسيون منتشر کرديم، ديری نپاييد که شاهد از غيب رسيد و سردار مدحی، از ماموران جمهوری اسلامی، رئيس جمع ياران و از پايه‌گذاران کانون همبستگی آقای آرين که تا به حال چندين بار نام آن را تعويض کرده است، به ايران بازگشت و همگان از مصاحبه و... او اطلاع دارند.
پس از آن، جناب سرهنگ آرين، مدتی از فضای مجازی غايب شد تا بلکه آبها از آسياب بيفتد، و حال پس از اين غيبت صغري، در لباسی ديگر ظاهر شده است، تا اهداف باند مربوطه را دنبال کند. و آن شناسايی کاربران فعال است.
صفحه‌ای را در فضای مجازی گشوده‌اند که با نام شاکين از رژيم اسلامی فعاليت مي‌کند. اما اين‌بار به بهانه‌ی شکايت به سازمان ملل، از کاربران، مشخصات حقيقی، تا حد آدرس و... را می‌خواهند.
اما کمتر کسی از خود مي‌پرسد که آقای سرهنگ آرين، که تا کنون چندين بار، در زمانهای مختلف ادعا کرده است که اموالش مصادره شده، مگر چقدر دارايی در ايران دارد که رژيم مجبور است چندين بار دست به مصادره بزند؟ و اگر مصادره شده چگونه مدعی است که پول وکيل و... را، آن‌هم برای شکايت به دادگاه لاهه تقبل کرده است؟ و اينکه مگر دادگاه لاهه کاروانسرا است که امثال ايشان هر مورد ادعايی را به آنجا نسبت دهند.
و اينکه روی چه حسابی بايد به ايشان و همپالگي‌هايشان اعتماد کرد و تمام مشخصات را به ايشان داد؟
مگر رئيس ايشان، سردار مدحی چه گلی به سر کاربران زد که ايشان بزند؟
پيشتر هشدار داديم که اين باند که با نام فعلی کانون همبستگی برای آزادی و... فعاليت مي‌کند، يک باند خانوادگی است که شامل پدر، همسر، دختر، پسر و داماد و... می‌شود. اين‌ها در همکاری با سردار مدحی، اگر نگوييم قاچاق!!، به معامله‌ی سنگ‌های قيمتی و... مشغول بودند و يا هستند. اما آنچه که به کاربران مربوط می‌شود، ارتباط اينها با دستگاه اسلامی، مأموران امنيتی و... در راستی شناسائی مبارزان است. به‌ويژه آنانی که به ايران رفت و آمد دارند. به هر روی اينها را گفتيم، و باز هم می‌گوئيم، تا طبق معمول نگويند نمي‌دانستيم. و باز هم خطاب به آقای آرين می‌گوئيم، که در اين فضای آزاد و مجازی و حقيقی آزاد هستند که مانند هر انسان ديگری فعاليت نمايند، اما بالاغيرتاً کار به کار مشخصات و شناسائی مردم، نداشته باشند، در غير اين‌صورت، با همکاری ديگر کاربرانی که در جريان دقيق اعمال ايشان هستند، اقدام به ذکر نام دست‌اندرکاران اين باند خواهيم کرد. و............ فعلاً همين!!!

&
https://www.facebook.com/notes/manocher-mma/%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D8%A7-%D8%B3%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D9%87%D8%B4%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86-/10150300466973702

CatInLash

2011-09-13T13:16:00.000-07:00

وای! گربه‌شو ببين!!
...
مرد حسابی!
می‌گم گربه رو ببين؛
تو چشات کجا داره چرخ می‌زنه!؟
چقدر کج‌فکر شدين، جماعت!

منحرف که چه عرض کنم،
خود انحرافين شما ملّت!
...
به شيطون قسم!!

دواخوری مشتیِ توپ!

2011-09-13T13:07:00.000-07:00

ای‌جان! به اين می‌گن يه دواخوری مشتیِ توپ!!
جای اين تشنه‌لب صحرای نوشهير خالی!
عرق بخوره آدم، اون‌م با يه‌همچين رفقای پرظرفيّتِ دِبش!!
جهان زيباست دوستان! بپا آدميزاد پيداش نشه که ديّوث لوله‌کشی می‌کنه، می بره شيکاگو!!

و لهُ اًيضاً، در سعادتِ عظمایِ «خان»شدنِ خود گويد:

2011-09-09T00:45:00.000-07:00

بعد از آن‌که برای بار دوّم يا شايد هم سوّم، به تاريخ سه‌شنبه 15 شهريورالمبارک، از سوی دوست نازنين‌ام جناب حميدآقای حقّی گل، با لفظ کلف‌چُغُندِ «خان» مورد خطاب قرار گرفتم، پارگکی به شک افتادم که نکند واقعاً ترفيع مقام گرفته‌ام و خودم را خبر نکرده‌اند!
و به خودم (صدالبتّه به لفظ مبارک طُبَسی) گفتم:
خا، يَقّی خان شده‌م دِگَه! حميدآغا خُ اهل دُرُغ‌دَرَم نيستن...!!

و سپس، اين چند بيت، بازهم به لفظ مبارک و سه‌ليسِ طبسی، به فيض صدور رسيد...
درست لحظاتی که با اين ابيات کلنجار می‌رفتم، در بدترين حالت تب و درد استخوان سرماخوردگی، گاه می‌لرزيدم و گاه عرق...! و چيزی که می‌خواستم درنيامد! –و فرض است که عذرخواهی کنم از همه‌ی دلبندان هم‌زادگاهی که اين نظمک ناقابل را می‌خوانند؛ و درخواست بخشايش داشته باشم.

و لهُ اًيضاً،
در سعادتِ عظمایِ «خان»شدنِ خود گويد:

مَبِنُم دُوشنَه مَخُم بِرُم دِ غال
پُندَری يَکِ بَلِچُّم مَگِرَه
کَند ُ واکَن مَزِنُم، ول مَکُنَه
ولی، واز مَمگِرَه وُ، نِمَگذَرَه
رُوم وَری‌بَر مَکُنُم... يَکِ خُ نی
که گُيُم: نگاه کُ بی، چيزُم مَرَه!؟
مَدَنُم، نَپَهرِزی‌م خُ نَفتِدَه...
ولی، يَکِ «کِت‌کِت»ِ خندَه دَرَه
مَگَه: هَی! جنابِ خان! ترفيعِ‌تُو
شِرِنی فَقَد رُووَرکِردَه دَرَه!
...
پس گُيه؛ خان شدَه‌م ،ُ کُلُف شدَه‌م
که تِنَه‌م اَدْ دَروَزَه رَد نِمَرَه!!!

امضا: مَهدی‌خان!!
شهريور 1390

$
PDF 1
PDF 2

درياچه‌ی اروميّه نخشکيده، خشکانده شده؛ و بايد می‌شد!

2011-09-08T09:47:00.000-07:00

در اين‌باره، با چند نکته و موضوع به‌شدّت درخور طرح و چالش روبه روييم که سعی می‌کنم در حدّی که از من برمی‌آيد، بدان بپردازم:

1. همان‌گونه که در عنوان اين يادداشت آورده‌ام، درياچه‌ی اروميّه «خشک» نشده، بلکه «خشکانده» شده! من اين موضوع را هميشه در رأس ذهن‌ام نگاه می‌دارم که: وقتی از «اسلام» سخن می‌رود، به‌کاربردن وجه «لازم» افعالی ازين‌دست، اگرنه دروغ، دست‌کم خطايی بزرگ بيش نيست؛ خطايی که از اسلام‌ناشناسی گوينده برمی‌آيد...

2. پروژه‌ی خشکاندن درياچه‌ی اروميّه، از بهمن 57 آغاز شده (نمی‌گويم از 622 ميلادی آغاز شده، ادامه يافته، دچار وقفه شده، و در بهمن 57، تجديد مطلع نموده، چون می‌دانم مرا به «وهم» نسبت خواهيد کرد؛ و اين، اگرچه برای من زيان ندارد، مزاج شما را چون سمّ قاتل است؛ و باعث می‌شود که –با تمسّک به «هپروتی»خواندن اين فقير- بهانه‌ای ديگر، برای هرچه‌بيش‌تر خزيدن در لاک توهّمات «اسلام‌عزيزپندارانه»ی خود بيابيد!)...
چرا امروز به فکر افتاده‌ايم -امروز که پروژه به اتمام رسيده و بهره‌برداری اهريمن آغاز گشته-؟! شايد داريم برای‌اش جشن می‌گيريم. و چقدر دوست داريم که تنی، چندده تنی، و يا حتّی چندصد تنی از جوانان‌مان را هم، در اين جشن شوم، به قربان‌گاه ببريم!

از لايه‌ی عميق موضوع که بگذريم (که يعنی مثلاً بکوشيم که گوينده‌ی حاضر را به «ديدگاه کين‌توز اسطوره‌نگر» نسبت دهيم)، از شمايان می‌پرسم: پروژه‌ی ساخت اين سدهای نکبت از کی آغاز شده؟ ازآن روز تا به امروز، مرده بودند اين کارشناسان دل‌آتش‌گرفته!؟
خير، زنده بودند و در مشاغل شريف کارشناسانه‌شان مشغول! فقط فکر نمی‌کردند که «اين‌طور» از کار دربيايد! تصوّر می‌فرمودند که اهريمن دارد برای مردمان منطقه، «خيرات» صرف می‌نمايد! زهی خوش‌باوری!

و اين «خوش‌باوری و، بعد آه و فغان سردادن» منحصر به اين يک‌مورد نيست. کارمان بوده و هست و خواهد بود. -چرا؟ چون اهريمن را نمی‌شناسيم. چون خود را عقل کل می‌پنداريم، و هيچ نيازی به مطالعه‌ی شناسنامه‌ی اين خستر بويناک، اين حضرت اقدس اعلی، در خود احساس نمی‌کنيم. که اگر احساس می‌کرديم، و اندککی سر به گذشته فرو می‌برديم، به قطع و يقين درمی‌يافتيم که: اهريمن برای نابودی آمده است!
برای «نابودی» آمده، و برای «ويرانه ساختن»؛ امّا، آن بی‌هوشیِ منگی که از سموم دهان‌اش در ما دميده شده، ما را وامی‌دارد که اَرمان «ساختن» را در مرکز خيال پوده‌ی خود بنشانيم، و بر انبوه «ويرانه»های دم‌به‌دم افزون‌شونده‌ی دستکار حضرت‌اش، چشم فروپوشيم...

3. امروز، اين فقط درياچه‌ی اروميّه نيست که راه نابودی سپردانده شده، بلکه (بگذريم از سرتاسر متصرّفات، و کليّت مستهلکات هزاروچارصدساله‌ی اسلامی) يک کشور با همه‌ی هست و نيست‌اش، نيست شده. شما می‌فرماييد: هست؟ -باشد؛ اين‌طور تصوّر کنيد...

4. اگر کسانی چنين متوهّم شده‌اند که می‌توان از نمد لاشه‌ی درياچه‌ی اروميّه، کلاهی برای «ان‌قلّاب براندازی نظام اقدس اعلی» بافت و يافت، بايد بگويم:

ای مانده در خيال! بمان؛ بازهم بمان!
...

اين‌قبيل اشخاص تصوّر می‌کنند برای مثلاً مردمان تهران، اصفهان، شيراز، مشهد، خرّم آباد، زاهدان، رشت، يزد، و...، اصولاً اهميّتی دارد که درياچه‌ی اروميّه خشکانده شده، يا به‌زعم برخی از مايان: خشکيده!
جنين تصوّری نفرماييد، که عين «تصوّر» خواهد بود!!!

5. نخواستم بگويم (يعنی واقع امر، می‌ترسم بگويم) که پارگکی، به‌گُمان‌ام می‌رسد استارت اين شور و غوغای بی‌معنی نيز، به احتمال قريب به يقين، می‌تواند از جانب شخص شخيص مقام عظمای اهريمن (صلی‌الله عليه وآله و سلّم) بوده باشد...

6. تو خود حديث مفصّل بخوان ازين مجمل!

$
اشاره به روايات مربوط به تولّد حضرت رسول اکرم‌تان:
(چون به کتب معتبر تاريخ اسلام، مانند يعقوبی و طبری و... دسترس ندارم، به‌ناچار عجالةً همين‌ها را داشته باشيد)
http://www.tabatabaei.ir/print.php?news.6
http://www.rahenejatdaily.com/537/86011239.html

و شام بود و صبح بود، روزی اوّل...

2011-09-07T19:32:00.000-07:00

چون صبح ازل دميد يک‌دم
چشم خردش گشود يک‌کم
بود احمد جنّتی ستاده
با چشمی چون وزغ گشاده
می‌گفت: چه دير کردی ای صبح!
ما را که تو پير کردی ای صبح!!
بيگ‌بنگ به اين‌طرف، من زار
تنها بودم؛ بدون غمخوار
پا تا سر اين شب پر از دود
بودم من و، غير من نه موجود!
وينک که تو رخ نمودی ای صبح
تنهايی من، زدودی ای صبح!!
...
در شادی‌ات ای بزرگوارم
تا شام ابد حضور دارم!

$
عکس را اين‌جا (رک: بعد از توضيح) ديدم، و به‌عنوان يک استاد ديرين‌شناسی، خيلی به من برخورد. البتّه، امکان و احتمال حضور اين بزرگ‌ديرين‌ترين ديرين هستی، در آن بزم، می‌تواند موردی بسيار عادّی و کاملاً بديهی تلقّی گردد؛ لکن، تحديد پيشينه‌ی ايشان به آن وقعه‌ی تاريخی، ستم بزرگی‌ست. تاريخ در برابر ديرينگی ايشان، نه نوزاد، که نطفه‌ای به‌زهدان‌نرسيده نيز به‌شمارنمی‌آيد...
و اگرچه، از پريشب، در کشتی‌گرفتن با هيولای زکام، همه‌ی توان‌ام را از دست داده‌ام، نشستم و اين چند بيت را کارسازی کردم؛ باشد که در دورساختن اين اسائه‌ی ادب از درگاه آن بزرگ‌ديرين‌ترين هستومند هستی، و رهنمونی سالکان «صراط‌المستقيف» آن يگانه‌باشنده‌ی ازل و ابد، مفيد فايده‌ای گردد...

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=254207677945537&set=o.209154535770453&type=1&theater

بامداد پنج‌شنبه؛ 17 شهريور، 8 سپتامبر 2011

دختران خطّه‌ی رشت!

2011-09-07T17:44:00.000-07:00

سام‌ميرزا صفوی، در «تحفه‌ی سامی» آورده است که در شهر رشت، دختران «بند تنبان» می‌بافند و برای فروش، به بازار می آورند؛ و شاعری (مخفی نام) در اين باب گفته است:

مخفيا! دختران خطّه‌ی رشت
چون غزالانِ مست می‌گردند
در پی مشتری، به هر بازار
بندِ تنبان به‌دست، می‌گردند!!

?
در مصرع سوّم، ممکن است «از پی مشتری...» يا «وز پی مشتری...» هم بوده باشد.
از حافظه نقل کردم. سپاس‌گزار خواهم بود اگر عزيزانی که تذکره‌ی «تحفه‌ی سامی» به دست‌رس دارند، نگاهی بيفگنند...

اخطار مستند

2011-09-04T05:53:00.000-07:00

بارالها!
اون‌همه آيه‌ی بيهوده اومدی
خواستی سر ما رو شيره بمالی
که برا رسيدن به اون حوری‌لگوريات
نماز بخونيم
روزه بگيريم
به زندگی‌مون گند بزنيم
امر به منکر بکنيم
خشتک اين و اونو جر بديم
پفيوز باشيم
رذل بشيم
بشيم يکی مث خودت
بريم واسه‌ت آدم بکشيم
...

حالا من فقط يه‌دونه آيه اومده‌م
اون‌م با سند!
...
انصافاً
بيا برو درِ اون لگوری‌خونه‌تو گِل بگير، کُس‌کش...
ما اين‌جا خودمون
نه بلگ چغندريم
نه بيل به کمرمون خورده!
...
برو درشو ببند
وگرنه
ميام اون عرش‌تو
مث فرش
لوله می‌کنم
می‌کنم
تُو کونت...!

@@@
http://biertijd.com/mediaplayer/?itemid=17708

$
PDF

امان! های امان!!

2011-09-04T05:41:00.000-07:00

ای‌کاش که جای برپريدن بودی
وز دست زنان، ره رهيدن بودی!
يا از پس صدسال، ازين بند و بلا
امکان دمی مجرّديدن بودی!!

قطره، گوهر، می

2011-09-04T05:17:00.001-07:00

تاک را سيراب کن، ای ابر نيسان، زينهار
قطره تا می می‌تواند شد، چرا گوهر شود!

از دانش مشهدی؛ شاعر دوره‌ی صفوی-گورکانی.
بنا به نوشته‌ی تذکره‌ها، شاعر برای اين بيت (که به‌راستی شاهکار بی‌مانندی‌ست؛ و خود به کتابی -بل به صد کتاب- می‌ارزد) لک‌روپيه از شاه‌زاده-عارف گورکانی، حضرت داراشکوه، دريافت نموده است...

::::::
برای توضيحات بيش‌تر درباره‌ی اين بيت، و ضبط نادرست آن در اکثر منابع، بنگريد به يادداشت فقير:
http://fardayerowshan.blogspot.com/2007/11/blog-post_09.html

ما هم اهل ذی‌آفت‌الله بوديم...

2011-09-04T05:01:00.000-07:00

به مناسبتِ به‌پايان‌رسيدنِ يک‌ماه ضيافتِ مفت، ديشب (در «گل‌باغچه»)، حينِ صرفِ لقمه‌هایِ پايانیِ آخرين افطار، اين بيتِ مبارک از ما به‌در افتاد...
چه می شود کرد!

کافر به جمعِ اسلام، رندی خطير و چُست است
روزه، همه شکسته؛ افطارِ او درست است!!

آخ! دندون‌م...

2011-09-04T04:47:00.000-07:00

آخ! دندون‌م به گازانبر بگير
چون ممه دادم فشار، بيرون بکش!
...

يه‌کم ديگه ممه بدی
می‌ذارم هر سی‌ودوتاشو بکشی،
که اوستا شی، دکترجون!
وای‌ی‌ی! دکترجون‌م!!
...
...
جون اين کلّه‌ی کچل من،
هی داد نزنين:
دکتر! دکتر!
اين فقط چارتا دندون تُو دهن‌شه!!
...

به شماها هم می‌گن «دوست»؟
همه‌تونو از ليست‌م خط می‌زنم...

يه‌بار گذاشتين ما يه حال توپ بزنيم تُو رگ!؟!؟
اَه‌ه‌ه!

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=252686481432415&set=a.176158782418519.44613.100000731969074&type=1

2
PDF

در موضوع پيشينه‌ی اختراع «پيپسی‌کولا»ی ملعون!

2011-08-31T21:30:00.000-07:00

پاره‌ای از محقّقان معاصر، در پی واقعه‌ای که در نمازچمبه به وقوع پيوسته، به بيان تاريخچه‌ی فقره‌ای از اکتشافات شجره‌ی ملعونه‌ی «پيپسی‌کولاک» پرداخته‌اند؛ که به شرح ذيل خدمت حضّار هميشه در صفحه، منقول می‌گردد؛ و سپس نظر ک‌رشناسی خود را ابراز می‌داريم:

«گويا برگه‌ای در نماز جمعه‌ی روز جهانی قدس پخش شده بود که PEPSI را معادل مخفّف "هر پنی که پرداخت می‌کنی اسرائيل را نجات می‌دهد" در نظر گرفته شده بود. در اين‌جا لازم دانستم يک تاريخچه‌ی مختصری توضيح بدهم.
در سال 1898 ميلادی Caleb Bradham داروساز، اهل کارولينای شمالی، يک نوشابه‌ی گازدار درست کرد که آن را “Brads Drink” ناميد. بعداً با اضافه‌شدن دو مادّه‌ی ديگر به اين نوشيدنی PEPSI-Cola نام گرفت. در واقع، نام جديد PEPSI-Cola در سال 1903 از دو مادّه‌ی تشکيل‌دهنده‌ی اصلی آن يعنی پپسين و کولا مشتق شده است، يعنی حدود نيم‌قرن قبل از تأسيس رژيم اسرائيل. لازم به ذکر است پپسين آنزيمی است که در معده‌ی ما هم وجود دارد و در هضم غذا نقش مهمی را ايفا می‌کند.
برای بيان نفرت و انزجار از رژيم ظالم اسرئيل لازم نيست دروغ بگوييم؛ همين واقعيّت‌هايی که می‌بينيم کافی‌ست...»
به‌نقل از: Majid Fehresti Sani

&
و هذا لينکه:
http://www.facebook.com/photo.php?fbid=212884295437147&set=a.121194047939506.19653.100001467341711&type=1

$
و امّا، بيانات ما:
به نظر فقير حقير که ساليان سال با علمایِ اعلامِ اهلِ فند -چه تاريخی و چه ماقبل تاريخی- محشور بوده، ايدون می‌رسد که در تحقيقات منقوله‌ی فوق‌الذّکر، اشتباهی رخ داده...
ازقضا، اختراع «پيپسی» مربوط به ادوار خيلی قديم‌تر ازين حرف‌هاست. اين‌هم که علمای بزرگ، در نمازجمعه‌ی روز جهانی و کهکشانی قدس، در اعلاميّه فرموده‌اند، پُر بيراه نبوده؛ اگرچه درست هم نيست.
اختراع اين مادّه‌ی ملعونه، البتّه به «صهيونيست جهانی» برمی‌گردد؛ امّا نه اين «صهيونيسم‌های اسرائيلی» اين دور و زمانه؛ که دماغ‌شان را فين نمی‌کنند که مبادا جان‌شان از مقعدشان عروج کند...
بله، نخستين کسانی که به عمليّات شيطانی توليد «پيپسی» مشغول شدند، صهيونيسم‌های گستاخ و بی‌کلّه‌افسارِ اطراف و اکنافِ مدينه بودند. و در روايات صحيحه، که در صحّت سلسلة‌البول راويان آن جای هيچ ترديدی نيست، آمده است که اين ملاعنه‌ی فوق‌الذّکَر، از اين نوشافه‌ی شيطانی، در محافل سرّی فراماسونری خود، که در قلعه‌جات پيرامون مدينه صورت می‌گرفته، و در آن زن و مرد با هم به گردهمايی می‌پرداخته‌اند، کوفت می‌کرده‌اند.
هم‌چنين در روايات بازهم صحيحه افزوده‌اند که آن صهيونيزم‌های الدنگ وَرهَمَنا، مقداری نجسی هم با اين «پيپسی»های ملعون‌شان قاطی می‌کرده‌اند که مست کنند و خدای‌نکرده مسلمين را بچزانند... نعلت ابدی بر ايشان باد!
و باز در روايات اَيضاً صحيحه آمده است که در وقت بالاانداختن آن پيپسی‌های نجسی‌دار خبيث، به همديگر می‌گفته‌اند: «فداک!» يعنی: فدایِ تو!
و در تفاسير ما علمای پيشين آمده است که نام «فدک» از همين‌جا پيدا شده؛ چراکه آن ملاعنه، غالباً برای عمليّات کريهِ پيپسی-نجسی‌خوری خود، به باغ‌های آن منطقه می‌رفته‌اند؛ و بعد به‌واسطه‌ی لفظ ملعونه‌ی «فداک»، آن منطقه، کلّهم به «فدک» مشهور شده است...

وامّا، چنانچه بازهم برای محقّق عاليقدر، از جهت قدمت اين فقره‌ی ملعونه، جای ترديدِ دودولی مانده باشد، مِن‌باب اطمينان، سند استواری ارائه می‌گردد، تا هرآينه، شک و شبهه را وايتکس‌مالی نموده و رفع سازد...
و آن اين است که اگر اين «پيپسی» خبيث آن‌قدر قدمت نمی‌داشت، اصلاً برای اين بيت شاعر مرثيه‌سرای کهن، وجهی متصوّر نمی‌بود؛ که در وصف واقعه‌ی اليم عاشورا، فرموده است:
در کرب‌و‌بلا، آب نبود؛ پيپسی‌کولا بود!
...
اين، نشان می‌دهد که در آن ايّام که آن واقعه‌ی اليم عَلَم شده، «پيپسی‌کولا» کاملاً موجود بوده؛ و صدالبتّه، باز از اين مرثيّه، فوايد عديده‌ی ديگر هم به ثبوت می‌رسد؛ و ازجمله اين‌که مسلمين خلّص آن زمان، با مسلمانان قروقاطی اين دوران، منی سه‌خروار توفير داشته‌اند؛ و محال بوده که در بدترين شرايط نيز لب به پيپسی‌کولای صهيونيست جهانی صدخبيث‌تر از ملعون بزنند؛ ولو که دهان‌شان از تشنگی، بدتر از کون ميّت روزه‌دار خشک شده باشد...

در خاتمه، ضمن تأييد مؤکّد تحريم «پيپسی» خبيثه‌ی ملعونه، و ضمن تشکّر از محضر محقّقان عاليقدر، به ايشان توصيه، و از ايشان درخواست می‌شود که مِن‌بعد از مسجد که بيرون می‌آيند، حواس‌شان باشد که پا توی کفش ما علمای اعلام تاريخ نکنند، وگرنه کلاه‌مان خفن توی هم خواهد رفت...

تُوکُلِت... چی بگم من؟!

سه‌شنبه, 8 شهريور، آگوست 30, 2011‏
عثمانیِ قديم؛ نوشهير

a
نشر نخست:
https://www.facebook.com/notes/mehdi-sohrabi/%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%B6%D9%88%D8%B9-%D9%BE%D9%8A%D8%B4%D9%8A%D9%86%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B9-%D9%BE%D9%8A%D9%BE%D8%B3%DB%8C%DA%A9%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%84%D8%B9%D9%88%D9%86/257243034298628

z
PDF

ما چرا مردم بی نام و نشان را بکنيم

2011-08-31T20:50:00.000-07:00

دوش پرسيدم از استاد در اين دوره وکيل
بايد آقای فلان يا که فلان را بکنيم
گفت آن‌را که در آن دوره به ناحق کرديم
مصلحت نيست در اين دوره همان را بکنيم
زين سلاطين و رجالی که در اين مملکتند
ما چرا مردم بی نام و نشان را بکنيم
دور پيشين که زمردان هنری ديده نشد
بهتر اين است در اين دوره زنان را بکنيم
گر کسی يافت نشد بين زنان لايق کار
من بر آنم که همان نسل جوان را بکنيم

&
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=218737274842130&id=170315739684284

http://lavateh.blogspot.com/2006/12/blog-post_05.html

$
اگرچه، غزل آن قدر ناب و زيبا و تمام واقع شده که آدم (يعنی همين سر سنت ميتيلاتوس قدّيس بزرگ اعظم) حيف‌اش می‌آيد در آن پارازيت ول کند، مع‌ذلک، وسوسه نگذاشت به حال خود باشيم...
:

باز اگر نسل جوان نيز نشد درخور فيض
بايد البتّه بزرگان جهان را بکنيم
در بزرگان جهان نيز اگر خير نبود
به عقب رفته و، شاهان کيان را بکنيم
باز، شاهان کيان گر که نکردند قبول
رستم، آن کرده به‌بر ببر بيان را بکنيم
ديگر اين‌بار، اگر باز غرض باقی ماند
جمله برخاسته و، کون و مکان را بکنيم!

دوشنبه، 31 اَمرداد؛ 22 آگوست 2011

2
PDF

"شيخ و گربه"

2011-08-31T20:40:00.001-07:00

(از بيگدلی قمی)

گربه‌ای را شيخكی می‌زد ميان مدرسه
با نوک نعلين خود، زآن‌سان که دل می‌شد کباب

عارفی گفتا بدو، کای پيشوای اهل حق
گربه را چه‌بْوَد گنه، کاين‌سان زنيدش بی‌حساب؟

گفت: از مخرج «مَعو» را خود نمی‌گويد درست!
هم نداند، هم ندارد هيچ قصدِ اکتساب

من زنای‌اش را، فرازِ بام، صد رَه ديده‌ام
چون زناکار است، بی‌شک نيز می‌نوشد شراب!

هم بُوَد از شارب‌اش پيدا که صوفی‌مشرب است!
کفر صوفی نيز، روشن‌تر بُوَد از آفتاب!!

لاجرم، بر فتوی اين‌بنده، مهدورالدّم است
قتل او واجب بُوَد بر مؤمنين، از شيخ و شاب!

?
اين قطعه‌ی زيبا را، نخست اين‌جا ديدم:
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=156689007747786&set=a.149066701843350.38196.133573303392690&type=1
با يک غلط تايپی، و انبوهی بی‌روشی‌های تايپیِ بعضاً از نوعِ غلط!
خوش‌ام آمده بود که آن را نقل کنم؛ امّا «اشتراک» مثل اين بود که بر نادرستی‌های تايپی آن، صحّه نهاده باشم (و برای رفعِ اين ظنِّ ناروا، لازم می‌بود که باز در کامنت، افاضه بروم!)؛ پس، در گاوگل سيرچ کردم، و از ميان مواردی که نشان می‌داد، به فقره‌ی ذيل دخول نموده، و آن‌جا نظم مزبور را يافتم:
http://forum.p30world.com/archive/index.php/t-51526.html
امّا بازهم با انبوهی از کژروشی‌های تايپی نسبةً معمول!
...
و اين شد که ناچار شدم (صدالبتّه، بی‌آن‌که بتوانم از صحّت کلّی نقل –به‌حيث تعداد ابيات و، کمال نقل و، غيره- مطمئن باشم؛ و صرفاً مستند به همين دو منبع) بعد از اصلاح آن فقرات مذکوره‌ی نافوق‌الذّکر، آن را مَستَقلّاً بياورم!!

2
https://www.facebook.com/notes/mehdi-sohrabi/%D8%B4%D9%8A%D8%AE-%D9%88-%DA%AF%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D9%8A%DA%AF%D8%AF%D9%84%DB%8C-%D9%82%D9%85%DB%8C/256362881053310

$
PDF

چند رباعی در نقدِ شادی‌پرستیِ غربِ ملعون

2011-08-18T14:37:00.000-07:00

چند رباعی در نقدِ شادی‌پرستیِ غربِ ملعون؛ تقديم به روحِ پرفتوحِ حضرتِ مصباح‌الهدیٰ و سفينة‌النّجاة يزدی؛ سلام‌الله عليه

حضرتِ آدمِ سفيه (عليه‌ماعليه) را وقتی کردند، از بهشت بيرون، بنا به روايات، به‌مدّتِ چندقرن، ملائکه‌جاتِ فلک‌زده فقط عروگوزِ گريه‌ی ايشان را از سر باز می‌کردند... بنابر اين آقای مصباح‌الهدیٰ و سفينة‌النّجاة کاملاً درست می‌فرمايند! آدمی‌زاد بايد فقط عروگوزِ گريه‌اش را به آسمان برساند، نه قهقريچِ خنده و کون‌مستی‌اش را!

در پيرویِ غرب، که خاک‌اش بر سر
شادی‌کده کرده‌ايد اين ديرِ دو در
مرد از پیِ کُس، به کف گرفته علمی
زن، از پس و پيش، رفته هرشب به‌دَدَر!

آن‌کس که نه اشک‌اش دمِ مشک‌اش باشد
شايسته‌یِ دوزخِ پر آتش باشد
زن گر باشد، جنده بُوَد در همه‌حال
گر مرد بُوَد، کافرِ جاکش باشد!

حُزن آمده از من و، طرب از شيطان
غربی شده‌ای تو ابلهِ کون‌جنبان!؟
فردا که به گرزِ آتشين، مقعدِ تو
صدپاره کنم، غرب دهد خطِّ امان؟!

...
اين ژاژ نه مصباحِ هدیٰ می‌خايد
الله، به آيه‌آيه می‌فرمايد
چون مست‌ام من، ز خونِ يک‌مشت حزين
از شادی و خنده‌شان بدم می‌آيد!

&
افاضاتِ حضرتِ مصباح‌الهدیٰ و سفينة‌النّجاة عليه‌السّلام:
http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=36964

$
پی‌دی‌اف:
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2011/08/shadi_mesbah.pdf

وادار می‌کنن آدمو به ظهورکردن!

2011-08-14T08:15:00.000-07:00

حالا اون مَهدی که نيست، اين «مهدی» که هست! حیّ و حاضر!!
لطفاً دخترخانومايی که دوست دارن ما باهاشون گردهمايی بکنيم، دست چپ‌شونو بگيرن بالا و برن صف سمت راست؛ خانوما هم اجازه‌نامه‌ی شوهراشونو بگيرن دست راست‌شون و، برن تو صف سمت چپ!!
شلوغ نکنين؛ داريم ظهور می‌کنيم ديگه... اَه اَه اَه!!

«« آخرين وضعيت محمدرضا پورشجری (سيامک مهر)

2011-08-12T13:52:00.000-07:00

با سلام
در آخرين ملاقات پدرم که در روز 21 مرداد ماه بود، از وی شنيدم که به مدت يک‌ماه است که از درد کليه رنج می‌برد و به‌تازگی با مشکل گوارشی شديدی مواجه شده که خون زيادی از بدنش دفع می‌شود. در حدود 2 هفته پيش، دکترای بهداری زندان رجايی‌شهر به نام‌های دکتر چرخگر و دکتر فياض در معايناتی که از پدرم داشتند تأييد کردند که کليه‌ی سمت راست پدرم درحال از کار افتادن است و سنگ توليد کرده؛ که با توجه به اين‌که در بهداری زندان دستگاه‌های لازم برای سنگ‌شکنی و درمان کليه‌ی پدرم موجود نيست، اما هنوز مسئولان زندان اقدامی برای بهبودی پدرم انجام نداده‌اند، وگفته‌اند اگر رئيس زندان موافقت کند در هفته آينده به بيمارستان رسول اکرم در تهران اعزام خواهد شد. اما تاکنون هيچ اقدامی در مورد مشکلات گوارشی و معده‌ی پدرم که گويا خونريزی داشته اقدامی نشده، و او در شرايط جسمی فوق‌العاده بدی به‌سر می‌برد و سلامتی وی در خطر است.
همان‌طور که مطلع هستيد دادگاه پدرم به‌تعويق افتاده و در30 آذرماه برگزار خواهد شد، ولی او نااميد بود که تا آن زمان دوام نخواهد آورد.
من از شما و از همه‌ی کسانی که محمدرضا پورشجری را می‌شناسيد خواهان کمک و ياريتان برای بهبودی و آزادی او هستم.

با سپاس فراوان و با آرزوی آزادی همه زندانيان سياسی
ميترا پورشجری (مهر)

&
به‌نقل از:
ارتای خوشه
http://arttaa.wordpress.com/2011/08/12/%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%88%D8%B6%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7-%D9%BE%D9%88%D8%B1%D8%B4%D8%AC%D8%B1%DB%8C%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%85%DA%A9-%D9%85%D9%87%D8%B1/

کجا داری در می‌ری!؟

2011-08-12T11:45:00.000-07:00

(به مناسبتِ به ثلثه رسيدن ماه مبارک؛ با الهام از نازنين ايرج دلبر)

خواب بوديم پرندوش، سحر
بنده، اينجانب و، من، هرسه نفر
که به‌ناگاه، صدايی آمد
نق‌نق و چون‌وچرايی آمد
چون پريديم ازآن خواب عميق
نيک گشتيم به اطراف دقيق
رمضان بود که بر امّت خويش
سخت چسپيده بُد، از جنس سريش
پيش و پس، بسته بر او راهِ فرار
وازلين‌نازده، می‌داد قچار!
کمر امّت بگرفته به دست
وين سخن، زمزمه درمی‌پيوست
:
«اين چه بی‌حسّی و بداخلاقی‌ست
رفته يک‌ثلث و، دوثلث‌اش باقی‌ست»!!

نسخه‌ی پی‌دی‌اف

J
آدينه، 21 اَمرداد، 12 آگوست 2011

اصلِ قضايا...!

2011-08-12T11:15:00.000-07:00

(نظمِ حکايتی از فيه‌مافيه)

بود بقّالی و عاشق بر زنی
زن نه و، قلب ورا بُد رهزنی
بود آن خاتون چو برگ گل نکو
نيک‌خوی و نيک‌گوی و نيک‌رو
گل‌رخی، مه‌پيکری، سيمين‌ذقن
دلبر هر مرد و رشک جمله زن

وصف پنهان زير چادر زان صنم
گر بگويم، خون‌ات افتد گردن‌ام

...
چون که زورآور شود هجران همی
برکند از آدمی، تنبان همی
طاقت بقّال، شد در هجر، طاق
گشت پاتيل از می تلخ فراق

پس کنيز دلبرش را يافت کرد
داد سوی ماه‌رو، پيغام درد
کای شده عشق‌ات بهين سودای من
گر نيابم مر تو را، ای وای من!
من چنين‌ام، من چنان‌ام؛ سوختم
جامه‌ی عشق تو بر تن دوختم
...
بر کنيزک خواند چون پيغام، زود
پاره در کف، مر ورا راهی نمود
...
گفت با خاتون خود پس آن کنيز
کاين‌چنين می‌گفت بقّال ای عزيز:
خيز و آ پيش من ای زيباصنم
تا پس و پيش تو را احيا کنم!

طيره شد خاتون و لختی دم نزد
از خجالت، پلک هم بر هم نزد
گفت: با اين سردی و بی‌مزّگی؟
لايق ما داند او اين هرزگی!؟
گفت: نی؛ او گفته با من بيش ازين
ليک مقصودش همين بود و، همين!

بگذر از قشر و، به مغزش کن نظر
کاصل مقصود است و، باقی درد سر!

J
نسخه‌ی پی‌دی‌اف
×××
(از بافته‌های سال‌های دور: 3-1362. نسخه نداشتم، از حافظه نقل کردم؛ و چندجا ناچار از «دوباره‌سرايی» شدم؛ و چندجا را هم رها کردم...!!)

$
اصلِ متن فيه‌مافيه:

بقالی زنی را دوست می‌داشت. با کنيزک خاتون پيغام‌ها کرد که من چنينم و چنانم و عاشم و می‌سوزم و آرام ندارم و بر من ستم‌ها می‌رود و دوش بر من چنين گذشت. قصه‌های دراز فروخواند. کنيزک به خدمت خاتون آمد و گفت: «بقال سلام می‌رساند و می‌گويد که بيا تا با تو چنين کنم و چنان کنم!» گفت: «به اين سردی؟!» گفت: «او دراز گفت، اما مقصود اين بود!!»
اصل مقصود است، باقی دردسر است.

&
منبع نقل (اصلِ متن فيه‌مافيه):
Amir Hosein Mousavian
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=204548646270712&set=a.121194047939506.19653.100001467341711&type=1&comments

امان از دست اين الهام!

2011-08-12T09:23:00.000-07:00

وقتی آدم باهاش کار داره که معلوم نيست کجا رفته دَدَر! اون‌وخ، کی پيداش می‌شه، اصلاً معلوم نيس! ولی غالباً درست همون وقتايی که سرت به کار خودته و معقول واسه خودت داری آدم می‌شی، يه‌دفه سروکلّه‌ش پيدا می‌شه و، بی‌مقدّمه می‌گه:
می‌خوای يه‌دست بکنمِ‌ت، روح‌ت زايمان کنه، يه شعر توپ ازت دربياد؟!
می‌گم: خب الهام‌جان، حالا اگه کردی و روح ما هم آبستنک شد، امّا جای شعر، «کسشير» زاييديم، اون‌وخ چی؟!
می‌گه: بی‌عرضگی‌تو گردن من ننداز... چون اون‌وخ کاشف به عمل مياد که ذاتِ‌ت از درِ کسشير بوده!!!
نشنيدی حافظ گفته:

مقعد صدق ببايد که بُوَد کاردرست
ورنه هر کور و کچل شاعر و بهمان نشود!!

$
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=243557615678635&set=a.176158782418519.44613.100000731969074&type=1&comments

دين و وطن

2011-08-12T09:13:00.000-07:00

فتنه‌ها در سر دين و وطن است
اين دو لفظ است که اصل فتن است
صحبت دين و وطن يعنی چه؟
دين تو، موطن من، يعنی چه؟
همه عالم همه کس را وطن است
همه‌جا موطن هر مرد و زن است
چيست در کلّه‌ی تو اين دو خيال
که کند خون مرا بر تو حلال!؟

ايرج‌ميرزا

به بنجل بريدند چون ناف‌مان

2011-08-12T08:46:00.000-07:00

اين‌م يه مثنوی خيلی کوتاه؛ با التزام کلمه‌ی مقدّسه‌ی «بنجل»!
هديه‌ای ناقابل؛ محض رفعِ ملال؛ تقديم به م. سحر عزيز دلبند!
(م. سحر عزيز، همراه با اشتراک اين ويدئوی بسيار زيبا در فيس‌بوک، می‌نويسد:

سيرک مسکو. باب توجه ملايان! ای‌کاش چين به‌غير از بنجل‌آلاتی که در ازای غارت نفت ايران به بازار آخوندها سرازير می‌کند، اندکی از ذوق و هنرش را هم به اين محنتکده‌ی دستکار ملاها صادر می‌کرد.)

و اين‌هم مثنوی کوتاه فقير:

به بنجل بريدند چون ناف‌مان
چُنين است اوضاع و اوصاف‌مان
مشنگ‌ايم و ديوانه و کُسخل‌ايم
به عمر اندرون، منتر بنجل‌ايم
همی بنجل آرند يکسر ز چين
به ما بنجلانْ امّتِ بنجلين!
به‌جای «بتِ چين» حافظ‌پسند
شده سهم ما «بنجلِ آکبند»!!

سرقت از موسيقی ايرانی

2011-08-12T08:24:00.000-07:00

محض اين‌که باور کنين که اين شيعه‌ی پفيوز تا کجا از مال ما دزدی کرده، و ازجمله از موسيقی‌مون، اين مصرع يا دو بيت کوتاه مختصر رو (که ما بالاخره نفهميديم در مرثيه‌ی کدوم‌يکی ازين نطفه‌های بسم‌الله سروده‌کرده شده)، اين‌بار با «بشکن» بخونين و، مفصّلاً قر بدين، که باورتون بشه! (عرق‌م اگه داشتين، يادتون نره وا!!)

دختر بدرالدّجا
امشب سه‌جا دارد عزا
گاه می‌گويد پدر،
گاهی حسن، گاهی رضا

دختر بدرالدّجا
...

که اگه دوس داشتين می‌تونين فی‌المثل ادامه هم بدين (با مکث در ميان هر بيت؛ برای هماهنگ‌شدن با موسيخی مخصوص بيت!):

آخ! دختر بدرالدّجا
امشب چقد شدی بلا!

اين‌قده قر و غمزه نيا
اين وختِ شب می‌ری کجا!؟

...
مهدیِ عج بهِت می‌گه
باز وايسّادی؟! بيا ديگه!!

بيا بريم کاباره
يه‌شب گنا نداره!

من کافر چش‌سفيدم
جواب باباتو خودم می‌دم!!

هی نگين «روح»‌ش شاد...

2011-08-12T08:20:00.000-07:00

ای بابا! خسته شديم از بس گفتيم...
خواهش می‌نمايم اين را بدرکيد عزيزان نازنين من...

در باب کافرانی مثل اين اين فقير حقير هنوز درناگذشته، و اون کافرای بزرگ درگذشته (مثل فريدون فرّخ‌زاد)،
هی نگين «روح»‌ش شاد!
...
ما کفّار اصولاً روح نداريم؛ فقط يه‌خورده بفهمی‌نفهمی «روان» ممکنه داشته باشيم؛ که البتّه اون‌م اون‌قدری نيست که بعد از مرگ‌مون باقی بمونه!!

$
https://www.facebook.com/msohrabi42/posts/242125189155211

باز صدويک رحمت...

2011-08-12T08:16:00.001-07:00

باز صدويک رحمت به همين آخوندای خودمون! اين -بی‌ادبيه، روم‌به‌ديفال- خارکسته‌الدّين نطفه‌ی خالص بسم‌الله، باز معلوم نيست چه بدتر از تشيّعی می‌خواد به ما سپوختان کنه، که داره اين‌جور وازلين‌وار چرب‌زبونی می‌کنه!!

حوری هفت‌متری!

2011-08-07T14:47:00.001-07:00

حضرات مؤمنين (نه‌مؤمنات) توجّه بفرمايند، ايدون:
اگرچه يادمون نرفته که به شما بندگان بندتمبان‌پرست، قول «حوری هفتادمتری» داده بوديم، عجالةً اين يه‌دونه هفت‌متری‌شو داشته باشين، تا برسيم به الباقی‌ش! که يعنی: به نيّت 14معصوم، چارده تن زرشک طلب‌تون!
ضمناً لازمه از برادران خيّر ساکن شيکاگو تشکّر بکنيم که عکس حوری‌شونو قرض داده‌ن که با نشون‌دادن به شما امّت ملنگ، سرتونو شيره بماليم...
ايدون باد!ا

Marilyn Monroe Sculpture unveiled in Chicago
Marilyn Monroe Sculpture unveiled in Chicago The formerly mysterious top half of a 26-foot statue of Marilyn Monroe in Chicago was revealed to the public Friday. The bottom half of the sculpture, which depicts Monroe's subway-grate stance from "The Seven Year Itch," was revealed earlier in the week, but the top half had remained covered, sparking speculation that the face at the top may not be that of the famed actress, the Chicago Tribune reported Friday. However, the full sculpture, by New Jersey artist Seward Johnson, was revealed to the public Friday as a faithful recreation of Monroe's image. The statue, installed at Pioneer Court on Michigan Avenue, was sponsored by Zeller Realty Group.

People pose for pictures with 'Forever Marilyn', a sculpture by Seward Johnson, on July 15, 2011 at Pioneer Plaza in Chicago. Inspired by Marilyn MonroeÕs iconic pose from the 1955 movie 'Seven Year Itch', the stainless steel and aluminum sculpture stands 26 feet tall and weighs 34,000 pounds and will be on display through the spring of 2012.

هذه الکسشيريّات‌المدرن عن الشّاعر المشنگ!

2011-08-07T14:45:00.001-07:00

آقا می‌فرماد که شعرهای استاد به زبان ديگه ترجمه‌پذير نيست!! مرد حسابی، اين کسشيريّات که به فارسی هم ترجمه‌پذير نيست تا چی برسه به زبان فنگليش و انگليش و فنارسه و جرمانی!!
برو ببه‌م به همون ترکی بلغور کن، دست از سر فارسی ما بردار کاکو!

خير ببينی ننه!!!

2011-08-07T14:41:00.000-07:00

http://www.box.net/shared/oeoexsmpj17kj58xdy9h

روزه، افطار، شله، عرق!!

2011-08-07T14:28:00.000-07:00

به فاصله‌ای نزديک
هنوز ظهرانه را هضم نکرده
به تور افطار مفت می‌خوريم
زهازه به شکمبه‌ی ما!
زهازه!!
جوی عرق را به سوی هندقِ بلا، راه بگردان
و به‌جای اين‌که بگويی کجای رمضان مبارک است
پر کن پياله را!!
مبارک ماييم که به افطار مسلمين، عرق توپ می‌خوريم...

به ديگران کار ندارم؛ ولی من شخصاً هم ماه مبارک رو دوست دارم، مخصوصاً شبای نوزده و بيست‌ويک‌شو، هم دهه‌ی عاشورا رو می‌خوام‌ش! چه چيزی مبارک‌تر ازين که آدم بعد از يه افطار دعوتی توپ، بره عرق‌شو بزنه تو رگ!!؟
با شله و حليم عاشورا هم که عرق نخوردين که بدونين چه حالی می‌ده! وای! مخصوصاً شله‌های مشهد مقدّس! آخ که چقد هوس کرده‌م....
...
پروردگارا!
شيطان رجيما!
السّون و ولسّون،
ما رو به عرق برسون!
يا اگه نمی‌تونی ما رو کول کنی، لطف ديگه‌ای بکن: عرقو به ما برسون!!!

ديدين گفتم کون کورش کبير لق بوده!؟

2011-08-07T14:25:00.000-07:00

ديدين گفتم کون کورش کبير لق بوده!؟ بفرما؛ ايشون‌م تأييد می‌کنن!!
...
بيخودی که شاعر نفرموده:

اونی که به ما نريده بود
کلاغ کون‌دريده بود!

شوخی با حافظ عليه‌الرّحمه

2011-08-07T14:13:00.000-07:00

صبحدم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت:
تف تُو روحِ‌ت مردم‌آزار؛ تازه خواب‌ام برده بود!!

https://www.facebook.com/msohrabi42/posts/239709956063401

در عشق، غربت به رنگِ حضور است!

2011-08-02T07:54:00.000-07:00

غربت به بُعدِ مکان و به جغرافيا نيست.
غربت به شهر و به کشور،
يا سرزمينی جدا نيست.
غربت، فضايی‌ست
از بی‌کرانِ فضاها که هر آدمی در دلِ خويش دارد؛
پنهان و دور از نظرها.

در ازدحامِ فضاهایِ ديگر،
درهایِ آن بسته می‌ماند، امّا
وقتی فضايی تهی گردد از ساکنِ خويش،
غربت، به‌ناگاه
در نه، که ديوارِ خود می‌گشايد...

دل، تنگ می‌گردد از سيل و آوارِ غربت
اندوه، مهمانِ دل می‌شود،
- ميز می‌چيند از تلخنایِ غم و حسرت و درد؛
خواهی تو زن باش يا مرد!
(کودک، حديثی دگرگونه دارد.
کودک، دل‌اش صاف و يک‌دست و ساده‌ست؛
گر بيم آن را مکدّر نسازد،
يا آن نيازی که با آدمی زاده، بر وی نتازد،
کودک، دل‌اش چون فراخایِ صد دشت،
لبريز، لبريزِ شادی‌ست!)
...
...
اين‌هم دروغی دگرگونه، شاعر!
تو خود به دل‌تنگیِ خويش،
اينک مجالِ نفس هم نداری؛
بی ناله و آه
بی هيچ فرياد!
ای اُشترِ سرگروهِ قطارت،
همّت به‌قدرِ جرس هم نداری!

آری، درين گفته‌یِ تو
ای پيرْ وسواسِ اندوه،
قدری، کم‌و‌بيش
بویِ حقيقت نهفته‌ست...
ليکن، نمی‌فهمی اين را
من
صد دلِ عاشق اندر دلِ خويش دارم!
اينک، رها کن که جادویِ درمان
بر تفته‌یِ دشتِ اندُه ببارم
...
...

خواهی که بُعدِ مکان بر تو "غربت" نگردد
بگشا دريچه به‌سویِ کسانی که دور-اند از تو
امّا درونِ دل‌ات "خانه" دارند.
بگشا دريچه
بردار چفت از در و بند و ديوار
بگشا تمامِ دل‌ات را به‌يکبار
تا خويش و پيوند و يار و عزيزت
بينی چگونه به‌سوی تو آيند...

نه "ياد"هاشان،
که "ايشان"،
خود، با همه جسمْنایِ حضوری که دارند
مهمانِ قلبِ تو باشند؛
از اين‌زمان تا
- هميشه!
تا لحظه‌ای که ببينی، به‌زودی
آن جسمْنای مضاعف،
اين‌جاست!
با تو به منزل رسانده‌ست
صد راهِ پيموده‌یِ عشق!
دل، پرزنان، چون کبوتر
آغوش...
صد بالِ بگشوده‌ی عشق!!

آدينه، هفتمِ اَمرداد؛ 29 ژوئيه، 2011

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=238185276215869&set=a.176158782418519.44613.100000731969074&type=1&comments

نقايض‌الخيّاميّه و سايرالهزليّات: دو قطعه‌ی هزل؛ در مايه‌یِ الاغ!

2011-08-01T12:22:00.000-07:00

نقايض‌الخيّاميّه و سايرالهزليّات: دو قطعه‌ی هزل؛ در مايه‌یِ الاغ!

هوشِ گشاد!

2011-07-24T11:33:00.000-07:00

نقدواری بر دعویِ «فرماندهیِ هوشمند در فرگشت [تکامل]»

کون‌دريده "ديوِ دين" از هر طرف
رخنه می‌جويد که راهی وا کند
چندصد مليون، زمان بگذشته است
تا طبيعت، خويش را والا کند!
آن‌که گويد: با تکامل "هوش" بود
پاسخِ ما را بگو پيدا کند:
علّتِ اين لفت‌دادن‌ها چه بود؟
خواست خود را نزدِ ما رسوا کند!؟

بوده ايزد اين‌قَدَر يعنی گشاد
کاين‌همه اين‌پا و هی اون‌پا کند!!؟

يک‌شنبه، 2 اَمرداد، 24 ژوئيّه 2011

متن (عکسی؛ فونتِ بدر)

هر جمله‌ی من، ناقض کسشيرای قبلی‌ست!

2011-07-23T08:29:00.000-07:00

عجب دنيای وارونه‌ای‌ست!
اين خانم انگار قرص و کپسول «توليد کسشير» خورده بوده، يا بلکم يگ‌ده‌تا آمپول‌گاوی «چرت و پرت» رو، به‌ش يه‌هو يگ‌جا، زززرت چيز کرده‌ن...!
بايد يک نوبل جهانی يا بلکم کهکشانیِ «هر جمله‌ی من، ناقض کسشيرای قبلی‌ست» نيز به اين بانو چپانده می‌شد، که مع‌الاسف گويا نشده!
افشوش...!!

«پول»؟!؟!؟ «ملّی»!؟!؟!

2011-07-23T08:20:00.000-07:00

مگر برای سرزمين الله‌زده‌ی ما، «پول»ی مانده؟ «ملّ»ی مانده؟!
گويا بزرگواران، ايران الله‌زده‌ی نابودشده، اين ويرانه‌ی قرون و اعصار را، با ايران سده‌ی ششم پيش از ميلاد عوضی گرفته‌اند... بايد «داريوش»ی باشد که «داريک» داشته باشيم!
وآنگهی، به فرض که «دارا»-«داريک» برگوزيده شود، آيا اين خود موجبی ديگر از برای «حمق عميق رگ گردن» ما «مفلوکان هميشه در پلغوت مانده» نخواهد بود!؟
مجالی برای انديشيدن به اين فقرات نامربوط نيست. اگرچه بسيار خوش‌خيالانه‌ست که اينک هنوز «چيزی ازآن برجای ماندن» را نشخوارِ پندار کرده‌ايم و، می‌کنيم؛ به‌زودی از ايران ما –به‌راستی- هيچ برجای نخواهد بود...

http://drshahinsepanta.blogsky.com/1390/04/25/post-637/

کلمات قصار (1)

2011-07-19T02:36:00.000-07:00

اثبات-انکار «وجود-عدم» خدا همان‌قدر ضروری‌ست که اثبات-انکار اين سخن نغز که فی‌المثل بنده فرموده باشم: توجّه! توجّه! همين کهکشان راه شيری، قلفتی، توی کون من است!!

برخيز که وقت خيز رستاخيز است!!

2011-07-17T13:16:00.000-07:00

نخست اين را بخوانيد:
http://eagleofiran.com/faq.htm

$
و اينک غزل‌واره‌ی طنز من:
برخيز که وقت خيز رستاخيز است!!

(از زبان نظام اقدس الهی؛ که از رستاخيز ملّت بزرگ ايران غش کرده!)

ای وای که سرنگون شدم من
از تخت ستم، نگون شدم من
چون وعده‌ی رستخيز داديد
گر شير بُدَم، جبون شدم من
از دست شما خردگرايان
آشفته‌ی صد جنون شدم من
از بس که مرا قچار داديد
بيچاره، سقط، زبون شدم من
تا گنبد قدس من بگاديد
اسطوره‌ی واژگون شدم من
تا چند همی به من چپانيد؟
والله که درد کون شدم من!
از بس که تظاهرات کرديد
کشته شده، غرق خون شدم من
تا کی بکشيد و، من نميرم!؟
مُردم؛ به کفن درون شدم من!!
دست از من دربه‌در بداريد
کز ميّت هم فزون شدم من
چونان که ز کون برون جهد گوز
از کون جهان، کنون شدم من
...
آری به خيال و خواب بينيد
کز کشورتان برون شدم من!!

قبيله‌یِ عشق (غزل‌واره)

2011-07-15T04:19:00.001-07:00

پيشکش به همشهریِ نازنين‌ام، دوستِ عزيز: جنابِ حميد حقّی

بيا که گنج‌نشينان فقير می‌نشوند
وگر شوند، خدا را، حقير می‌نشوند!
اگرچه تيرِ ستم بر نشانه‌یِ دلِ ماست
يلانِ عرصه‌یِ عشرت، اسير می‌نشوند
زند ز چشمه‌یِ دل، خون برون، که مردمِ چشم
بدين غبارِ غم، ابرِ مطير می‌نشوند!
قلم شکسته و، کاغذ دريده باد، اگر
به عرضِ قصّه‌یِ شوق‌ات، دبير می‌نشوند
ز برجِ دل، ندهم سر، کبوترانِ خيال
اگر به بامِ تو دلبر، سفير می‌نشوند
بيا به بيشه‌یِ اندُه، محک زنيم به خويش
که روبهان بگريزند و، شير می‌نشوند!
وگر به ساحه‌یِ عشرت، به حالِ خود باشی
به مَی قسم، که غمان بر تو چير می‌نشوند!

دلاورا! به دل انديشه ره مده به‌عبث
تو از قبيله‌یِ عشقی؛ که پير می‌نشوند!

×××

م. سهرابی
پسينِ پنج‌شنبه و بامدادِ آدينه؛ 23 و 24 تيرماه؛ 14 و 15 ژوئيّه‌ی 2011
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=229995103701553&set=a.176158782418519.44613.100000731969074&type=1&comments

روضة‌الصّفا، مجلس اوّل: تَهمَتَه!!

2011-07-14T11:36:00.000-07:00

روضة‌الصّفا، مجلس اوّل: تَهمَتَه!!
(Tahmata)

روزی بود، روزگاری بود.
ده بزرگی بود يا شهر کوچکی، هنوز باستان‌کاوان و برپژوهندگان بدان پی‌نبرده‌اندند...
امّا، اين فقره کاملاً برپژوهيده شده که توی اون ولايت،
مرتيکه‌ای بود و
زنيکه‌ای.

هر-از-گاهی، مرتيکه می‌رفت خونه‌ی زنيکه و، دستی به چپ‌وچال هم می‌کشيدند و؛ بعدش‌م: ازون کارای بدبد؛ که امروز روز به‌ش می‌گن: خوب‌خوب!
يه‌روز که اين مرتيکه‌ی داستان ما رفته بود خونه‌ی زنيکه‌ی داستان،
دستی به چپ‌وچال هم کشيدند و، لبی و لوچه‌ای و...
حينی که مرتيکه‌ی داستان داشت تمبون گل‌گلی زنيکه‌ی داستان عشقی در حال روايت رو درمی‌آوُرد،
زنيکه‌ی داستان،
معلوم نشد از روی لوندی و ناز و عشوه‌ی خرکی بود، يا من‌باب امرِ خطير اطّلاع‌رسانی؛ يا يحتمل: محض گلايه از روزگار و، فضولی فضلا،
که رو کرد به مرتيکه‌ی داستان و، گفت:
مِدِنِن که ايـ همسِده‌ها پُش‌سَرِتا حرف مِزِنَن؟
مرتيکه‌ی داستان که حالا تمبون زنيکه‌ی داستان رو درآوُرده بود و پرتاو کرده بود گوشه‌ی اتاق و، دست‌ش –بی‌ادبيه- به پروپاچه‌ی زنيکه‌ی داستان ورمی‌رفت و، می‌رفت توُ دل زنيکه‌ی داستان، گفت:
نه. حالِ چه مِگَن که حرف مِزِنَن؟
زنيکه‌ی داستان، گفت:
خب دِگَه حرف مِزِنَن... مِثِلاً مِگَن که شما مِيِن دِ خَنَه‌ی مو...
مرتيکه داستان که حالا داشت وارد قضيّه می‌شد، گفت:
خب مو مِيُم که مِيُم؛ به اونا چه ربطِ دِرَه؟
زنيکه‌ی داستان درحالی‌که پاهای‌اش را بالا می‌بُرد، گفت:
خب، مِگَن که شما مِيِن با مو ازو کارا مُکُنِن... که يعنی خدایِ نِکِرده مو و شما با هم چيزِم؛ چِز مُکُنِم؛ يعنی شما با مو –وای! مو خجالت مِکِشُم؛ مِگَن که- کار ناشرع مُکُنِن...

مرتيکه‌ی داستان که حالا کاملاً سوارِ کار بود و، بفهمی‌نفهمی شروع به فسق کرده بود، همون‌جور که به قول علما «می‌زد»، به همون آهنگ پس و پيش شدن‌های پرحرارت شديداللّحن، ورد گرفته بود و، پی‌درپی اظهار برائت می‌کرد و، از ته حلقوم، بريده‌بريده می‌گفت:

تَهمَتَه!
تَهــمَـــتَه!!
تَهــــمَــــــتَــــــه!!!

به اين بهانه: در ستايش سردار مدحی!

2011-07-14T11:24:00.000-07:00

به عبارت ديگر: گفتگو با عليرضا نوری‌زاده

کنون کاو به خانه شده رهنمون
بخنديده بس بر اپوزيسيون
به منزل، بساطی چو برپا کند
به گرزآتشين شور و غوغا کند،
ازين دور، بهرش دعايی کنم
"خدايا" "خدايا" "خدا..."يی کنم
بخوانيد با هم، دعا را، بلند
(که سردارِ چونين، به گيتی کم‌اند)
:
اگر شيره‌ترياک سازی حرام
به اهل خرابات، از خاص و عام
به مدحی، بهل يک‌صد و بيست بست
که بس کاسه‌کوزه به‌هم درشکست!!

حضرت چامسکی

2011-07-14T11:19:00.000-07:00

اوّلاً معنی «گفت‌وگو» را فهميديم (که در آن لازم نيست «گفت» و «گو» درکار باشد؛ اصلا و ابدا!)، و ثانياً فهميديم که اين حضرت چامسکی به‌قدر يک سوسک هم حالی‌ش نيست، مرتيکه!
باور نمی‌کنيد، بفرماييد، اين‌هم چرت‌وپرت‌های‌ انديش‌گوز بزرگ جهانی‌تان:

http://www.sarbazan.org/index-Dateien/Page435.htm

گوز، امّا چه محکم!

2011-07-14T11:11:00.000-07:00

نخست اين نوشته را بخوانيد:
http://enghelabe-eslami.com/%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%AE%D8%A8%D8%A7%D8%B1/13624-2011-07-13-07-45-09.html

و نظر من:
نويسنده‌ی اين قلم‌فرسايی (از جنس صدتا نيم‌غاز) نيز، هنوز و کماکان، در بدترين شکل توهّم به‌سرمی‌برد، و نظام اقدس الهی را يک «حکومت» می‌پندارد!!
پايه‌هايی که شما (بنا به توهّم «حکومت‌پنداری» اين "نظام قرآنی هزاروچارصدساله") ازآن سخن می‌گوييد، نه امروز، که از همان روز نخست، بر گوز بنا شده بوده؛ و با اين‌حال، سی‌وسه‌سال دوام کرده!
چه گوز ازهم‌پاشيده‌ی متناقضِ محکمی!!!

آره، مدلِ جديده؛ چونه هم داره!!

2011-07-13T05:10:00.001-07:00

دِ نخندين ديگه!
چيه؟ تسبيح چونه‌دار نديدين!!؟
حالا می‌بينين!

فی يوم اربع، شهر تير و جوئيّه، سنه‌ی 1390 و 2011.
عثمانیِ قديم؛ نوشهير.

با چُنين دوستان...

2011-07-13T02:44:00.000-07:00

پوزش مرا بپذيريد که آرام و پسندانه سخن‌گفتن نياموخته‌ام، و چکيده‌گوی و بی‌پروا (شما بگوييد: لُک‌انداز و بی‌ادب) بارآمده‌ام.
ترس و واهمه را هم نمی‌شناسم؛ اگرچه به‌درستی بدانم (هم‌چُنان‌که می‌دانم) که توانِ يارو طرف، چونان پایِ پيل است و، من، مورچگکی خرد و بی‌پناه بيش نيستم...

درباره‌یِ سياوشِ اوستا می‌گويم...
درباره‌ی سياوشِ اوستا می‌گويم و، برساخته-آفريده‌یِ او: "وصيّت‌نامه‌یِ شفاهیِ شاه‌زاده عليرضا پهلوی"!!
به اين دو نشانی:
http://youtu.be/qQU9GeJteU0
http://youtu.be/RFbriSWmbAo

و اينک، سخن‌ام؛ چکيده و بی‌پروا؛ بی‌بيم و بی‌هراس:

اين برخودنهاده‌یِ دو بلندْنامِ خردِ ايرانی، به‌راستی زنجيری محض است. به شيطان سوگند اگر گزاف گفته باشم...

با چُنين دوستان که ما داريم
دشمنان را، بگو غلاف کنند!!

م. سهرابی
21 تيرماه، 12 ژوئيّه 2011

جو و گندم

2011-07-13T02:16:00.000-07:00

برگی از ديوان ماعر پرريخته‌ی معاشر، سر سنت ميتيلاتوس قدّيس بزرگ اعظم

و لهُ ايضاً:
(در فرارسيدن پيری زودهنگام فرمايد)
:

گفت طبع‌ام، چو ديد ريش و سرم
نيمه‌ای همچو برف و، نيم، ذغال
دير نَبْوَد ز دشتِ پايين نيز
جو و گندم همی‌کنی به جوال!!

چه زرتشتِ غشنگِ عليه‌السّلامی!!

2011-07-11T10:50:00.000-07:00

از دوستِ بسيار عزيزی، ايميلی داشتم با عنوانِ «چنين گفت زرتشت». فکر کردم بايد يحتمل لينکِ دانلودِ «چنين گفت زرتشت» نيچه-آشوری باشد، مثلاً.
امّا ايميل حاویِ موعظه‌واری بسيار عليه‌السّلام بود، که به نافِ زرتشت بسته‌کرده شده بود!
چند بيتی از ما در دفاع از آن بزرگ، که بسيار چيزها از وی آموخته‌ايم، از طبع خشکيده‌مان تراوش فرمودن گرفت؛ که با اين توضيح، به آن دوست نازنين، ريپلای شد.
مع‌الاسف، با خودمان گفتيم بد نيست دوستان فيض‌بوک (و ايضاً بلاگر) را هم به فيض برسانيم.
اينک، اين شما، و اين هم يادداشت و نظم فقير. (عيناً؛ با تغييری در عنوان!)

:

دوست عزيز!
اين سخنانِ گهربار هيچ ربطی به زرتشت ندارد. البتّه شما فقط «ناقل‌الميل» آن شده‌ايد. حواس‌تان باشد، اين‌روزها بازارِ «سخن‌بستن به بزرگانِ ايران» خيلی داغ شده؛ و اين فقره نيز، ازآن‌جمله‌ست...
وقتی ديدم، اوّل چند دقيقه‌ای مات ماندم...
زمانی، در سده‌هایِ نخستِ يورشِ رسولِ ريمنِ اهريمن (محمّدِ نبی‌الله)، تازيان کارشان اين بوده که سخنانِ بزرگِ بزرگانِ ما را (و ازآنِ يونانيان و هندوان و عيسويان و غيره و غيره را) بدزدند، و با يک «قال...» به نامِ ريدگانِ اهريمن (يعنی همان اولياء‌الله‌شان) بنويسانند... و حالا دوباره انگار «دورِ برگشت» بازی شروع شده!!
بعد که کمی از بهت به‌درآمدم (اگرچه اين‌روزها در اوجِ بدحالی به‌سرمی‌برم...)، اين چند بيت را سروده‌کرده نمودم. اميدوارم خوش‌تان بيايد، و اگر دوست داشتيد، به ديگران هم فرستان کنيد...
م. سهرابی
‏07‏/11‏/2011‏ 06:57:20 ب.ظ

چه زرتشتِ غشنگِ عليه‌السّلامی!!
^^--^^--^^-
خبرت هست که توفان شده است؟
کارِ آشفته به‌سامان شده است؟
خبرت هست که زرتشتِ مهين
رفته و، پاک مسلمان شده است؟
بيست و يک نسکِ اوستای کهن
داده و، پيروِ قرآن شده است؟
می‌کند موعظه، مانندِ علی
صفدرِ بيشه‌یِ عرفان شده است؟
نيمه‌شب، ناله‌کنان بر سرِ چاه
بر کُسِ فاطمه گريان شده است؟!
باورت نيست اگر، اين سندش
که به ايميل، فرستان شده است!!

هذه‌الايميل:

از زرتشت پرسيدند زندگی خود را بر چند اصل بنا کردی
فرمود چهار اصل
دانستم رزق مرا ديگری نمی‌خورد پس آرام شدم
دانستم که خدا مرا می‌بيند پس حيا کردم
دانستم که کار مرا ديگری انجام نمی‌دهد پس تلاش کردم
دانستم که پايان کارم مرگ است پس مهيا شدم

مثنویِ «يهودنامه»

2011-07-07T20:27:00.000-07:00

مثنویِ «يهودنامه»

pdf

http://yahoodname.blogspot.com

زهی استاد اقتصاد!

2011-07-06T12:17:00.000-07:00

گره کور خصوصی‌سازی در ايران (راديوفردا)
۱۳۹۰/۰۴/۱۴
فريدون خاوند، استاد اقتصاد در پاريس به راديو فردا می گويد «به گفته رييس اتاق بازرگانی ايران، ۸۷ در صد واگذاری ها، که به اسم خصوصی سازی انجام گرفته، واقعی نبوده. همين مساله مورد تاييد بسياری ديگر از کارشناسان اقتصادی جمهوری اسلامی است که ميگويند خصوصی سازی در ايران در واقع نوعی جيب به جيب شدن بوده از دولت به دولت يا شبه دولت. اصطلاحی هم هست که ميگويند بنگاه ها در ايران «خصولتی» شده، که اين ترکيبی است از خصوصی و دولتی.»
پنج سال بعد از صدور ابلاغيه آيت الله خامنه ای درباره پيشبرد خصوصی سازی، اين فرآيند هنوز در ابتدای راه خويش است. کارنامه خصوصی سازی در ايران، موضوع گفتگوی اقتصادی امروز راديو فردا است.
...
متنِ کامل
http://www.radiofarda.com/content/f3_privatization_economy_iran/24256112.html

?

بايد گفت:
خيلی باعث تأسّف است که استاد اقتصاد ما، اين‌چنين اندر چرت غفلت به‌سرمی‌برند!
توهّم محض خواهد بود اگر تصوّر رود که می‌توان در جمهوری اسلام، از چيزی با عنوان «بخش خصوصی» (به معنايی که می‌شناسيم) سراغ گرفت...
چون حوصله‌ی رديّه‌نويسی (نه نقد!) بر سخنان گهربار ايشان، عجالةً موجود نيست، لينک نوشته‌ای از افاضات پيشين فقير را اين‌جا می‌نهم...

کاروان ِ دزد زده
http://fardayerowshan.blogspot.com/2006/08/blog-post.html

اين‌ها مالِ ما بوده‌اند...

2011-07-06T11:55:00.000-07:00

فيس‌بوک
ما خواهان بازگشت استانهای افغانستان، آذربايجان و بحرين به مام ميهن می‌باشيم

افاضه‌یِ فقير:

ملّت غيور افغانستان! ملّت عزيز آدربايجان! و ای آريائيان کهن بحرين!
لطفاً نشتابيد!
درست است که هم ششلول بسته‌ايم و هم شمشير خود را به مرگ شما آب داده‌ايم، و هم خنجر خون‌ريز به پر شال زده‌ايم،
امّا... لطفاً به صف بايستيد!
روزانه ده‌بيست هزار را که بيشتر نمی‌توانيم سر ببريم...
بايد صبر کنيد. ما می‌آييم، و شما را -ولو به‌جنازه- به ايران بزرگ آريايی باستان بازمی‌گردانيم.
نترسيد! ما در راه‌ايم...

https://www.facebook.com/msohrabi42/posts/230024233697668

پادشاه ستودنی ما

2011-07-06T11:39:00.000-07:00

اين مناظره‌واره، اگرچه ده‌سال پيش انجام گرفته، امروزه نيز می‌تواند در شناخت راستين مدّعيان «روشن‌انديشی» راه‌گشا باشد.
پارگکی از نوشته‌های علی سينا را در اين چندسال گذشته، اين‌جا و آن‌جا خوانده بودم، و ايشان را آدم منطقی و روشنی تصوّر می‌کردم؛ امّا با خواندن اين مناظره‌واره، دچار حيرت شدم...

به فرموده‌ی شاعر:
با اين علما، هنوز مردم
از رونق مُلک نااميدند!ا

کسی که انسان بزرگی را به گفت‌و‌گو دعوت می‌کند، امّا از نخست بر اين بوده تا به وی اهانت کند، از روشنی هيچ بويی نبرده؛ ولو که شب و روز بر عليه تاريکی بنويسد...
نمی‌دانم در اين سال‌ها ممکن است ايشان به فهم رسيده باشد، يا نه؟

و درودی بگويم به شاه‌زاده رضا پهلوی؛ و شگفتی خود را اظهار کنم که چگونه در برابر اهانت‌های علی سينا، در اوج ادب و متانت رفتار کرده‌اند.

$
متنِ مناظره‌واره:
http://www.zandiq.com/articles/0000000336.shtml

آش...

2011-07-06T11:27:00.000-07:00

مگه من صدبار به‌ت نگفتم: «اِری»جون! اين آش وامونده‌صاحابو اين‌قدر شور نکن...
خب، همينو می‌خواستی؟ حالا «خان» هم فهميده ديگه!ا

مراجعه بفرماييد:

اعتراض علی باباچاهی به بی‌سوادی سانسورچيان وزارت ارشاد

يک نويسنده گفته است که در شرايط کنونی ايران نمی‌شود کار مهمی در زمينه ادبيات انجام داد و همزمان علی‌ باباچاهی نيز به بی‌سوادی سانسورچيان وزارت ارشاد اعتراض کرده است.

علي باباچاهي، شاعر پيشکسوت و پژوهشگر شعر معاصر ايران گفته است که سانسورچيان وزارت ارشاد با اين پيش‌فرض سراغ کتابها می‌روند كه در شعر شاعران معاصر مشكل‌ وجود دارد.

اين شاعر در گفت‌وگو با ايسنا ادامه داده است: «اگر بررس‌هاي محترم وزارت ارشاد از مطالعه حرفه‌يي بيش‌تري برخوردار باشند، فضاي ادبيات كشورمان با شور و انبساط بيش‌تري همراه مي‌شود.»

متنِ کامل:
http://www.khodnevis.org/index.php?news=13480

نهادِ مردمی!!

2011-07-05T16:15:00.000-07:00

از نهان‌ات، ای «نهاد» معتبر
نام تو، داده علانيّه خبر!
«آن يکی پرسيد اُشتر را که: هی!
از کجا می‌آيی ای اقبال‌پی؟
گفت: از حمّام گرم کوی تو
گفت: خود پيداست از زانوی تو!!»
...

ريد بايد با يکی قيف درست
در «نهاد مردمی» و، کرد پست
تا ازآن، مالند بر بام و درش
بهر شادیّ روان رهبرش!

بز گرفتستند ما را اين دو عن!؟
يا خل‌وچل گشته کلاً اهرمن؟!

با گشادی، کرده‌ای خود را مچل
رو دکان را رنگ و رويی ده، دغل!
ما خود استادان نيرنگ‌ايم و رنگ
خُم منه از بهر ما، شوت دبنگ!

کشف مکر خصم، چون در خون ماست
صد «نهاد مردمی» در کون ماست!

?
اگر کسی شک دارد، لينکّين محترمه‌ی ذيل را، قچارقچوری داده، و گوش هوش، هميدون، به سخنان «گه‌هربار» بزرگواران بدوزد!
http://youtu.be/rlhNnnp-lks
http://youtu.be/lh9C_NdjwA8

(و خود اين حضرت فروزنده باز، چقدر از دهان مبارک، نيک تيز می‌دهند!! اصلاً انگار به‌‌هيچ‌نحو توی باغ عقل و اين‌حرفا که نيست، بزرگوار! چرتايی می‌بافه –به‌ويژک در فايل دوّم-، که آدم از فرطِ فرتافرتِ خنده، فی‌الفور، و در احسنِ اوقات، به طريقه‌ی عديده‌ی «سقط‌گوز»، مرحوم می‌شوديم... روان‌مون شاد!!‌)

pdf

مارِ دوسر

2011-07-04T04:06:00.000-07:00

گر دو سر داشته باشد ماری
جای حيرت نبود بسياری
گرچه در لحظه‌ی موعود وصال
کرد خواهند دو سر، جنگ و جدال
هردو خواهند به يک لحظه و آن
لب بگيرند از آن حور جنان
...
مشکلی نيست که آسان نشود
مار بايد که هراسان نشود!
هردو بايد بنمايند قبول
که قرائت چو شود اذن دخول
هر تُلُم، لب ز يکی سر باشد
لذّت هردو برابر باشد
يافت يک سر چو به آن کلّه، ظفر
سر ديگر، ببرد حظّ بصر
باز چون نوبت اين شد، دگری
نکند عربده و کلّه‌خری
که به زن، عيش منغّص گردد
از بله‌گفتن خود برگردد

گر چنين باشد، ای مار دوسر
زن رود هرشب جايی به دَدَر!!

دوشنبه‏، 13 تيرماه؛ ژوئيه‏ 04‏، 2011‏؛‏ 01:14:55 ب.ظ

&
پی‌دی‌اف:
http://mehdisohrabi.files.wordpress.com/2011/07/mare_do_sar.pdf
منبعِ عکس:
http://iranianuk.com/article.php?id=65057

‏

گزارش اين روزهای تلخ (1)

2011-07-01T02:57:00.000-07:00

...
«من به راه خود بايد بروم.
کس نه تيمار مرا خواهد داشت؛
در پُر از کشمکش اين زندگیِ حادثه‌بار،
(گرچه گويند نه) هر کس تنهاست.
آن‌که می‌دارد تيمار مرا، کار من است.
من نمی‌خواهم درمانم اسير.
صبح، وقتی که هوا روشن شد،
هر کسی خواهد دانست و، به‌جا خواهد آورد مرا؛
که دراين پهنه‌ور آب،
به چه ره رفتم و، از بهر چه‌ام بود عذاب؟»

نيما يوشيج (مانلی)

×××
در بی‌پناهی محض، روز خود را نفرين می‌کنم...
اين‌روزها هيچ حال خوبی ندارم. تلخی تا اعماق وجودم را تسخير می‌کند. از سويی، به درک بسيار هولناکی نسبت به محال‌بودگی رهايی ايران و ايرانی رسيده‌ام؛ و از سوی ديگر، زندگی شخصی‌ام دچار آشفتگی و تنگنا و تلخی بی‌حدّوحصری است که توان تحمّل آن را ديگر در خود نمی‌يابم...
پيش ازين، تلخی و مرارت صد بدتر ازين را هم تحمّل می‌کردم و خم به ابروی‌ام نمی‌آمد، چرا که در تلخنايی بی‌پايان غوطه‌ور بودم؛ و آينده نيز جز چشم‌اندازی از همان تلخنای شوم و تباه نبود. امّا اکنون وضع فرق می‌کند. بعد از سال‌های سال، چشمه‌ی اميدی در دل‌ام جوشيده است که دست‌کم می‌توانم همسر و دو فرزندم را به سرزمينی امن برسانم؛ امّا در ميانه‌ی راه فرو مانده‌ام. نه راه پس مانده و نه راه پيش. پشت سر، زندان است و شکنجه و التماس مرگ (می‌دانم. مرا نمی‌کشند؛ کاری می‌کنند که خودم آرزوی مرگ کنم)، و پيش رو، اگر برسم: آزادی و زندگی و کار! همه‌ی آن چيزهايی که يک‌عمر در پی آن بوده‌ام و برای رساندن وطن‌ام به وضع ايده‌آلی که در آن اين چيزها برای همگان ما فراهم باشد، هستی‌ام را بر سر جدال با اهريمن نهاده‌ام.
پيش ازين تحمّل تلخی برای‌ام آسان نبود، امّا در توان‌ام بود؛ امّا اکنون ديگر نمی‌توانم.

...
برای نقّ‌ونال نمی‌نويسم؛ می‌نويسم تا به‌عنوان «سند» بماند. زندگی حتّی يک فرد عادّی نيز، جزئی از سند زندگانی عمومی ما مردم محسوب می‌شود، تا چه رسد به زندگی من، که همه‌ی عمرم را به پای کشورم ريخته‌ام... و اکنون، اين‌جا، در کشوری که نه کشور من است و نه قصد ماندن در آن را داشته‌ام و دارم، فرومانده‌ام؛ در حالتی که مرگ در برابر آن، به شوخی می‌ماند. اسير و فقير و درمانده و نوميد.

يک‌ماهی هست که ته جيب‌ام را مانند گنج نگهبانی کرده‌ام، و هرلحظه حواس‌ام بوده که مبادا دست‌ام بيهوده درآن رود و پشيزکی حتّی، بی‌جا بيرون آرد! فقط نان خريده‌ام و سيگار (به ارزان‌ترين وجه ممکن! در اين‌همه مدّت، هم‌وطنان سيگاری بسيار ديده‌ام؛ امّا يک‌تن نديده‌ام که توتون و سيگارپيچ استفاده کند!! شايد تک‌توکّی باشند؛ که بعيد می‌دانم)، و -احياناً گه‌گاه- بسکويت. و در همه‌ی اين بيست‌روز گذشته، شب و روز و دم‌به‌دم يک‌گوشه از ذهن‌ام –که بايد مشغول چيزهايی باشد که حاصل يک‌عمر مطالعه و تأمّل من است، و بايد ريز ريز به دکمه‌های کيبورد انتقال يابد- به‌کلّ مشغول اين بوده که: چه بايد بکنم؟ آيا ته‌مانده‌ی مرده‌ريگ پدری‌ام در طبس فروش خواهد رفت که هم زن و بچّه (آن‌جا، در فاصله‌ای که به هم می رسيم) اندککی نفس بکشند، و هم من اين‌جا از اين فلاکت کشنده بيرون آيم؟ آيا باز هم سروکارم به قرض‌گرفتن از خويشاوندم خواهد افتاد؟ و آيا اگر ناچار شوم، «نه» نخواهد گفت؟...

اين، يکی از دلايلی‌ست که من راه ايران و ايرانی به سوی زندگی انسانی و روشن را، کاملاً «بسته» می‌يابم. هم‌اکنون، چند ميليون ايرانی در کشورهای غربی به‌سرمی‌برند. برخی از ايشان (که اندک هم نيستند) هريک، هرماه، چندتای اين سيصد دلار را که مثلاً من دربه‌در، به‌طور موقّت، ماهانه، برای مثلاً يک‌سال به آن نياز دارم تا به فضای کار و زندگی برسم، خرج اتيناهای جورواجور می‌کنند! بر افراد عادّی حرجی نيست؛ منظورم به کسانی است که خود را مثلاً به‌اصطلاح «مبارز» و «وطن‌پرست» می‌شمرند!
بگذريم، که ايرانی هنوز کارها دارد تا به فهم اين نکته‌ی ساده برسد که در اين سخن چيزی از گونه‌ی «مسئله‌ی شخصی» وجود ندارد. شک ندارم که خواهند گفت: به‌به! ما پول بدهيم که ايشان دوره‌ی پناه‌جويی‌اش را بتواند طی کند!؟ که چی بشود؟

باز هم بگذريم...

ديشب دوباره با دندان‌درد گلاويز بودم. دندانی که به دهن‌ام نمانده. همين دوتکّه استخوان کج‌و‌کوله، و رديف‌به‌رديف ريشه‌های همچنان در لثه مانده، نوبه‌به‌نوبه، ادا و قشقرق درمی‌آورد!! سال‌ها بود از اين يک‌فقره درد رها بودم. دندان می‌پوسيد و اندک‌اندک می‌ريخت، امّا درد نمی‌گرفت! باز نمی‌دانم چه بر سرم آمده...
حدود نيمه‌شب خوابيدم، و صبح از 6 به اين‌سو، هر چنددقيقه يک‌بار، بيدار می‌شدم؛ و همين‌که خوب از وضع فلاکت‌بارم مطمئن می‌شدم، با آرزوی اين‌که بخوابم و ديگر برنخيزم، چشم‌های‌ام را می‌بستم... و ساعت هفت برخاستم؛ بدون اين‌که مرگ بر من ترحّم آورده باشد... زنده بودم، متأسّفانه! بله، زنده‌ام...
کتری را که گذاشتم، آمدم کامپيوتر را روشن کردم، و در «اوو» برای دوست‌ام (دوست عزيزی که اگر همراهی و کمک‌های او نبود، چه‌بسا تا به‌امروز هم طاقت نياورده بودم) پيغام گذاشتم: «سلام. آنلاين که شديد، اگر زحمتی نبود، لطف کنيد زنگی به ... بزنيد و بگوييد به حاج‌خانم بگويد برای اجاره، 5-4 روزی صبر کنند... متأسّفانه به مشکل برخورده‌ام.»

از قضای روزگار، همسرم نيز، در اين يک‌هفته، که سخت نياز به همدلی داشته‌ام، نتوانسته تماس بگيرد. اين چند بار آخر، ديگر کافی‌نت نمی‌رفت و از خانه‌ی يکی از خويشان وصل می‌شد. امّا چندروز پيش زنگ زد، تماسّی يک‌دقيقه‌ای، و گفت که فعلاً اينترنت‌شان قطع است؛ تمديد نکرده‌اند...

از دوستی هم که برای زمين طبس مشتری پيدا کرده بود، خبری نشده. حتّی حاضر شده بودم که خريدار دوميليون را نقد بدهد و بقيّه را در اقساط پانصدتومانی. اگرچه، چيزی نخواهد ماند که به درد من بخورد! رامين بايد وام‌های کوچک‌کوچکی را که در طول چهارسال دانشجويی گرفته، يک‌جا پس بدهد؛ چيزی حدود يک‌ميليون و پانصد (ما که دستی در بدن نداشته‌ايم که پول بفرستيم؛ و برعکس، بخشی از اين وام‌ها را که گرفته، برای ما می‌فرستاده! ای به کلّه‌ی پدر تو دين مَبينِ وارونه ريدم!!)؛ و دست‌کم پانصدتومان هم قرض‌هايی‌ست که بايد حتماً داده شود. می‌ماند (و اين البتّه درصورتی‌ست که به 5 ميليون فروش برود!) حدود سه‌ميليون! (که شاعر قديم طبس فرموده: ايـ لُکِّ نونِ پِرپِرُو / مه بخورُم يا جَهفرُو [=اين ريزه‌نان تيکّه‌پاره را / من بخورم يا جعفرک؟!])
بگذريم. بازهم بگذريم، که اگر بخواهم از بدبختی‌ها بگويم، هزاروچارصدسال هم کفاف نمی‌دهد...

×××
بس کنم و بروم ببينم می‌توانم در اين تلخ‌مرگی چارصفحه از منظومه‌ی «مانلی» نيما را، برای نشر در وبلاگ تايپ کنم، يا نه! حدود دوسال و اندی‌ست که اين کتاب کوچکِ بسيار بزرگ و گران‌سنگ (دو منظومه‌ی «مانلی و خانه‌ی سريويلی») چشم به دست من دوخته. تا جايی که جسته‌ام، هنوز کسی به تايپ آن اقدام نکرده. و به‌فرض که کرده باشند، من تايپ ديگران را قبول ندارم. در مورد آثار عام قبول ندارم؛ چه رسد به شعر نيما!!

...
در همه‌ی اين سال‌های لبريز تلخی و تنگنا، هميشه همين وضع را داشته‌ام: در بدترين لحظات، به ارزنده‌ترين کارها پرداخته‌ام...
منظورم «ارزندگی» از ديدگاه بشر عاليه‌ست، و نه مثلاً از منظر جامعه‌ی تباه و نکبت‌زده‌ی به‌اصطلاح روشنفکری‌مان، که جز گند چيزی نمی‌شناسد... (عامّه‌ی مردمان را من هرگز قاطی موضوع نمی‌کنم؛ گرچه همگان ما در اين «گند قدسی عظيم» دست‌هامان در يک کاسه‌ست!)
...
بروم؛ شايد با نيمای دلبندم قدری آرام شوم...

‏جمعه‏، 10 تيرماه، اوّل ژوئيه‏ 2011؛‏ 09:36:43 ق.ظ

***
https://www.facebook.com/note.php?note_id=228985857124346&comments

نامه‌ی وبلاگ‌نويس زندانی سيامک مهر از درون زندان به فرزندش

2011-06-26T09:18:00.000-07:00

ميتراجان يادت باشد من يک فرد نيستم، يک فکرم. من يک شخص نيستم بلکه يک انديشه‌ام. انديشه‌ای که در ميان ايرانيان ريشه دارد و من سخت اميدوارم که عاقبت بر اهريمن پيروز می‌شويم. بر عنصر ضد بشر، ضد آزادی و ضد زندگی. بنابراين نابودی شخص من به معنی نابودی اين انديشه‌ی بالنده نيست.

نامه‌ی سيامک مهر از زندان به فرزندش
ميتراجان مطالبی هست که می‌خواهم بدانی. بيشتر از اين‌نظر که اگر در اينترنت و يا در کانال‌های ماهواره‌ای و رسانه‌ها پرسيدند آمادگی داشته باشی. شرايط من در زندان به گونه‌ای است که بيشتر از هر چيز از بی‌خبری رنج می‌برم. از 21 شهريور 1389 به مدت 35-45 روز که دقيقا نمی‌دانم، من در اطلاعات زندان بودم و در اين مدت به دليل شکنجه‌های فراوان با شيشه عينکم اقدام به خودکشی کردم. با اينکه می‌دانی چشمانم خيلی ضعيف است و با وجود تقاضای زياد، 3 ماه از دادن شيشه عينک وحتا يک عدد قرص به من خودداری می‌کردند. بيشترين توهين و شکنجه‌ای که در مورد مقاله‌هايم به من شد، در مورد مقاله‌ی "مقام زن در فاحشگی اسلام" بود که گويا بدجور از اين مقاله می‌سوزند. از تاريخ 15 اسفند89 مرا به سلول انفرادی وسپس به سلول فرعی در اندرزگاه 5 انتقال داده‌اند. نه راديو، نه تلويزيون و نه روزنامه، نه کتاب و نه هيچ مسير خبری در اختيارم نيست. با اينکه زندانيان سياسی را به سالن12 اندرزگاه 4 انتقال داده‌اند ولی من تنها زندانی سياسی هستم که ممنوع ملاقات، ممنوع تلفن، و به صورت کاملا ايزوله نگهداری می‌شوم. اخيراً احضاريه‌ای به زندان آورده‌اند که عليه من شکايت شده. نه شاکی مشخص است و نه از مورد اتهام حرفی زده شده. من احضاريه را امضا نکردم و نپذيرفتم. خودم حدس می‌زنم موضوع دادگاه رسيدگی به اتهام (سب النبی) باشد. به مسئله‌ی توهين به مقدسات. البته اتهام‌های ديگری هم ممکن است در ميان باشد. من برای هر وضعيتی آمادگی کامل دارم و روحيه و انرژی‌ام در برابر اهريمن تباهی وپليدی که قصد دارد سرانجام مرا ببلعد در حد بالا و عالی است. شاخ به شاخ با اهريمن خواهم جنگيد.

ميتراجان يادت باشد من يک فرد نيستم، يک فکرم. من يک شخص نيستم بلکه يک انديشه‌ام. انديشه‌ای که در ميان ايرانيان ريشه دارد و من سخت اميدوارم که عاقبت بر اهريمن پيروز می‌شويم. بر عنصر ضد بشر، ضد آزادی و ضد زندگی. بنابراين نابودی شخص من به معنی نابودی اين انديشه‌ی بالنده نيست. نام من و ديگر زندانيان سياسی اينجا نيز چون مبارزاتی که جاودان شدند هرگاه يادی از رژيم اسلامی در تاريخ به ميان آيد، دوباره زنده خواهدشد. معنی (زنده ياد) که درباره‌ی درگذشتگان می‌گويند دقيقا همين است پس تو سرت را بالا بگير و در مقابل اطرافان و اسلامزده‌های عقب‌مانده و اُمُل و بيمار محکم بايست و بی‌سوادی آنان را گوشزدشان بکن. حتا تحقيرشان کن از بابت جهل وخرافه‌ای که بيمارشان کرده است.
اسلامزده‌هايی که در پيرامون خود می‌بينی حتا از انسان‌های غارنشينی که بر ديواره‌های غار آثار هنری خلق می‌کردند پس‌مانده‌ترند. زيرا در عصری زندگی می‌کنند که بشر متمدن و خردگرا و آزادانديش دوره‌ی روشنفکری را سپری کرده و رو بسوی آينده‌ای زيبا و شاد و مرفه با گام‌های استوار به پيش می‌تازد. اسلامزده‌های اطرافت همچنان در گنداب متعفن و مقدسات و باورهای جاهلانه مذهبی غرقند و نه حقوق و آزادی‌های خود را می‌شناسند و نه از ارجمندی و کرامت انسانی بهره‌مند هستند. باورهای جاهلانه مذهبی، آنان را متنفر از آزادی پرورش داده است. هر سنگ و چوب و استخوان مرده‌های هزاران ساله را که در بيابان‌های گرسنگی می‌يابند می‌پرستند. خرد خود-انديش خويش را به هيچ می‌انگارند و چون الاغی و گاوی افسار به گردن خود انداخته، قلاده به خود بسته‌اند و يک سر قلاده را به دست شياد و شارلاتانی مقدس سپرده‌اند تا در نهايت آنان را چون حيوانی بی‌اراده و بی‌اختيار به هرسو بکشد و بدوشد و به مذبح ببرد.

ميتراجان من به انديشه‌هايم و به درک خود از آزادی و ارجمندی انسانيتم می‌بالم. من يه آنچه نوشته‌ام افتخار می‌کنم. مبارزی هستم که در جنگ با اهريمن اسير گشتم، اما اهريمن را نيز کلافه کرده است. اين سکوت مطلقی که در رسانه‌های رژيم اسلامی درباره‌ی دستگيری و اسارت و کلا موضوع من ديده می‌شود نشان از ترس رژيم دارد. اين‌که مرا بصورت پنهانی و سکرت تا الان يازده بار به دادگاه بردند و ميآورند، اينکه دسترسی مرا به ارتباط با بيرون از زندان مطلقا مسدود کرده‌اند، نشانه‌های پيروزی من است.

ميتراجان تنها اميدی که به کمک دارم از سوی ايرانيان همفکر و مخالفان جدی رژيم اسلامی است. حمايت آنها و رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری و فعالان حقوق بشر می‌تواند در سرنوشت من و فشار به رژيم مؤثر واقع شود. نکته‌ی ديگر اينکه همانطور که گفتم عواطف و احساسات خودت را در مورد من کنترل کن و با خردِ محض به موضوع من بيانديش. من هيچ اميدی به اينکه رژيم ددمنش اسلامی مرا زنده بگذارد ندارم.

من الان در سلول انفرادی هستم. اينجا به سلول انفرادی برای فريب مردم می‌گويند "سوئيت"! علاوه بر سلول‌های انفرادی در هر سالن عمومی اندرزگاه‌ها يک اتاق کوچک با حمام و توالت هم هست که به آن "فرعی" می‌گويند و هريک شماره‌ای دارد.

من در بين هفت هشت هزار زندانی تنها و تنها زندانی هستم که ممنوع ملاقات و ممنوع تلفن و از هرگونه ارتباط محرومم. هرگاه يک زندانی ممنوع ملاقات می‌آيد آنرا نيز به سلول من می‌آورند که معمولا از اشرار و جانيان است. اکنون که اين مطلب را می‌نويسم در فرعی از سالن13 اندرزگاه 5 که زندان معتادين و جانيان و شرارتی‌های خطرناک است محبوسم. اين اندرزگاه به (متادونی‌ها) مشهور است. سلول من حتا يک دريچه به بيرون ندارد که با کسی ارتباط داشته باشم. بنابراين احتمال اينکه اين نامه را به اين زودی به بيرون بفرستم بسيار کم است. امروز که اين مطلب را می‌نويسم فقط می‌دانم که ماه ارديبهشت است ولی از تاريخ و ساعت و روزش اطلاع ندارم. چون من در سلول انفرادی هستم، بنابراين نمی‌توانم از فروشگاه خريد کنم. به‌ناچار کارت بانک را بايد به ديگران بدهم تا برايم خريد کنند. اينجا همه دزدند. چه زندانی، چه زندانبان و حتا مدير فروشگاه هم هرگاه کارت به دستش بدهی، فوری خالی می‌کند. شکايت هم سودی ندارد کسی رسيدگی نمی‌کند. اين را هم بگويم که مدتی پيش يکی از همين جنايت‌کارها و اوباش به من حمله‌ور شد که چون من کوتاه آمدم درگيری جدی پيش نيامد. اينها هميشه شی‌ءی بُرنده با خود حمل می‌کنند که به آن "تيزی" می‌گويند. در فرعی 17 اندرزگاه 6 که بودم در داخل بند يک‌نفر با همين تيزی به خاطر چند گرم مواد مخدر گردنش را بريدند و کشتند. در زندان، مواد مخدر از سيگار فراوان‌تر يافت می‌شود. کراک و شيشه اصلی‌ترين مواد مخدر مصرفی در زندان است.

امروز دوشنبه نوزدهم ارديبهشت 90 بعد از هشت ماه انفرادی به سالن 12 اندرزگاه 4 (بند سياسی) منتقل شدم.

سيامک مهر (محمدرضا پورشجری) زندان رجايی‌شهر کرج


در لينک زير آخرين گزارش از وضعيت سيامک مهر را می‌خوانيد:
محاکمه‌ی وبلاگ‌نويس زندانی (سيامک مهر) پس از 9 ماه بلاتکليفی به تعويق افتاد
http://parsdailynews.com/85521.Htm

ارسال شده از «ارتــای خوشه (سيمرغ) » گاه‌نوشتــارِ رضـا ايــــرانی
http://arttaa.wordpress.com/2011/06/26/%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%b3%db%8c%d8%a7%d9%85%da%a9-%d9%85%d9%87%d8%b1-%d8%a7%d8%b2-%d8%b2%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d9%87-%d9%81%d8%b1%d8%b2%d9%86%d8%af/#wpl-likebox

مرقّع اصناف عهد قاجار

2011-06-26T06:04:00.000-07:00

تصاويری که ملاحظه می‌فرماييد مربوط به کتاب مرقّع اصناف عهد قاجار است که توسط ميراث‌فرهنگی کشور به‌چاپ رسيده است:
http://ar-younesi.blogfa.com/post-16.aspx

از دست ندهيد که هميشه در اَرمان آن خواهيد ماند...

محض نمونه:
حسين لاطی وافوری که کشيدن وافور را کامل کرده